Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2022 13:35

Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς- Siyâvash Shahabi (Ιρανός εξόριστος, δημοσιογράφος)

Γράφτηκε από

“Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία!”

Siyâvash Shahabi (Ιρανός εξόριστος, δημοσιογράφος)

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι η ομιλία του Siyâvash Shahabi στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα “Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία!”, Η εκδήλωση έγινε το Σάββατο 12/11/2022 στον κοινωνικό χώρο Τρισέ και συνδιοργανώθηκε από τους: Ελευθεριακός τόπος & εκδόσεις ΑυτολεξείOmniaTvelaliberta.grΠεριοδικό Τέσσερα. Το κείμενο δημοσιεύεται στα ελληνικά και στα αγγλικά. Δημοσιεύεται επίσης και το βίντεο της εκδήλωσης.

 

 “Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία!”

Η κρατική δολοφονία μιας 22χρονης γυναίκας ονόματι Mahsa επειδή φορούσε ακατάλληλα το χιτζάμπ, προκάλεσε μια μεγάλη εξέγερση που τώρα πρέπει να την ονομάσουμε επανάσταση. Μια γυναίκα της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Zhina, που στα κουρδικά σημαίνει ζωή. Η δολοφονία μιας "Ζωής" πυροδότησε την αρχή μιας μεγάλης επανάστασης για να τερματιστεί η ζωή ενός καθεστώτος που σκοτώνει, για να τερματιστεί η ζωή του τέρατος του πολιτικού Ισλάμ. Η δολοφονία μιας "Ζωής" πυροδότησε μια μεγάλη επανάσταση στις αρχές του 21ου αιώνα, η οποία με τη νίκη της θα σώσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων από τα νύχια ενός από τα πιο σκληρά καθεστώτα στην ιστορία του είδους μας. Οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτής της επανάστασης και ονομάζεται γυναικεία επανάσταση και το σύνθημα "Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία" είναι χαραγμένο στο μέτωπό της.Στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις πρόσφατες διαδηλώσεις μέχρι τις 11 Νοεμβρίου:Η αστυνομία και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν δολοφονήσει 336 διαδηλωτές, 52 εκ των οποίων ήταν παιδιά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, πάνω από 15.000 άτομα έχουν συλληφθεί σε όλη τη χώρα, εκ των οποίων 1.972 έχουν ταυτοποιηθεί. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει διαδηλώσεις σε 137 πανεπιστήμια και έχουν συλληφθεί 441 φοιτητές και φοιτήτριες.

Όπως βλέπουμε σήμερα στους δρόμους και στις πόλεις της χώρας, δύο αντίθετες τάσεις έχουν αναπτυχθεί μαζί, σταδιακά και αθόρυβα, με την πάροδο του χρόνου. Οι επιδόσεις της καπιταλιστικής-ισλαμικής κυβέρνησης του Ιράν από τη μια και η αντίσταση και ο αγώνας τεσσάρων δεκαετιών της αριστεράς από την άλλη.

Σύντομο ιστορικό

Το 1979, η θεοκρατική κυβέρνηση του Ιράν ανέλαβε την εξουσία. Μια λαϊκή επανάσταση ανέτρεψε τον Ρεζά Σαχ, έναν βάναυσο δικτάτορα υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ, το καθεστώς του οποίου χαρακτηριζόταν από την έντονη εκμετάλλευση των εργαζομένων, την καταστολή όλων των συγκρούσεων και τον ξένο έλεγχο του ιρανικού πετρελαίου. Οι εργαζόμενοι και οι αριστερές δυνάμεις έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην ανατροπή του, αλλά ο δεξιός κλήρος επέβαλε μια αυταρχική ισλαμική κυβέρνηση που καταδίωξε τα προοδευτικά στοιχεία που έριξαν το προηγούμενο καθεστώς.

Η Ισλαμική Επανάσταση, οι ισλαμικές ενώσεις και συμβούλια, το Ισλαμικό Συμβούλιο και άλλα επαναστατικά προθέματα και επιθήματα εδραιώθηκαν μετά τις σφαγές και την αιματηρή καταστολή της δεκαετίας του 1980. Η ανατροπή του βασιλείου από μια επαναστατική εξέγερση που βρισκόταν εκτός του ελέγχου του κλήρου της "μη τάξης του Τζιχάντ" ήταν η βασική δυναμική της επανάστασης που έθεσε τέρμα στην κυριαρχία της μονοπρόσωπης απόλυτης τυραννίας του Μοχάμεντ Ρεζά Σαχ.

Στις 22 του Μπαχμάν (στμ Ιανουάριος-Φεβρουάριος), την ημέρα της νίκης της επανάστασης, την ημέρα που οι στρατώνες στην Τεχεράνη και σε πολλές πόλεις είχαν καταληφθεί από τις οργανώσεις των επαναστατών κομμουνιστών, ξαφνικά, με την παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα μεγάλο μέρος του στρατού και της βασιλικής φρουράς δήλωσαν ουδετερότητα και εξυπηρέτησαν τη νέα κυβέρνηση που μόλις είχε ανακοινώσει ο Χομεϊνί. Αυτή ήταν η αρχή της αιματηρής καταστολής της επανάστασης που ο Σάχης δεν μπορούσε να καταστείλει, αλλά το ισλαμο-επαναστατικό κράτος που μόλις είχε έρθει στην εξουσία μπορούσε. Υπό ισλαμική εντολή και στο όνομα της επανάστασης.

