Τρίτη, 09 Ιουνίου 2015 00:27

System of a Down - The Down of a System

Κατηγορία Μουσική

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί υποκειμενική άποψη μιας ιστορικής καταγραφής σαν προϊόν πειραματισμού με κριτήρια αισθητικής και ιδεολογίας, εκφράζοντας προσωπικές απόψεις για την τέχνη και τη μουσική, σε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική, την κοινωνική και την ιστορική συγκυρία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και του συστήματως.

  

Το παρακάτω κείμενο είναι ένας φόρος τιμής στο ίσως μεγαλύτερο (για πάααρα πολλούς που ασχολούνται με το συγκεκριμένο είδος μουσικής)  συγκρότημα της προηγούμενης δεκαετίας. Οι System of a Down, αν και έχουν περάσει 9 χρόνια από τη διάλυση τους παρ’ όλα αυτά παραµένουν στο προσκήνιο µέχρι και σήµερα, αφού κατάφεραν µε αυτήν την τόσο μοναδική µουσική τους, όχι να αφυπνίσουν τόσο συνειδήσεις (και στο βαθμό που μπορεί η όποια τέχνη…) αλλά κυρίως να χαραχτούν στο DNA μιας ολόκληρης γενιάς με την αµεσότητα και την ένταση του έργου τους.

Η πρώτη ανάρτηση του παρακάτω κειμένου έγεινε τον 8/2009. Από μόνο του το γεγονός, ότι έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε δεν αλλάζει και πολλά (στα σημεία ίσως). Το μόνο που άλλαξε (και για τον συντάκτη το Α και το Ω) είναι απλά ένα live του συγκροτήματος το 2012.Πάμε λοιπόν από την αρχή με επαναπροσδιορισμένο το αρχικό κείμενο αλλά κυρίως με εικόνες… ανείπωτες.

Το 1992 ο Daron Malakian συναντά τον επίσης Αρµενικής καταγωγής Serj Tankian (Φωνητικά-Keyboards) σε ένα στούντιο κάπου στο Λος Άντζελες των Η.Π.Α., καθώς βρίσκονταν εκεί µε τις διαφορετικές τους µπάντες για ηχογράφηση. Οι δυό τους έφτιαξαν τους Soil µαζί µε τους Domingo Laranio (Ντραµς) και Dave Hakopyan (Μπάσο). Κάπου µέσα στον ίδιο χρόνο γνώρισαν και τον Shavo Odadjian ο οποίος ήταν τότε manager και promoter της µπάντας. Ύστερα από κάποια live τα πράγµατα δεν πήγαν και τόσο καλά ανάµεσα στα µέλη του συγκροτήµατος µε αποτέλεσµα την αποχώρηση των δυο τελευταίων και τη διάλυση του. To µεγαλύτερο σχήµα των 00’s παίρνει σάρκα και οστά µε τους Serj και Daron να το ονοµάζουν System of a Down. Το όνοµα προήλθε από ένα ποίηµα του Daron «Victims of a Down», όµως ο Shavo ήταν αυτός που πρότεινε το «System» αντί του «Victims».

Τα χρόνια που ακολούθησαν οι S.O.A.D. δούλεψαν κυρίως µε demo και έκαναν αρκετά live. Το 1995 κυκλοφόρησε το «Untitled 1995 Demo Tape» το οποίο περιείχε τις πρώτες ηχογραφήσεις. Αργότερα εµφανίστηκαν και άλλα demos µε την ονοµασία Demo Tape 1, 2 και 3. Πολλά από τα κοµµάτια αυτών των demo συµπεριλήφθηκαν στο ντεµπούτο άλµπουµ της µπάντας. Στα µέσα του 1997 ο ντράµερ Khachaturian εγκατέλειψε το συγκρότηµα για τους επίσης Αρµένιο-Αµερικάνους metallers Apex Theory και έτσι προσέλαβαν τον John Dolmayan για να καλύψει τη θέση πίσω από τα ντραµς. Το τελικό line-up της µπάντας είχε ολοκληρωθεί. Από τους τέσσερις µόνο ο Shavo γεννήθηκε και µεγάλωσε στην Αρµενία, ενώ οι Serj και John στο Λίβανο. Ο Daron γεννήθηκε στο Λος Άντζελες. Καθώς τα live συνεχίζονταν κανονικά, ήταν θέµα χρόνου πια για τους System of a Down να κάνουν πράξη αυτό για το οποίο ήταν προορισµένοι. Τα shows στο «Whisky-A-Go-Go» και «Viper Room» τράβηξαν τη προσοχή του παραγωγού Rick Rubin (Johnny Cash, Beastie Boys, Run-D.M.C., Slayer, Slipknot, Metallica…) ο οποίος τους ζήτησε να βρίσκονται σε επαφή µαζί του. Η µπάντα µετά από αυτή την εξαιρετική εξέλιξη έφτιαξε ένα τελευταίο demo µε στόχο τις εταιρίες παραγωγής (χρόνια αργότερα το υλικό κυκλοφόρησε και στο Internet.). Το αποτέλεσµα ήταν να υπογράψουν στη American/Columbia Records αφού ο Rubin προέβλεψε τη δυναµική τους, βάζοντάς τους κατευθείαν στο στούντιο. Το 1997 το συγκρότηµα από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια κέρδισε το «Best Singer Band award» από το «Rock City Awards».

