Συνέλευση σήμερα 24/8 στις 17.00 στη Νοταρά 26 για την δολοφονική επίθεση τα ξημερώματα.

ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ! Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ.

Η βομβιστική επίθεση στο γαμήλιο γλέντι στο Γκαζίαντεπ (νοτιοανατολική Τουρκία) από την ISIS προκάλεσε ένα λουτρό αίματος. Τουλάχιστον 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Για μια ακόμη φορά, είμαστε γεμάτοι θλίψη για άλλη μια θηριωδία. Από 5 Ιουλίου του 2015 βρισκόμαστε υπό συνεχείς βομβιστικές επιθέσεις στο Ντιγιάρμπακιρ, στο Σούρουτς, στην Άγκυρα, στην Ισταμπούλ, στην Προύσα, ξανά στην Άγκυρα και στην Ισταμπούλ, στο Ελαζίγ, στο Βαν και ξανά στο Ντιγιάρμπακιρ.

Πορεία της LGBTI+ κοινότητας και Αλληλέγγυων, για την Hande Kader, η οποία δολοφονήθηκε εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού της.

Λέον Τρότσκι

Οι πυρές στις οποίες καίγεται η ανίερη μαρξιστική φιλολογία φωτίζουν με τον καλύτερο τρόπο την ταξική φύση του Εθνικοσοσιαλισμού. Όσο οι Ναζί δρούσαν σαν κόμμα και όχι σαν κρατική εξουσία, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρουν διόδους προς την εργατική τάξη. Από την άλλη μεριά, το μεγάλο κεφάλαιο, ακόμα και το τμήμα του που χρηματοδοτούσε τον Χίτλερ, δεν θεωρούσε αυτό το κόμμα πραγματικά δικό του. Η εθνική «αναγέννηση» στηρίχτηκε ολοκληρωτικά στις ενδιάμεσες τάξεις, που αποτελούν το πιο καθυστερημένο κομμάτι της κοινωνίας, το βαρύ της απόβαρο. Η πολιτική τέχνη συνίστατο μόνο στο να καταφέρουν να συνενώσουν τους διασπαρμένους μικροαστούς, μέσω μιας κοινής εχθρότητας προς το προλεταριάτο.

Οι κάτοικοι των πολιορκημένων περιοχών μπορούν να έχουν ηλεκτρική ενέργεια οκτώ ώρες την ημέρα ή και λιγότερο, με συχνές διακοπές ρεύματος. Φωτογραφίες του Sebastien Leban

Η ταινία εξετάζει αυτά τα γεγονότα της σφαγής στην πλατεία Ράμπαα στις 14 Αυγούστου 2013, από τα μάτια των επιζώντων, του ιατρικού προσωπικού και των δημοσιογράφων. Συνδυάζει προσωπικές μαρτυρίες με αποσπάσματα ημερολογίων, φωτογραφίες και αρχειακό υλικό για να αφηγηθεί την ιστορία της “ διάλυσης” , κατά την οποία περισσότεροι από 1.100 άνθρωποι σκοτώθηκαν, 10.000 τραυματίστηκαν και 21.000 συνελήφθησαν.

Ilan Pappe

Η εθνοκάθαρση του 1948 δεν ήταν ένα ολοκληρωμένο έργο. Υπήρχε ακόμη το 20% της γης που το Ισραήλ δεν είχε καταλάβει και υπήρχε μια Παλαιστινιακή μειονότητα μέσα στο Ισραήλ. Το όραμα μιας αμιγώς αποαραβοποιημένης Παλαιστίνης εξακολουθούσε να υπάρχει, αν και τα μέσα διέφεραν. Τα μέσα αυτά περιλάμβαναν την επιβολή στρατιωτικού νόμου εναντίον των Παλαιστινίων στο Ισραήλ και την άρνηση να επιτραπεί στους πρόσφυγες να επιστρέψουν. Ο χώρος δεν ήταν αρκετός και η ευκαιρία για επέκταση ήρθε το 1967, αλλά στη συνέχεια προέκυψε και πάλι δημογραφικό πρόβλημα. Αυτή τη φορά, τα μέσα ήταν το απαρτχάιντ, η στρατιωτική κατοχή και το κομμάτιασμα της γης σε θύλακες και Μπαντουστάν.