Η καταστολή της δεκαετίας του 1980 ήταν επίσης αποτέλεσμα της άσκησης πολιτικών επιβολής του νόμου περί ασφάλειας με τις οποίες προειδοποιούσαν τους ανθρώπους κατά της ενότητας και του αγώνα. Ακόμα και όταν η επανάσταση ήταν νικηφόρα, γινόταν τεράστιες σφαγές και σε πολλά μέρη του Ιράν επικρατούσε ουσιαστικά εμφύλιος πόλεμος. Και ενώ τα Λαϊκά Συμβούλια είχαν αναλάβει την εξουσία σε πολλά μέρη, ο Χομεϊνί διακήρυξε την έντονη αντίθεσή του σε αυτά. Αυτή η αντίθεση στα Συμβούλια, στην περίπτωση άλλων εθνών, όπως οι Κούρδοι, οι Άραβες και οι Τουρκμένοι, καταπνίγηκε σκληρά με τον ισχυρισμό ότι επρόκειτο για αυτονομιστές.

Λίγους μήνες μετά την επανάσταση, στις 10 και 11 Απριλίου 1979 διεξήχθη δημοψήφισμα για την έγκριση της κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας και το αποτέλεσμα ανακοινώθηκε στις 12 Απριλίου και η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το 98,2% των συμμετεχόντων ψήφισε «ναι» στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η επαρχία του Κουρδιστάν και οι κουρδικές περιοχές του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν μποϊκοτάρισαν αυτό το δημοψήφισμα και ουσιαστικά δεν συμμετείχαν σε αυτό. Οι άνθρωποι άρχισαν επίσης να πολεμούν εναντίον της νέας κυβέρνησης που αναπαρήγαγε το καθεστώς του Σάχη σε πολλές πόλεις. Η Τουρκμάν-Σάχρα, το Λορεστάν, το Χουζεστάν και πολλές άλλες περιοχές βρίσκονταν σε ένα είδος εμφυλίου πολέμου. Ο πληθυσμός του Ιράν εκείνη την εποχή ήταν σχεδόν 35 εκατομμύρια άνθρωποι.

Έκτοτε, όσον αφορά το μέγεθος του πληθυσμού και την κατάρρευση της αναλογίας πόλης-αγροτικού χώρου, η επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων, η κοινωνική κινητικότητα, η δομή της οικογένειας, η σχέση μεταξύ ατόμου και ομάδας, άνδρα και γυναίκας, νέων και ηλικιωμένων, οι αξίες και οι πεποιθήσεις, τα καταναλωτικά πρότυπα, η αντίληψη του χρόνου, η σχέση με τον κόσμο και η αυτοαντίληψη έχουν υποστεί θεμελιώδεις αλλαγές - επαναστατικές αλλαγές, συγκρίσιμες με τις διαρθρωτικές αλλαγές στη χώρα από το τέλος της δυναστείας των Χαζάρων μέχρι την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Παχλαβί.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν προκάλεσαν άμεσα κρίση. Η κρίση ανάγεται σε θεμελιώδη προβλήματα στο Ιράν, στα οποία η επανάσταση του 1979 ήταν μια προσπάθεια να απαντηθούν, αλλά καταπνίγηκε σκληρά και τώρα έχουν γίνει ξανά πηγή κοινωνικού ηφαιστείου μέσα στο πλαίσιο του διαρθρωτικού μετασχηματισμού.

Μεταξύ 1979 και 1982, υπήρχαν περισσότερες από 40 ενεργές γυναικείες οργανώσεις, σύμφωνα με τη Σαχίν Ναουάι, αριστερή φεμινίστρια πολιτική ακτιβίστρια και ακαδημαϊκό, εξόριστη στο Βερολίνο και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εθνικής Ένωσης Γυναικών μετά την Επανάσταση του 1979. Συνολικά 20 οργανώσεις συγκροτήθηκαν από κοσμικές δυνάμεις ή μέλη και υποστηρικτές πολιτικών κομμάτων. Πέντε οργανώσεις συγκροτήθηκαν από θρησκευτικές δυνάμεις που πρόσκεινται στενά στην κυβέρνηση. Άλλες ενεργές οργανώσεις ήταν επαγγελματικές ενώσεις γυναικών σε κρατικές υπηρεσίες.

Όταν ο Χομεϊνί διέταξε ότι οι μουσουλμάνες γυναίκες πρέπει να εμφανίζονται δημοσίως φορώντας το ισλαμικό χιτζάμπ και η τότε κυβέρνηση ανακοίνωσε τους σχετικούς κανόνες, οι οργανώσεις αυτές άρχισαν να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις, με πιο γνωστή τη διαδήλωση της 8ης Μαρτίου 1980. Το φθινόπωρο του 1980, το καθεστώς ψήφισε νόμο που επέβαλε τη χρήση του χιτζάμπ στην εργασία και τιμωρούσε όσες το παραβίαζαν.

Καθώς παρακολουθούμε αυτό το ιστορικό ταξίδι γεμάτο φόβο, δάκρυα, αγώνα και ελπίδα, οι αντιδράσεις στην τραγωδία της Ζίνα είναι ακόμη πιο σημαντικές υπό το φως της σημερινής κατάστασης της ιρανικής κοινωνίας, του σημερινού καθεστώτος και της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης που δεν κάνει σύνδεση μεταξύ της αντι-γυναικείας και αντι-εργατικής στάσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, των ΗΠΑ ή ορισμένων πολιτικών (υποχρεωτικής) στείρωσης στην ΕΕ. Όπως η καταστολή του κινήματος των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία, οι διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων και άλλων ομάδων εκτός του λευκού κύκλου, οι απαγορεύσεις των αμβλώσεων σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ, οι κανονισμοί κατά των απεργιών που ανακοινώθηκαν πρόσφατα στον Καναδά και άλλα παραδείγματα.