Η µουσική τους είναι ένα συνονθύλευµα πειραµατικής ξεχωριστής progressive, extreme metal µε πολλά στοιχεία παραδοσιακών ανατολικοαρµένικων καταβολών µε επιρροές από «Beatles» και «Frank Zappa» µέχρι «Slayer», να προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάµεσα σε αλλοπρόσαλλα ξεσπάσµατα οργής και επικίνδυνα αργά σηµεία. Τα περισσότερα τραγούδια δεν ξεπερνούν τα τρεισήµισι λεπτά, ωστόσο είναι αρκετά για να σου καθίσουν στο στοµάχι αλλά κυρίως στο κεφάλι αποκωδικοποιώντας ότι πιο αρχέγονο και προοδευτικό έκρυβες εκεί µέσα για χρόνια. Οι κιθάρες του Daron «κατεβαίνουν» και εναλλάσσονται ιδιοφυώς µε τα επίπεδα και τις αλλαγές της µοναδικής χροιάς του Serj. Το δίδυµο της απόλυτης καταστροφής αλλά και της ολοκλήρωσης. Το συνεχές ανακάτεµα αντίθετων στοιχείων και βιωµάτων. Ο πρώτος, νευρωτικός σε βαθµό ψυχιατρείου, βίαιος, χωρίς περιθώρια κριτικής να είναι η συνθετική ψυχή του συγκροτήµατος, ενώ ο δεύτερος τεχνικός, ειρηνιστής, επικοινωνιακός, πειραµατιστής σε όλα τα επίπεδα και χαρισµατικός τραγουδιστής να µαζεύει τα κοµµάτια και να τα µετουσιώνει άλλοτε σε ωµό ουρλιαχτό «Where the Fuck Are You…!» και άλλοτε σε λυρικό συναίσθηµα. Ο Shavo σε χαµηλότερους τόνους, είναι ο χαλαρός της παρέας, µε λατρεία για τον κινηματογράφο και ο υπεύθυνος για τα videoclip των S.O.A.D., ενώ ο John ο λιγότερο πολιτικοποιηµένος µε κόλληµα για τα comix. Οι δυό τους συµβάλουν σηµαντικά και καθιστούν τους «System of a Down» έναν από τους καθρέφτες του συστήµατος µε ότι αυτό συνεπάγεται. Οι πολιτικοποιηµένοι στοίχοι σε συνδυασµό µε το σαρκασµό (ίσως κάποιες φορές λίγο υπερβολικός και άστοχος από τη µεριά του Daron) και τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει στη καθηµερινότητά του, αλλά και να ανατρέψει το σύστηµα της καταπίεσης που υπάρχει χάρις στην ανοχή και την παραπλάνησή του, αποτελούν το πολιορκητικό κριό µιας γενιάς όπου κάπου εκεί στα τέλει της προηγούμενης δεκαετίας άρχισε να συνειδητοποιεί πόσος µεγάλος είναι ο λάκκος µε τα σκατά που της άφησαν για κληρονομιά. Πόλεµος, καταπάτηση δικαιωμάτων, συντηρητισμός, φασιστικά ιδεώδη, βαρβαρότητα, σεξισμός, ναρκωτικά, εγωισµός, έρωτας, διαφθορά, θρησκεία, ελευθερία, θάνατος, αποτελούν τους λόγους για τους οποίους οι S.O.A.D. υπήρξαν. Κάθε τι κατεστηµένο αποτελεί στόχο. Από τη Γενοκτονία των Αρµενίων το 1915 από τους Οθωµανούς μέχρι τον ταξικό πόλεμο του νέοφιλελευθερισμού. καθώς σφαγιάζει λαούς. Όλα τα παραπάνω εκφράζουν αντίσταση και έργο ζωής. Ένα µέσο έκφρασης για το συγκρότηµα. Η αντίθεσή τους όµως δεν περιορίστηκε µόνο πάνω στη σκηνή ή στα εκατοµµύρια των δίσκων που πούλησαν και συνεχίζουν, αλλά προχώρησε και παρακάτω από το επίπαδο της τέχνης τους. Την ενηµέρωση και την οργανωµένη δράση! Ο Serj Tankian µε τον Tom Morello των Rage Against the Machine είναι οι ιδρυτές της µη κερδοσκοπικής οργάνωσης «Axis of Justice, η οποία έχει σαν σκοπό να φέρει σε επαφή µουσικούς, κοινό και άλλες τοπικές πολιτικοποιηµένες οργανώσεις µε στόχο την κοινωνική και οικονοµική δικαιοσύνη γύρω από θέµατα ειρήνης, και ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Η Axis of Justice αποτελεί ένα δίκτυο εναλλακτικής ενηµέρωσης µε εθελοντές σε όλο τον κόσµο. Οι Tankian και Morello διοργανώνουν συναυλίες µε συµµετοχές µεγάλων ονοµάτων του χώρου όπως οι Maynard James Keenan των Tool και Corey Taylor των Slipknot, καθώς παρέχουν και συνεχή οικονοµική στήριξη για «Rape Crisis» κέντρα και καταφύγια αστέγων. Η στήριξη του συγκροτήµατος στο A.N.C.A. (Armenian National Committee of America) είναι επίσης σηµαντική. Ο οργανισµός µάχεται χρόνια τώρα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρµενίων από το Αµερικανικό Κογκρέσο στο όνοµα των πάνω από ένα εκατοµµύριο θυµάτων που σφαγιάστηκαν από το Οθωµανικό κράτος το 1915.