Γι' αυτούς, το χιτζάμπ είναι το κύριο πρόβλημα που οι ίδιοι μπορούν να το ενσωματώσουν στο κυρίαρχο φυλετικό στερεότυπο κατά των μουσουλμάνων στη Δύση! Και κυρίως αγνοούν ότι η ιρανική κοινωνία έχει κουραστεί από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις αμερικανικές κυρώσεις, τους οικονομικούς κυβερνήτες-παράσιτα του πολιτικού κεφαλαίου και τη συστηματική λεηλασία.

Χαρακτηρίζοντας την εξέγερση

Αυτό που ξεκίνησε ως μια φεμινιστική εξέγερση - που έδωσε ζωή στο διεθνές πλέον σύνθημα " Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία " - εξελίχθηκε γρήγορα σε μια ευρύτερη αντικυβερνητική εξέγερση. Από πολλές απόψεις, αυτές οι σημερινές διαδηλώσεις αποτελούν συνέχεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του 2017 και του 2019 στο Ιράν (αλλά και σε χώρες της σφαίρας επιρροής του Ιράν, όπως ο Λίβανος και το Ιράκ) - οι οποίες προέβαλαν το παρόμοιο σύνθημα "Ψωμί, Δουλειά, Ελευθερία". Αυτό το κύμα ταξικής πάλης με πολλούς τρόπους είχε θέσει στο προσκήνιο το αυξανόμενο αντι-νεοφιλελεύθερο συναίσθημα σε όλο τον κόσμο και συνδέεται άμεσα με τον αγώνα κατά της λιτότητας και του υψηλού κόστους ζωής.

Σε αντίθεση με το Πράσινο Κίνημα του 2009, το οποίο ήταν κυρίως κυριαρχούμενο και καθοδηγούμενο από ρεφορμιστές και περιοριζόταν κυρίως στις μεγάλες πόλεις του Ιράν, αυτό το πιο πρόσφατο κύμα διαδηλώσεων στο Ιράν ζητά ρητά την πτώση του καθεστώτος (ακόμη και αν δεν είναι ακόμη σαφές τι θα το αντικαταστήσει) και αποτελείται κυρίως από ανθρώπους της εργατικής τάξης. Στο πλαίσιο μιας υφέρπουσας κρίσης του καπιταλισμού, η οποία έχει τα σκαμπανεβάσματά της από το 2008, το μεταπολιτευτικό τοπίο, που χαρακτηρίζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τον υψηλό πληθωρισμό, πυροδοτεί επίσης ένα νέο κύμα ταξικής πάλης ενάντια στην παγκόσμια κρίση που αφορά το κόστος ζωής.

Οι ημιαποικίες, όπως το Ιράν, συχνά σηκώνουν το κύριο βάρος της κρίσης του καπιταλισμού (όπως έδειξε η συσσώρευση εμβολίων από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου), επειδή είναι κατά βάση υποταγμένες στον παγκόσμιο καπιταλισμό και στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού. Παρά το γεγονός ότι το Ιράν είναι περιφερειακή δύναμη, η οικονομική και στρατιωτική του ισχύς εξακολουθεί να ωχριά σε σύγκριση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες.

Επιπλέον, το Ιράν παλεύει με τις συνεχιζόμενες επιπτώσεις της πανδημίας. Το Ιράν ήταν ένα διαβόητο επίκεντρο της πανδημίας και οι επιπτώσεις της στην οικονομία ήταν τόσο σοβαρές που το ιρανικό καθεστώς αναγκάστηκε να υποβάλει ένα πρωτοφανές αίτημα στο ΔΝΤ για ένα έκτακτο δάνειο ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Και ενώ η κακοδιαχείριση του καθεστώτος επιδείνωσε τις χειρότερες επιπτώσεις της πανδημίας, ο διπλός κίνδυνος των κυρώσεων "μέγιστης πίεσης" της Δύσης και του κορονοϊού έπληξε την εργατική τάξη και τα φτωχότερα τμήματα της ιρανικής κοινωνίας. Οι κυρώσεις αυτές συνεχίζονται και σήμερα.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι να απορεί κανείς που το Ιράν βρίσκεται σε μια σχεδόν συνεχή κατάσταση κινητοποιήσεων από τότε που αμβλύνθηκαν οι πιο αυστηροί περιορισμοί κατά της πανδημίας. Υπό αυτή την έννοια, η σημερινή εξέγερση μπορεί να θεωρηθεί ως η κορύφωση μιας κοινωνικής κρίσης που κυοφορούνταν πολύ πριν από τον περασμένο μήνα.

Αυτό που δεν είχε προβλεφτεί είναι ότι αυτή η ζυμωμένη κοινωνική δυσαρέσκεια θα καταλαμβανόταν (και θα εκφραζόταν) κυρίως από εργαζόμενες γυναίκες σε μια χώρα όπου το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό είναι ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο, αλλά όπου, παραδόξως, πάνω από το 60% των αποφοίτων πανεπιστημίου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι Ιρανές γυναίκες. Εκτός από την πατριαρχική καταπίεση, πολλές γυναίκες στο Ιράν υφίστανται όχι μόνο έμφυλη καταπίεση αλλά και οικονομική ανασφάλεια.

Πέρα από αυτούς τους δομικούς παράγοντες, η υποκειμενικότητα των γυναικών στο Ιράν πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο μιας εποχής μετά το #MeToo και ενός αναζωογονημένου παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος που αποτελείται από γυναίκες και trans, queer και non-binary άτομα που αντιμετωπίζουν διαφορετικές αλλά αλληλένδετες επιθέσεις.

Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό αυτών των διαμαρτυριών είναι η ενότητα των διαφορετικών τομέων που αγωνίζονται, μεταξύ των φύλων, των Ιρανών και της διασποράς τους (η οποία έχει οργανώσει διαμαρτυρίες σε περισσότερες από 150 πόλεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης μιας διαμαρτυρίας άνω των 80.000 ατόμων στο Βερολίνο), διαφόρων εθνοτικών ομάδων, αλλά και μεταξύ των διαφορετικών γενεών. Η γενιά-Ζ του Ιράν (στμ Οι νέοι που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1995 και το 2010), ή αλλιώς daheh-ye hashtadiha, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτών των διαμαρτυριών και ενηλικιώνεται κατά τη διάρκεια των πρόσφατων κινημάτων διαμαρτυρίας στο Ιράν, αλλά και οδυνηρά κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών του BLM (Black Lives Matter), που διεύρυναν τη φαντασία μιας νέας γενιάς ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας σε όλο τον κόσμο. Πάνω από το 40% του πληθυσμού του Ιράν είναι κάτω των 24 ετών και η ανεργία των νέων επίσης οργιάζει.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η παρουσία και η δράση της εργατικής τάξης, η οποία έχει ισχυρή παρουσία σε αυτό το κίνημα, αλλά μέχρι στιγμής έχει οργανώσει μόνο περιορισμένες ανεξάρτητες δράσεις. Επί του παρόντος, τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι στην πετρελαϊκή βιομηχανία είναι από τους πιο σημαντικούς τομείς που οργανώνονται ως ανταπόκριση στις διαμαρτυρίες. Τα τελευταία χρόνια, το Ιράν έχει δει μια αύξηση της εργατικής μαχητικότητας από τομείς τόσο διαφορετικούς όσο τα πετροχημικά, τις μεταφορές φορτηγών και τον τομέα του βαρέως εξοπλισμού.

Είναι σημαντικό ότι η εμφάνιση αυτών των διαμαρτυριών ώθησε πολλούς από αυτούς τους τομείς να συνδέσουν τα δημοκρατικά και πολιτικά ζητήματα με τα οικονομικά. Παράλληλα με αυτή τη δυναμική, οι εργαζόμενοι αυτοοργανώνονται επίσης κατά την παράδοση των αρχικών μορφών αυτοοργάνωσης που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Τα Σόρα αυτά υπάρχουν όχι μόνο στους χώρους εργασίας αλλά και στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές.

Το χιτζάμπ και το γυναικείο κίνημα

Καθώς το ισλαμικό κίνημα άνθισε τη δεκαετία του 1980, ιδίως με την άνοδο των ισλαμιστών στο Ιράν και τον υποχρεωτικό ισλαμικό νόμο για το χιτζάμπ, ο οποίος δημιούργησε ένα αντι-ισλαμικό κίνημα και ένα κίνημα για την ελευθερία των γυναικών στο Ιράν, το ζήτημα του ισλαμικού χιτζάμπ έγινε κεντρικό μέρος της διεθνούς συζήτησης για τα δικαιώματα των γυναικών.

Μετά την πολιτική του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, το ζήτημα του ισλαμικού χιτζάμπ έγινε ακόμη πιο αμφιλεγόμενο. Το χιτζάμπ έγινε σημαντικό πολιτικό ζήτημα όχι μόνο στο κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και στα "αντιιμπεριαλιστικά", "αντιρατσιστικά" και "κοσμικά" κινήματα της αριστεράς και της δεξιάς. Το καθεστώς του ισλαμικού χιτζάμπ ουσιαστικά μεταβλήθηκε από μία από τις τελετές του Ισλάμ στο σημαντικότερο σύμβολο του Ισλάμ και στη σημαία του ισλαμικού κινήματος.

Στο Ιράν, το κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών στοχοποίησε το ισλαμικό χιτζάμπ ως σύμβολο της κατωτερότητας και της στέρησης των δικαιωμάτων των γυναικών. Στη Δύση, το κοσμικό κίνημα τόνισε την ανάγκη κατάργησης του καταναγκασμού τήρησης του ισλαμικού χιτζάμπ. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ωστόσο, υπό την κυριαρχία της πολιτικής του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, ο ρατσισμός κατά των μουσουλμάνων έχει αυξηθεί, καθιστώντας το ισλαμικό χιτζάμπ πρωταρχικό στόχο ρατσιστικών επιθέσεων, οι οποίες υποστηρίζονται και από το δεξιό κοσμικό κίνημα.

Από την άλλη πλευρά, η αντιμετώπιση των μιλιταριστικών πολιτικών και της κρατικής τρομοκρατίας οδήγησε πολλές γυναίκες να φορέσουν το χιτζάμπ ως αντι-"ιμπεριαλισμό", στη Δύση και να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις μιλιταριστικές πολιτικές του πόλου της κρατικής τρομοκρατίας, υπερασπιζόμενες και τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Ως εκ τούτου, το χιτζάμπ έγινε ένα σημαντικό και αμφιλεγόμενο πολιτικό ζήτημα, όχι μόνο στις χώρες που κυβερνώνται από ισλαμιστές, αλλά και στον κόσμο.

Ως αποτέλεσμα αυτής της αντίστροφης "αντιιμπεριαλιστικής" πολιτικής, η Ισλαμική Δημοκρατία υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους νικητές και προπαγανδιστές. Η Ισλαμική Δημοκρατία ήταν αυτή που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επικράτηση του ζητήματος του πολιτισμικού σχετικισμού και της ισλαμοφοβίας. Η δημιουργία ενός κινηματικού λόμπι, η δαπάνη εκατομμυρίων δολαρίων για την ισλαμική προπαγάνδα και η συνεχής οξυδερκής πολιτική δραστηριότητα ήταν μερικές από τις δράσεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Οι προσπάθειες του ισλαμικού καθεστώτος και του ισλαμικού κινήματος να κρατήσουν σε ομηρία τους αντιρατσιστές που αντιτίθενται στις ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μουσουλμάνων έχουν πετύχει. Το ισλαμικό χιτζάμπ όχι μόνο συκοφαντήθηκε ως ένα σημαντικό εργαλείο καταπίεσης και καταπίεσης των γυναικών, καθώς και ως εργαλείο οπισθοδρόμησης και δημιουργίας ασφυξίας σε ολόκληρη την κοινωνία, αλλά έχει γίνει ταυτόχρονα και απίστευτα και σύμβολο διαμαρτυρίας και εξέγερσης μερικές φορές, ως σημαία ενός αντιφεμινιστικού κλάδου του πατριαρχικού κόσμου.

Το πολιτικό Ισλάμ με όλα τα παρακλάδια του από το Ιράν μέχρι την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Αίγυπτο τοποθετούνται όλα μαζί κάτω από τον τίτλο της αντιμετώπισης του δυτικισμού σε αυτό το μέτωπο.

Στον αντίποδά τους βρίσκονται οι δεξιές και ρατσιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, οι οποίες, παρά το γεγονός ότι αποτελούν μέρος της δύναμης της καταπίεσης των γυναικών, έκαναν τους μουσουλμάνους και τις μουσουλμάνες τον κύριο στόχο τους υπό τον τίτλο της διατήρησης των ευρωπαϊκών αξιών ή της κοσμικότητας. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, από τη Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία μέχρι ναζιστές όπως ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ψευδοφασιστικά κόμματα που απέκτησαν πολιτική εξουσία στις σκανδιναβικές χώρες.

Ιμπεριαλισμός

Άτομα και ομάδες στο Ιράν προωθούν την πεποίθηση ότι η σύγκρουση μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών οφείλεται στην αντίσταση μιας ανεξάρτητης κυβέρνησης που δεν ανέχεται τους τραμπουκισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών και τις προθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος και για το λόγο αυτό οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανέχονται την παρουσία ενός ανεξάρτητου Ιράν και φυσικά υποστηρίζουν τον καταπιεσμένο λαό της Παλαιστίνης. Ή επειδή το Ιράν αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στον επεκτατισμό του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο των αμερικανικών κυρώσεων και των οικονομικών πιέσεων και των πολιτικών αρχών της χώρας αυτής και όλα τα αμερικανικά και ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης επιτίθενται καθημερινά στο Ιράν και το κατηγορούν για υποστήριξη της τρομοκρατίας και κάθε είδους μικροκατηγορίες. Και σχεδιάζουν μεγάλα πράγματα εναντίον του Ιράν και τροφοδοτούν ανυπόστατα και αβάσιμα ψέματα.

Αυτή η ερμηνεία, η οποία προφανώς έχει σαφείς και αδιαμφισβήτητους λόγους, έχει επίσης πείσει ορισμένους αριστερούς διανοούμενους που ζουν εκτός Ιράν, και δεν έχουν άμεση κατανόηση των συνθηκών διαβίωσης του λαού, ότι η εξωτερική πολιτική του Ιράν έχει μια αντιιμπεριαλιστική πλευρά και είναι ενάντια στην κυριαρχία του καπιταλιστικού συστήματος, ιδιαίτερα στη νεοφιλελεύθερη μορφή του.

Μήπως η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αν και είναι μια αντιδραστική και καταπιεστική κυβέρνηση στο εσωτερικό της χώρας, ωστόσο η ίδια κυβέρνηση είναι επαναστατική, αντι-κυριαρχική και αντικαπιταλιστική στην εξωτερική της πολιτική;

Η εικόνα που έχουν ορισμένοι αριστεροί για τον αγώνα κατά του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ ανήκει ακόμα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η υποστήριξη των ΗΠΑ σε στρατιωτικές δικτατορικές κυβερνήσεις από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Αφρική και την Ασία, ο ρόλος της CIA σε στρατιωτικά πραξικοπήματα ενάντια στα συμφέροντα των λαών και των εθνικών και λαϊκών κυβερνήσεων, η ολόπλευρη υποστήριξη του Ισραήλ, η συνεχής απειλή των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και τέλος, οι στρατιωτικές επεμβάσεις και οι πολυάριθμες στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι γνωστή. Γνωρίζουμε για το Βιετνάμ, την Κορέα, την Κούβα και τις αφρικανικές χώρες και τα καταδικάζουμε.

Ωστόσο, το κύριο ζήτημα είναι ότι ο αντιιμπεριαλισμός με την προοδευτική του έννοια βασίζεται στη σοσιαλιστική σκέψη. Αλλά η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, όπως αποδεικνύεται από την σαραντάχρονη ιστορία της και τις μεθόδους και τις συμπεριφορές της, είναι μια αντιδραστική κυβέρνηση που αντιτίθεται σε πολλά πράγματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι ΗΠΑ ως ο μεγάλος διάβολος! Μια έντονα θρησκευτική εικόνα που δεν δίνει καμία καθαρή απάντηση στις καπιταλιστικές σχέσεις που έχουν αναδείξει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ιμπεριαλιστική δύναμη.