   

15rk4k6

System of a Down
DDevil - Darts - Mind - Peephole - Cubert - Soil - Spiders - Suggestions - Suitepee - War? - Sugar - P.L.U.C.K. - Know

   

Τον Ιούνιο του 1998 κυκλοφόρησε ό πρώτος οµότιτλος δίσκος των System of a Down. Οι κριτικές ήταν αρκετά καλές παρόλο που οι περισσότεροι έσπευσαν να τους χαρακτηρίσουν σαν ένα ακόµη συγκρότηµα που άνηκε στο «New Metal». Το συγκρότηµα όµως ήταν τόσο πρωτοποριακό και είχε τόσο ξεχωριστό ήχο που δεν µπορούσε να σταθεί σε κανένα ιδίωµα, η να περιοριστεί στα στεγανά της εποχής. Βέβαια ο ήχος τους ήθελε ακόµα δουλειά, παρ’ όλο που ακούγεται συµπαγής στο µεγαλύτερο µέρος, µοιάζει όµως κάποιες φορές σαν να µην µπορεί να διαχειριστεί το υπόβαθρο και τη δύναµη που υπάρχει κάτω από αυτόν. Το πρώτο single από το «System of a Down» ήταν το «Sugar» που παίζονταν σχεδόν συνέχεια από τα εναλλακτικά φυσικά «Μέσα», ενώ το δεύτερο ήταν το «Spiders». Οι System of a Down άνοιξαν τις συναυλίες των Slayer και των Metallica λίγο πριν εµφανιστούν και ακολουθήσουν το Ozzfest στη δεύτερη σκηνή. Το 2000 συµµετείχαν στο tribute album των Black Sabbath, «Nativity in Black II» διασκευάζοντας το «Snowblind».

    

The spiders all in tune
The evening of the moon
Dreams are made, winding
Through my head
Through my head

Before you know, awake

Through my head
Through my head
Before you know

 
Before you know I will be waiting, all awake

Dreams are made winding through her hair

  

«Η κληρονοµιά µας και η πολιτική µας τοποθέτηση είναι όντος πολύ σηµαντικά, ωστόσο η µουσική αίσθηση που εµείς οι τέσσερις βγάζουµε είναι η ουσία».
Serj Tankian

       

  

systemofadown

Toxicity
Prison Song - Needles - Deer Dance - Jet Pilot - X - Chop Suey! - Bounce - Forest - ATWA - Science - Shimmy - Toxicity - Psycho - Aerial

      

Η Νέµεσης του Αµερικανικού ονείρου! Οι System of the Down κατάφεραν να δηµιουργήσουν το «Dark Side of the Moon» της γενιάς µας όπως έκαναν οι Pink Floyd εικοσιοκτώ χρόνια πριν. Ο δίσκος πραγµατικά αποτελεί µνηµείο για το σύγχρονο σκληρό ήχο και η επιρροή του καταλυτική µέχρι και σήµερα.

Κυκλοφόρησε στις 04/09 του 2001 πουλώντας πάνω από δώδεκα εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα, με το επιληπτικό του ξέσπασμα να προέρχεται από ένα συνονθύλευμα ανατολίτικης παράδοσης, κατακλυσμιαίων riffs, σχιζοφρενικών αλλαγών, με (τα) brutal φωνητικά και (το) συναίσθημα να προκαλούν εθισμό από την πρώτη ακρόαση. Ακραίο, πολιτικοποιημένο, άμεσο, πειραματικό, προοδευτικό και αρχέγονο. Το «Toxicity», την 11η Σεπτεμβρίου και ώρα μηδέν για τον δυτικό καπιταλισμό, ήταν στο #1 των αμερικανικών charts, με αποτέλεσμα το single «Chop Suey!» να αποσυρθεί απ’ όλα τα Μέσα των ΗΠΑ, λόγω των «ευαίσθητων» πολιτικών στίχων του «(I don’t think you) trust in my self-righteous suicide», που με μοναδική συχνότητα μετέδιδε τότε το MTV, ύστερα από την πίεση του κόσμου. Οι αρμενικές ρίζες δένονται με τις μοναδικές ερμηνείες, τους ανατρεπτικούς στίχους του Serj Tankian και τις βαριές κιθάρες του ψυχάκια-ιδιοφυΐα Deron Malakian, οι οποίοι, πάνω σε στρώματα από hard core, thrash, extreme metal, indie και pop επιρροές, έφτιαξαν σίγουρα τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας. Το μπάσο του Shavo Odadjian, κρατώντας στο background τον ρυθμό, και το ποδοβολητό του John Dolmayan, στακάτο και χωρίς υπερβολές, κάνουν τον ήχο του «Toxicity» να φαντάζει σαν κατολίσθηση. Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου δεν ξεπερνούν τα τρεισήμισι λεπτά καθώς χτυπάνε λυσσασμένα το ένα μετά το άλλο μια γενιά που έχει χαθεί μέσα στην ευκολία και της μιλούν για ελευθερία, αντίσταση, βία, διαφθορά, θρησκεία και δράση.

«Prison Song». Πώς το αμερικανικό σύστημα προσπαθεί να ελέγξει τις μάζες μέσω των σάπιων φυλακών του, γεμίζοντας τα κελιά τους χιλιάδες ψυχές, όταν το ίδιο στηρίζει τη διακίνηση ναρκωτικών για να χρηματοδοτεί τους πολέμους του. Το «Needles», με την κιθάρα του Malkian έτοιμη να κατασπαράξει τα πάντα και τον Tankian να παρακινεί: «Pull the tapeworm out of your ass». «Deer Dance». Πίεση. Η πίεση των κυβερνήσεων έναντι των αδυνάτων και η εκμετάλλευση των νέων που κατατάσσονται στο στρατό. Το « Chop Suey!» είναι το κομμάτι που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά για χίλιους και ένα λόγους. Εγώ σας έδωσα τον έναν. Το «Bounce» είναι το πιο «άρρωστο» κομμάτι του δίσκου, καθώς στο «Forest» ο «Τρελός Καπελάς» Tankian σε καλεί στο τριπαρισµένο δάσος της αφύπνισης μαζί με ένα από τα πιο ξεσηκωτικά riff του Malakian. Το «Atwa» ξεκινά τη μελωδική του ιστορία άρνησης, γεμάτο τρελαμένες εντάσεις και brutal ενέσεις. «Toxicity», και, όταν ολόκληρη η πόλη σου κοιμάται ήσυχη κάτω από τη «φωτισμένη» ταμπέλα του Hollywood, δεν μπορείς παρά να της φτύσεις την υπεροψία της στη μούρη φτιάχνοντας ένα από τα πιο συμπυκνωμένα κομμάτια του δίσκου. «Psycho». «Psycho, groupie, cocaine crazy / Psycho, groupie, coke / Makes you high, makes you hide / Makes you really want to go / Stop». Ουδέν σχόλιο. Ο δίσκος κλείνει µε τον καλύτερο τρόπο, καθώς το «Aerials» σε αποτελειώνει με ένα φιλοσοφικό απόφθεγμα περί σκοπού και επιλογών, και το «Hidden Track» σε στέλνει για ύπνο με έναν φορτισμένο αρμένικο θρησκευτικό ύμνο, από τους SOAD και τον Τουρκοαρµένιο μουσικό Artο Tuncboyaciyan.

Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τη δημιουργία του «Toxicity», και την αυθεντικότητα, τη συνοχή και την ενέργειά του όχι μόνο δεν μπόρεσε να τις ξεπεράσει κανένα από τα μεταγενέστερα συγκροτήματα, αλλά ούτε και οι ίδιοι οι System of a Down. Τα εκατομμύρια των οπαδών τους το επέλεξαν, το αγόρασαν, το έκλεψαν, το λάτρεψαν, το έζησαν, και το έχουν πια κατατάξει ανάμεσα στα κλασικά rock μεγαθήρια όλων των εποχών. Έτσι απλά.

Η  ιστορία το έχει εντάξει πια ανάµεσα στα κλασικά µεγαθήρια όλων των εποχών. Η εμπειρία του το έχει καταστήσει κομμάτι του καθενός μας.

     

Το «Toxicity» στην τοξικότητα που φέρνει η αδράνεια και ο ρεφορμισμός. Ο φόβος και η επιβολή του. Στην ατομικότητα και την κοινωνία. Απολαύστε υπεύθυνα!...

More wood for their fires, loud neighbours
Flashlight reveries caught in the headlights of a truck

Eating seeds as a pastime activity

The toxicity of our city, of our city

New, what do you own the world?

How do you own disorder, disorder

Now, somewhere between the sacred silence, sacred silence and sleep

Somewhere between the sacred silence and sleep

Disorder, disorder, disorder

     

   

«Γενικά δεν θέλουµε να λογιζόµαστε σαν πολιτικό συγκρότηµα.