Αν είστε αληθινός διεθνιστής, θα πρέπει να υποστηρίξετε τους αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό και τον αυταρχισμό, όπου κι αν αυτοί εκδηλώνονται στον κόσμο. Ίσως έχετε μεγαλύτερη επιρροή για να υποστηρίξετε αγώνες ενάντια στο δικό σας κράτος, αλλά ανεξάρτητα από αυτό θα πρέπει να κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε τουλάχιστον για να μιλήσετε ενάντια στην καταπίεση.

Οι διαδηλώσεις δεν επικεντρώνονται αποκλειστικά στα "δικαιώματα των γυναικών" ή στην "ισλαμική καταπίεση"- απαντούν επίσης σε μια επιδεινούμενη κοινωνικοοικονομική κατάσταση που προκύπτει τόσο από τις κυρώσεις των ΗΠΑ όσο και από μια ολοένα και πιο νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που έχει οδηγήσει σε μαζική ανεργία και συστηματική διαφθορά εντός της κυβέρνησης. Η νεοφιλελεύθερη στροφή του Ιράν έχει στερήσει από τους ανθρώπους τα καθημερινά τους προς το ζην και έχει παραχωρήσει αμύθητο πλούτο στη μειοψηφική "καθεστωτική τάξη".

Αυτοί οι παράγοντες, σε συνδυασμό με τη μαζική καταστολή της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης και ένα τυραννικό καθεστώς που έχει περιορίσει το Ισλάμ στο ζήτημα του υποχρεωτικού χιτζάμπ και των περιφερειακών επεμβάσεων, έχουν οδηγήσει σε ένα ευρέως διαδεδομένο αίσθημα αγανάκτησης.

Αρκεί να γνωρίζουμε ότι, μετά τη Χιλή του Πινοσέτ, το Ιράν είναι άλλη μια χώρα που σύμφωνα με το σύνταγμά της (άρθρο 44), η ιδιωτικοποίηση αποτελεί καθορισμένο μηχανισμό στην οικονομία. Ενδιαφέρονται να πουν ότι αυτή η ιδιωτικοποίηση θα ωφελήσει τελικά τους φτωχούς και θα αναπτύξει την οικονομία. Ναι, σε όλες τις άλλες χώρες βιώσαμε ήδη τι σημαίνουν αυτά τα λόγια...

 

 

 

"The women's uprising in Iran and the struggle against all imperialisms: Woman, Life, Freedom!"

The state murder of a 22-year-old women named Mahsa for inappropriate wearing hijab sparked a big uprising that now we must call it revolution. A women whose her actual name was Zhina, which in kurdish means life. The murder of a “life” has sparked the beginning of a great revolution to end the life of a death-dealing regime, to end the life of the monster of political Islam. The killing of a “life” has sparked a great revolution at the beginning of the 21st century, which with its victory will save the lives of millions of people from the clutches of one of the cruelest regimes in the history of our kind. Women are in the front line of this revolution and it is called a women’s revolution and the slogan “woman, life, freedom” is engraved on its forehead.

Statistics related to recent protests until November 11:

There have been protests in 138 cities in Iran so far, and police and security forces have murdered 336 protesters, 52 of whom were children. Estimates indicate that over 15,000 people have been arrested across the country, of whom 1,972 have been identified.

There have been protests at 137 universities so far, and 441 students have been arrested.

As we see today in the streets and cities across the country, two opposing needs have grown together subtly and imperceptibly over time. The performance of the capitalist-Islamic government of Iran against the resistance and struggle of four decades of the left.

Short history

In 1979, Iran’s theocratic government took power. A popular revolution overthrew Reza Shah, a brutal US-backed dictator whose regime was defined by intense exploitation of workers, repression of all conflict, and foreign control of Iranian oil. Workers and leftist forces played a central role in his overthrow, but right-wing clergy imposed an authoritarian Islamic government that persecuted the progressive elements that brought down the previous regime.

The Islamic Revolution, Islamic associations and councils, the Islamic Council and other revolutionary prefixes and suffixes were all established after the massacres and bloody repressions of the 1980s. The overthrow of the kingdom by a revolutionary uprising that was out of the control of the "no Jihad order" clergy was the root cause of the revolution that ended the rule of the one-man absolute tyranny of Mohammad Reza Shah. On the 22nd of Bahman, the day of the victory of the revolution, the day when the military barracks in Tehran and many cities were captured by the organization of the revolutionary communists, suddenly, with the intervention of the United States, a large part of the army and the royal guard declared neutrality and served the new government that just announced by Khomeini. This was the beginning of the bloody repression of the revolution that Shah could not suppress, but the Islamic-revolutionary state that had just come to power could. Under Islamic orders and in the name of revolution.

The repressions of the 1980s were also the result of security policies that warned people against unity and struggle. Even when the revolution was victorious, there was a huge massacre and in many parts of Iran, there was practically a civil war. In a situation where popular councils had taken power in many places, Khomeini declared his strong opposition to them. This opposition to the councils, in the case of other nations such as the Kurds, Arabs, and Turkmens, was severely suppressed by claiming that they were separatists.

Few months after revolution, a referendum was held on 10th and 11th of April 1979 to approve the government of the Islamic Republic, and the result was announced on 12th of April and new government clime that 98.2% of the participants voted yes to the Islamic Republic of Iran. This was despite the fact that the Kurdistan province and the Kurdish regions of East Azerbaijan boycotted this referendum and basically did not participate in it. People were also started fighting with the new government that replicated the Shah regime in many cities. Turkman-Sahra, Lorestan, Khuzestan and so many other regions were in kind of civil war. The population of Iran at that time was nearly 35 million people.