Έχουµε περισσότερα µη πολιτικά κοµµάτια απ’ ότι πολιτικά, αλλά αυτά είναι αρκετά για να µας χαρακτηρίσουν».

Daron Malakian.   

  

  

system of a down steal this album a

Steel This Album
Chic 'N' Stu - Innervision - Bubbles - Boom! - Nüguns - A.D.D. (American Dream Denial) - Mr. Jack - I-E-A-I-A-I-O - 36 - Pictures - Highway Song - Fuck The System - Ego Brain - Thetawaves - Roulette - Streamline

  

Στα τέλει του 2001 κυκλοφόρησαν κάποια κοµµάτια που δεν είχαν συµπεριληφθεί στο «Toxicity» στο διαδίκτυο. Το συγκρότηµα τότε αντί να προχωρήσει σε διάφορες µηνύσεις εναντίον των υπευθύνων αυτής της διαρροής έκανε µία επαναηχογράφηση του υλικού του και το αποτέλεσµα αυτής, ήταν το «Steel This Album» του 2002. Η κυκλοφορία ήταν µία άµεση αναφορά στο κλασικό «counter-culture» βιβλίο του Abbie Hoffman µε τίτλο «Steal This Book» το οποίο αναφέρεται σε µεθόδους και πρακτικές, από το πώς να καλλιεργείς µαριχουάνα ή να φτιάξεις ένα πειρατικό Ραδιοφωνικό Σταθµό µέχρι βόµβες µολότοφ. Το βιβλίο πραγµατεύεται οτιδήποτε έχει να κάνει µε κάθε µορφή ανταρσίας απέναντι στο κράτος, τις αρχές και τις πολυεθνικές εταιρίες. Το εξώφυλλο του δίσκου ήταν ένα λευκό τετράγωνο µε µαύρα γράµµατα που το µόνο που έκανε είναι, να σε προτρέπει να κάνεις αυτό που ο τίτλος του έλεγε. Τα singles από αυτό το δίσκο ήταν τα «Innervision» και «Boom!» το οποίο αναπαράγει εικόνες από διαδηλώσεις κατά του πολέµου στο Ιράκ που έλαβαν χώρα στις Η.Π.Α., σκηνοθετηµένο από τον Michael Moore. Οι λόγοι αυτής της κυκλοφορίας ίσως να ήταν περισσότερο συµβολικοί και µε κάποια δόση χλευασµού απέναντι σε όλους εκείνους που κυνηγάνε να µην διαρρεύσει έστω και ένα κόµµα από το καλλιτεχνικό τους «µεγαλείο», δίνοντας το στίγµα των System of a Down τη συγκεκριµένη περίοδο, αλλά και όμως χωρίς τη παραμικρή ιδέα για το τι θα επακολουθούσε.

  

The road keeps moving clouds,
The clouds become unreal,
I guess I'll always be at home,
Do you want me to try,
Directing your night.

An exit lights the sky,
The sky becomes complete.
Traveling hearts divide the throne,
I've forgotten to.

Friction, lines, bumps,
The highway song complete,
The signs are all turning right,
Do you want me to try,
Directing your light,
Want me to try,
Directing your light.

The purest forms of life,
Our days are never coming back,
The cannons of our time,
Our days are never coming back,
The purest forms of life,
Our days are never coming back,
The cannons of our time,
Our days are never ever coming back.

Our days are never coming back,
Our days are never coming back,
Our days are never coming back.

  

       

   

album mezmerize

Mezmerize
Soldier Side - Intro - B.Y.O.B. - Revenga - Cigaro - Radio / Video - This Cocaine - Makes Me Feel Like I'm On This Song - Violent Pornography - Question! - Sad Statue - Old School - Hollywood - Lost In Hollywood

  