Since then, in terms of population size, disintegration of city-rural ratio, expansion of capitalist relations, social mobility, family structure, relationship between individual and group, man and woman, young and old, values and beliefs, consumption patterns, perception of time, The relationship with the world and self-concept have undergone fundamental changes – revolutionary changes, comparable to the structural changes in the country from the end of the Qajar dynasty until the establishment of the Pahlavi dynasty.

Structural change has not directly caused a crisis. The crisis goes back to a fundamental problem in Iran, which the 1979 revolution was an attempt to answer them, but it was severely suppressed and now it has become a source of social volcano again in the context of structural transformation.

Between 1979 and 1982, there were more than 40 active women’s organizations, according to Shahin Nawai, a left-wing feminist political activist and scholar exiled in Berlin and one of the founding members of the National Union of Women after the 1979 Revolution. A total of 20 organizations were formed by secular forces or members and supporters of political parties. In contrast, five organizations were formed by religious forces closely aligned with the government. Other active organizations were women’s trade associations in government offices.

When Khomeini ordered that Muslim women must appear in public wearing the Islamic hijab, and the government of the day announced the regulations, these organizations began their protests, the most famous being the March 8, 1980 demonstration. In the fall of 1980, the regime passed a law requiring the hijab to be worn at work and punishing those who violated it.

As we follow this historical journey full of fear, tears, struggle and hope, the reactions to the tragedy of the Zhina are even more significant in light of the current state of Iranian society, the current regime, and its pro-West opposition who are not making connection between the Islamic Republic’s anti-women and anti-working class stance US or some EU sterilization policies. Like the suppression of the yellow vest movement in France, discrimination against Muslims and other groups outside the white circle, abortion bans in some US states, anti-strike regulations recently announced in Canada, and other examples. Which for them, Hijab is the main problem that they can sell it by the dominant racial stereotype against Muslims in the west! And mostly they are ignoring that Iranian society is fed up with the miserable living conditions, US sanctions, the parasitic financial political-capital rulers, and the systematic looting.

Characterizing the Revolt

What started as a feminist uprising — breathing to life the now international slogan “Women, Life, Freedom” — has quickly evolved into a larger anti-government revolt. In many ways, these current protests are a continuation of the anti-government protests of 2017 and 2019 in Iran (and also in the countries of Iran’s sphere of influence, like Lebanon and Iraq) — which put forward the similar slogan of “Bread, Work, Freedom.” This wave of class struggle in many ways had put the spotlight on the growing anti-neoliberal sentiment around the world and was directly tied to the struggle against austerity and the high cost of living.

Unlike the Green Movement in 2009, which was mostly dominant and lead by reformist, and mostly contained to Iran’s major cities, this more recent wave of protests in Iran explicitly call for the downfall of the regime (even if it’s still unclear what will replace it), and they are primarily made up of working-class people. Against a backdrop of a creeping crisis of capitalism, which has had its ebbs and flows since 2008, the postpandemic landscape, marked by the war in Ukraine and high inflation, is also triggering a new wave of class struggle against the global cost-of-living crisis.

Semicolonies like Iran often bear the brunt of capitalism’s crisis (as the vaccine hoarding of the world’s richest countries demonstrated) because they are fundamentally subordinated to global capitalism and imperialism’s aggressiveness. Despite Iran’s status as a regional power, its economic and military might still pale in comparison to the other imperialist countries.

Moreover, Iran is contending with the ongoing impacts of the pandemic. Iran was a notorious epicenter of the pandemic and its impact on the economy was so severe that the Iranian regime was forced to make an unprecedented request to the IMF for an emergency loan of US$5 billion. And while the regime’s mismanagement exacerbated the pandemic’s worst effects, the double jeopardy of the West’s “maximum pressure” sanctions and the coronavirus battered the working class and poorest sectors of Iranian society. These sanctions continue today.

With these elements in play, it’s no wonder that Iran has been in an almost constant state of protest since the most severe pandemic restrictions were eased. In that sense, the current uprising can be seen as an apex of a social crisis that has been brewing long before last month.

What many did not foresee is that this brewing social discontent would be seized most prominently by working women in a country where the female labor force participation is one of the lowest in the world, but where, paradoxically, over 60 percent of university graduates and holders of higher education are Iranian women. In addition to patriarchal oppression, many women in Iran are subjected not only to gender oppression but also to economic insecurity.

Beyond these structural factors, the subjectivity of women in Iran must be seen in the context of a post-#MeToo era and a revitalized global feminist movement made up of women and trans, queer, and nonbinary people who are facing different yet interrelated attacks.

Another prominent feature of these protests is the unity of the diverse sectors in struggle, among the genders, Iranians and their diaspora (which has organized protests in over 150 cities around the world, including a protest of over 80,000 people in Berlin), various ethnic groups, but also among the different generations. Iran’s Gen-Z, or daheh-ye hashtadiha, has been on the front lines of these protests and is coming of age during Iran’s recent protest movements but also poignantly the BLM protests which broadened the imagination of a new generation of radicalized youth around the world. Over 40 percent of Iran’s population is under 24 years old, and youth unemployment also runs rampant.

Another characteristic that can’t be ignored is the presence and activity of the working class, which has a strong presence in this movement but has so far organized only limited independent actions. Currently, the teachers’ unions and contract workers in the oil industry are among the most prominent sectors to organize in response to the protests. In recent years, Iran has seen a rise in labor militancy from sectors as diverse as petrochemicals, trucking, and heavy equipment.