Τα χρόνια πέρασαν και οι περισσότεροι από εµάς απλά περιµέναµε το επόµενο βήµα των System of a Down µε την απορία πως θα ξεπεράσουν το εκπληκτικό «Toxicity». Η εφευρετικότητα και η καλλιτεχνική υπόσταση όµως των τεσσάρων Αρµενίων ξεπέρασε και τις πιο υψηλές προσδοκίες. «Με ρωτούν πως θα συναγωνιστούµε το «Toxicity». Η απάντηση είναι απλή: Δεν θα το συναγωνιστούµε!» λέει ο Daron για να αφήσει το διπλό Mezmerize – Hypnotize να σπείρει και να θερίσει τα πάντα στο µουσικό στερέωµα χωρίς τη παραµικρή ενοχή για την εξέλιξη του συγκροτήµατος. Οι δύο δίσκοι κυκλοφόρησαν µε έξι µήνες διαφορά ενώ είχαν ηχογραφηθεί µαζί, εξού και το κοινό τους ύφους. Οι αλλαγές πολλές, αφού ήρθαν σχεδόν τα πάνω κάτω ανάµεσα στους Daron και Serj. Τα διπλά φωνητικά πολλαπλασιάστηκαν σε σχέση µε το «Toxicity», µε τον Daron να αναλαµβάνει θέση δίπλα στον Serj ο οποίος µε τη σειρά του πρόσθεσε περισσότερα ορχηστρικά και «synth» µέρη. Τα Mezmerize και Hypnotize δεν στερούνται τίποτα από τα στοιχεία των προηγούµενων δίσκων των «S.Ο.Α.D.», ίσα ίσα που οι αντιθέσεις ενισχύονται σε βαθµό σχιζοφρένειας. Πιο λυρικοί από ποτέ, πιο σκληροί στα σηµεία, πιο rock στην αισθητική, πιο γρήγοροι στις ευφάνταστες αλλαγές ανάµεσα στο συναίσθηµα και την ωµή αλήθεια, αποτελούν το κορµό και την ιδιοφυή ύλη αυτών των πανοµοιότυπων διδύµων. Το «Mezmerize» κυκλοφόρησε στης 5/17 του 2005 και βρέθηκε κατευθείαν στο #1 πολλών χωρών ανά τον κόσµο. Τη πρώτη εβδοµάδα κυκλοφορίας του πούλησε 800.000 αντίτυπα παγκοσµίως. Τα singles ήταν το «B.Y.O.B.» το οποίο ξευτιλίζει τον φασιστικά ύπουλο τρόπο που στρατολογούνται οι νέοι στις Η.Π.Α. και το λυρικό «Questions» που ακολουθεί.

    

Sweet berries ready for two ghosts are no different than you.
Ghosts are now waiting for you.
Are you...

Sweet berries ready for two ghosts are no different than you.
Ghosts are now waiting for you.
Are you...

Dreaming! Dreaming the night! Dreaming all right!

Do we! Do we know, when we FLY?
When we, when we go
Do we die?

   

       

    

s6qi68

Hypnotize
Attack  - Dreaming - Kill Rock 'N Roll - Hypnotize - Stealing Society - Tentative - U-Fig - Holy Mountains - Vicinity Of Obscenity - She's Like Heroin - Lonely Day - Soldier Side 

  

Το «Hypnotize» (Κατά την προσωπική µου άποψη είναι ανώτερο από το «Mezmerze» καθώς το θεωρώ πιο πολιτικοποιηµένο και ίσως πιο δεµένο.) κυκλοφόρησε στης 11/22 την ίδια χρονιά και εκτός ότι βρέθηκε και αυτό κατευθείαν στο #1 των Αµερικάνικων charts, κατάφερε τους System of a Down να συµπεριληφθούν µαζί µε τους Beatles, τους Guns ‘N Roses και τους rapper 2Pac και DMX στους µοναδικούς καλλιτέχνες που είχαν δύο #1 δίσκους την ίδια χρονιά. Το Φεβρουάριο του 2006 το συγκρότηµα κέρδισε το «Grammy for Best Hard Rock Performance» για το «B.Y.O.B.» ενώ τα singles που κυκλοφόρησαν για το «Hypnotize» ήταν το οµότιτλο και τα «Lonely Day» το οποίο έγραψε ο Malakian για τον αδερφό του, το «Kill Rock ‘N Roll» και το «Victims of Obscenity». Την ίδια χρονιά ήταν οι headliners στο Ozzfest αντικαθιστώντας τον Ozzy Osbourne σε κάποιες πόλεις που δεν µπορούσε να εµφανιστεί. Τελικός απολογισµός. Τα Mezmerize – Hypnotize απέδειξαν πως όταν ο καλλιτέχνης σέβεται πρώτα τον εαυτό του, όχι αναµασώντας αλλά αναπλάθοντας κάθε φορά το οµοίωµα της ψυχής του, προσπαθώντας να αποτυπώσει την αλήθεια της, δεν µπορεί παρά να εξελιχθεί πρωτοπόρο της γενιάς που υπήρξε µέρος αλλά και παρατηρητής. Οι «System of a Down» είναι όλα τα παραπάνω και τίποτα από αυτά, αφού στο τέλος έπραξαν αυτό που θεωρούσαν σωστό απέναντι στους ίδιους, αλλά κυρίως απέναντι στο κόσµο και την ανάγκη του για ελευθερία σε όλους τους τοµείς.

    

Το Lonely Dayγια ένα τεράστιο κύκλο που έκλεισε. Σε εκείνους που χάσαμε. Σε εκείνους που μας κράτησαν.

Such a lonely day
And it's mine
It's a day that I'm glad I survived.