Importantly, the emergence of these protests have pushed many of these sectors to tie together democratic and political questions with economic ones. Alongside this dynamic, workers are also self-organizing in the tradition of the incipient bodies of self-organization that emerged during the revolution. These shoras exist not only in workplaces but also in universities and neighborhoods.

Hijab and Women movement

As the Islamic movement flourished in the 1980s, especially with the rise of Islamists in Iran and the compulsory Islamic hijab law, which created an anti-Islamic and women’s freedom movement in Iran, the issue of the Islamic hijab became a central part of the international discussion of women’s rights.

Following the war on terror policy, the Islamic hijab issue became even more controversial. The hijab became an important political issue not only in the women’s rights movement, but also in the “anti-imperialist”, “anti-racist” and “secularist” movements of the left and right. The status of the Islamic hijab was practically changed from one of the rites of Islam to the most important symbol of Islam and the flag of the Islamic movement.

In Iran, the women’s liberation movement targeted the Islamic hijab as a symbol of women’s inferiority and disenfranchisement. In the West, the secularist movement emphasized the need to abolish the compulsion to observe the Islamic hijab; In the last two decades, however, under the rule of the war on terror policy, racism against Muslims has grown, making the Islamic hijab the primary target of racist attacks, which are also supported by the right-wing secularist movement.

On the other hand, confronting the militaristic policies and state terrorism led many women to wear the hijab as a counter “imperialism”, West and to protest against the militaristic policies of the pole of state terrorism, even defending the rights of the Palestinian people. Therefore, hijab became an important and controversial political issue, not only in countries ruled by islamist but also in the world.

As a result of this reverse “anti-imperialist” policy, the Islamic Republic has been one of the biggest winners and propagandists. It has been the Islamic Republic that has played a significant role in ruling the issue of cultural relativism and Islamophobia. Creating a lobby movement, spending millions of dollars on Islamic propaganda, and engaging in continuous shrewd political activity have been some of the activities of the Islamic Republic.

Attempts by the Islamic regime and the Islamic movement to hold hostage anti-racist people who oppose racist attacks on Muslims have succeeded; Not only was the Islamic hijab smeared as an important tool of oppression and oppression of women, as well as pulling back and creating suffocation throughout society, but it has also unbelievably as the flag of an anti-feminist branch of the patriarchal world, become a symbol of protest and rebellion sometimes. Political Islam with all its branches from Iran to Turkey, Saudi Arabia, Qatar and Egypt are all placed together under the title of confronting Westernism in this front.

Their opposite point is the right-wing and racist forces of Europe, which, despite being part of the force of women's oppression, made Muslims their main target under the title of preserving European values or secularism. There are many examples from Marine Le Pen in France to Nazis like Orbán in Hungary and pseudo-fascist parties that gained political power in Scandinavian countries.

Imperialism

Individuals and groups in Iran promote the belief that the conflict between Iran and the United States is due to the resistance of an independent government that does not tolerate the bullying of the United States and the intentions of the capitalist system, and for this reason, the United States does not tolerate the presence of an independent Iran and of course it supports the oppressed people of Palestine. . Or because Iran is a serious obstacle to the expansionism of Israel and Saudi Arabia, it is constantly targeted by American sanctions and economic pressures and the political authorities of that country, and all the American and imperialist media attack Iran every day and accuse it of supporting terrorism and all sorts of petty accusations. And they are plotting big things against Iran and fueling baseless and baseless lies.

This interpretation, which apparently has clear and undeniable reasons, has also convinced some leftist intellectuals who live outside Iran and do not have a direct understanding of the people's living conditions, that Iran's foreign policy has an anti-imperialist side and is against the dominance of the capitalist system, especially in its neoliberal form.

Is the government of the Islamic Republic, although it is a reactionary and repressive government inside the country, but the same government is revolutionary, anti-dominion and anti-capitalist in its foreign policy?

The image that some leftists have of the struggle against global imperialism led by the US still belongs to the Cold War era. US's support of military dictatorial governments from Latin America to Africa and Asia, the role of "CIA" in military coups against the interests of the people and national and popular governments, all-round support for Israel, the constant threat of Eastern European countries, and finally, military interventions and numerous military operations. We are aware of Vietnam, Korea, Cuba and African countries and we condemn them.

But the main issue is that anti-imperialism in its progressive sense relies on socialist thinking. But the government of the Islamic Republic, as evidenced by its forty-year history and its methods and attitudes, is a reactionary government that opposes many things, including US as the great devil! A strongly religious image that does not provide a clear answer to the capitalist relations that have made the United States an imperialist power.

If you are a true internationalist you should support struggles against capitalism and authoritarianism wherever they occur in the world. Maybe you have more leverage to support struggles against your own state, but regardless of that you should do your best at least to speak out against oppression.

The protests are not solely focused on “women’s rights” or “Islamic oppression”; they are also responding to a deteriorating socio-economic situation resulting from both US sanctions and an increasingly neoliberal economic policy that has resulted in massive unemployment and systematic corruption within the government. Iran’s neoliberal turn has deprived people of their daily subsistence and granted immeasurable wealth to the minority “regime class.” These factors, combined with massive repression of freedom of speech and thought, and a tyrannical regime which has reduced Islam to the question of the compulsory hijab and regional intervention, have led to a widespread sense of indignation.

It’s enough to know that, after Pinochet’s Chile, Iran is another country that according to its constitution (article 44), privatization is a defined mechanism in the economy. They are interested in saying that this privatization will ultimately benefit the poor and grow the economy. Yes, in all other countries we experienced what these words mean…

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2022 14:49

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.