   

   

Το Μάιο του 2006 το συγκρότηµα έβγαλε µία ανακοίνωση ότι οι System of a Down βρίσκονται σε τέλµα και πιο συγκεκριµένα ο Daron είπε ότι πρόκειται για ένα διάλειµµα το οποίο θα διαρκέσει αρκετά χρόνια. Τα πράγµατα βέβαια δεν πήγαιναν καλά ανάµεσα στους δύο τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες των Malakian και Tankian κατά τη δηµιουργία του Mezmerize – Hypnotize, οπότε µοιραία ήρθε και η ρήξη ανάµεσά τους. Το αποτέλεσµα ήταν στης 08/13 του 2006 στη «West Palm Beach» της Φλόριντα, οι System of a Down να δώσουν τη τελευταία τους συναυλία, κλείνοντας µε τα λόγια του Malakian «Θα επιστρέψουµε. Απλώς δεν ξέρουµε το πότε.». Από τότε τα τέσσερα µέλει των «S.O.A.D.» έχουν ακολουθήσει ξεχωριστές πορείες. Ο Shavo Odadjian δουλεύει ένα project µε τον RZA των «Wu-Tang Clan» ονόµατι «AcHoZeN» ενώ έχει ιδρύσει τη δική του online δισκογραφική εταιρία urSESSION (Όσοι πιστοί προσέλθετε.). Ο κ. Serj Tankian από τότε έχει κυκλοφόρησε (τη μάνα του και τον πατέρα του) με τρεις solo δίσκους «Eject the Dead» το 2007, το «Imperfect Harmonies», το 2010 και το «Harakiri» το 2012 αλλά και με ένα ευρύτερο φάσμα ορχηστρικών και ηλεκτρονικών πειραματισμών και κυκλοφοριών. Χαοτικός αλλά και τόσο προσηλωμένος. Ο Daron Malakian µε τον John Dolmayan έχουν-είχαν φτιάξει (κανείς δεν ξέρει) τους Scars On Broadway οι οποίοι κυκλοφόρησαν το οµότιτλο ντεµπούτο τους στις 07/29 του 2008

     

600px scars on broadway

Scars On Broadway – Scars On Broadway
Serious - Funny - Exploding/Reloading - Stoner Hate – Insane – World Long Gone – Kill Each Other/Live Forever – Babylon – Chemicals – Enemy – Universe – 3005 - Cute Machines – Wh*ring Streets – They Say

   

Το «Scars On Broadway» είναι μια εξέλιξη των System of a Down, απλά όσοι περιµένουν να ακούσουν τη µεταλλική σχιζοφρένεια που τους χαρακτήριζε να εµφανίζεται κοπιαρισµένη σε αυτό το δίσκο σίγουρα θα απογοητευτούν. Ο Daron Malakian αποτελεί σήµερα τον καθ’ όλα υπεύθυνο νου πίσω από το συγκρότηµα αφού έγραψε τα πάντα εκτός από τα τύµπανα, τα οποία τα εµπιστεύτηκε ίσως στον µοναδικό άνθρωπο που θα µπορούσε να τον ακολουθήσει από αυτή τη θέση, τον John Dolmayan. Η Rock αισθητική και η αµεσότητα του «Scars» σε αφοπλίζει αλλά κυρίως σε ξενίζει καθώς τα κοµµάτια ρέουν το ένα µετά το άλλο, βασισµένα σε ότι πιο απλό έχει γράψει ο Daron, βελτιώνοντας κατά πολύ τις ερµηνευτικές του ικανότητες και πιο µελωδικός από ποτέ να διαχειρίζεται τις ψυχολογικές του µεταπτώσεις δένοντάς τες στο κορµό του δίσκου παρουσιάζοντας ένα αρκετά ισορροπηµένο αποτέλεσµα. Τα τραγούδια χτυπάνε κατευθείαν το υποσυνείδητο µε τον ιδιοφυή τρόπο που είναι δοσµένα προκαλώντας τη µία ακρόαση µετά την άλλη. Τα δύο singles είναι, το ηλεκτρονικό «Long Gone Day» και το προφητικό «They Say» να αποτελεί τη καλύτερη στιγµή του δίσκου, γρήγορο και rock όσο δεν πάει. Το λυρικό «Insane» σου ψιθυρίζει «Let’s go Insane again, bring back the pain again...» συνειδητοποιώντας ότι τελικά αυτός ο ποιητής γράφει βιωµατικά και από ανάγκη. Επίσης φορτισµένο είναι το σκωπτικό «Kill Each Other/Live Forever» ενώ το «Babylon» θυµίζει αρκετά τις παλιές καλές ηµέρες του «Hypnotize» προαναγγέλλοντας τη παράνοια του «Chemicals» και του «Cute Machines» καθώς είναι κοµµάτια της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Daron. Τα προβλήµατα όμως άρχισαν νωρίς και για τους Scars On Broadway µε πρωταγωνιστή ποιόν άλλον από τον Mastermind του συγκροτήµατος, ο οποίος ακύρωσε ξαφνικά την Αµερικάνικη περιοδεία χωρίς να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις στο κόσµο, δηµιουργώντας εύλογα ερωτήµατα για το αν η µπάντα υφίσταται η όχι. Οι ανεπίσηµες όµως δηλώσεις του Dominic Cifarelli (Μπάσο) και του John Dolmayan λένε δυστυχώς ότι το συγκρότηµα δεν υπάρχει πιά. Ελπίζω τα όποια προβλήµατα να ξεπεραστούν ανάµεσα στα µέλη και περισσότερο µέσα στο κεφάλι του Daron ώστε να έχουµε το συντοµότερο εξελίξεις από το ναρκοπέδιο των Scars On Broadway.

   

«World Long Gone».

    

     

Κλείνοντας, αυτό που πρέπει να παραδεχτουμε είναι η στάση που κράτησαν οι τέσσερις Αρµένιοι αντιμετωπίζοντας µε ειλικρίνεια το πρόβληµα των System of a Down, αρνούµενοι να συμβιβαστούν σε µία νοσηρή κατάσταση, αποχωρώντας την στιγµή που βρίσκονταν στο απόγειο της καριέρας τους, κάνοντας τους αυτόµατα ακόµα πιο σηµαντικούς για τα εκατοµµύρια των οπαδών τους, καθώς έγραψαν µε τα έργα τους το όνοµά τους δίπλα στα σημαντικότερα συγκροτήματα της παγκόσμιας Rock σκηνής. Έγραψαν και εξακολουθούν να γράφουν ιστορία με την ίδια τους τη μουσική που εκφράζει, δημιουργεί, αλλοιώνει  και τραγουδάει για ελευθερία και δικαιοσύνη σε κάθε γωνιά αυτού του τόσο μικρού κόσμου.
Το 2011 όμως τα πράγματα μάλλον άλλαξαν! Η επανασύνδεση των System Of A Down έκανε το γύρο του κόσμου! Το συγκρότημα βγήκε και πάλι στο δρόμο για τους δικούς του λόγους φυσικά και εκατομμύρια κόσμου τους έχουν δει και πάλι από σκηνής. Σε μια τέτοια σκηνή βρέθηκα και τους είδα. Βρέθηκα και χάθηκα. Και ναι σύντροφοί και συντρόφισσες «ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΜΙΑΣ ΤΟΣΟ ΑΠΕΛΠΙΔΑΣ ΕΠΟΧΗΣ». Τον 3/2012 τους είδα στη νοτιότερη γη με τους από τα κάτω Slipknot και Mastodon για τα "All Hope is Gone" και "The Hunter” αντίστοιχα, σε ένα φανταστικό live 30.000 ατόμων.

Τον Νοέμβριο του 2014 και καθώς το 2015 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Γενοκτονία των αρμενίων, το συγκρότημα ανακοινώσε την «Wake Up The Souls» 2015 Tour.
Η περιοδεία ξεκίνησε στις 7 Απριλίου από Λος Άντζελες με οκτώ στο σύνολό τους συναυλίες σε Λονδίνο, Κολονία, Λυών, Βρυξέλες, Άμστερνταμ, Μόσχα και ολοκληρώθηκε στη Γέρευαν πρωτεύουσα της Αρμενίας στις 23 Απριλίου του 2015.
Η «Wake Up The Souls» 2015 Tour, έχει σαν σκοπό να τραβήξει και να φέρει στην επιφάνεια όχι μόνο την ανάγκη για την αναγνώριση της ίδιας της ιστορίας, της γενοκτονίας των 1,5 εκατομμύριο σφαγιασμένων-εκτοπισμένων αρμενίων από το τουρκικό κράτος αλλά και να καταγγείλει το γεγονός ότι γενοκτονίες εξακολουθούν να συμβαίνουν σε πολλά μέρη του πλανήτη και σήμερα. Αν και χρησιμοποιείτε τη λέξη «γενοκτονία», « ολοκαύτωμα» ή «ανθρωπιστική καταστροφή», ο Tankian, λέει. «Τίποτε από αυτά δεν αλλάζει. Θέλουμε να είμαστε μέρος αυτής της αλλαγής. Θέλουμε την αναγνώριση της πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα να είναι η ανανέωση της εμπιστοσύνης ότι η ανθρωπότητα μπορεί να σταματήσει να σκοτώνει τον εαυτό της.» Η «Wake Up The Souls» 2015 Tour συνεχίστηκε σε ακόμη 6 πόλεις της Λατινικής Αμερικής με τελευταία συναυλία στις 6 Οκτωβρίου 2015 στο Μέξικο City του Μεξικό.
Το video είναι από εκείνη τη μεγαλειώδη στιγμή ενός συγκροτήματος όπου η πρώτη σκέψη ύπαρξης, η όποια συνείδηση εαυτού και συνόλου ήρθε για να δικαιώσει έναν ολόκληρο λαό με μια φωνή, σε μια ψυχή, σε ένα τραγούδι.

   

Holy Mountains / Yerevan / 23/4/2015

      

    

Memory Time… Μην το ξεχάσεις Ποτέ…

      

Πηγές:
Metal Hammer, 
www.rollingstone.com, Wikipedia,

   

www.systemofadown.com

   

Πρώτη δημοσίευση: αφορμή, 28 Αυγούστου 2009

   

Γράφτηκε από 
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Serj Tankian - Left behind those empty walls »
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.