του Michael Karadjis

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του Ζελένσκι στην Ουκρανία εκτοξεύτηκε μετά την ενέδρα Τραμπ-Βανς, όπου έφυγε χωρίς να υπογράψει την αποικιακή συμφωνία. Επειδή, ανεξάρτητα από το τι άλλο μπορεί να είναι στραβό με την κυβέρνηση Ζελένσκι, που είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με την οποία οι σοσιαλιστές θα διαφωνούσαν σε πολλά πεδία - η στάση της υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας έναντι του ρωσικού ιμπεριαλισμού παραμένει μια στάση με σημαντική πλειοψηφική υποστήριξη.

Η 4ης Διεθνής χαιρετίζει τον συριακό λαό και τον συγχαίρει που ανέτρεψε την διχτατορία του Ασάντ. Το ιστορικό αυτό γεγονός επετεύχθη χάρη στο πείσμα του συριακού λαού και στην επιμονή του για δικαιοσύνη, και με τεράστιες θυσίες.

Michael Karadjis

Η Ρωσία και η Ουκρανία ήταν έτοιμες να υπογράψουν ειρηνευτική συμφωνία τον Απρίλιο του 2022, με την οποία η Ουκρανία δεν θα εντασσόταν στο ΝΑΤΟ, αλλά τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον επισκέφθηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι να μην προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία, οπότε η Ουκρανία αποσύρθηκε από τις διαπραγματεύσεις, καταστρέφοντας αυτή την ευκαιρία για ειρήνη. Αυτός ο μύθος έχει αποκτήσει τέτοια αυτονομία που πιθανώς έχει αναδημοσιευτεί σχεδόν σε κάθε πιθανό αριστερό και alt-right δημοσίευμα, όχι μόνο στα αντι-ουκρανικά... Ωστόσο, δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σε αυτό.

Οι ταξικοί μας εχθροί ενώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι, πρέπει πραγματικά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς εμείς, ως Αριστερά, θα ενωθούμε διεθνώς. Για να το πετύχουμε αυτό θα χρειαστεί, μεταξύ άλλων, συνεπής διεθνισμός. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει πλέον να βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην παρέχουμε αλληλεγγύη. Πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να καθορίσουμε ποιοι λαοί είναι κατά κάποιο τρόπο περισσότερο άξιοι υποστήριξης από άλλους, ή καθόλου άξιοι υποστήριξης επειδή κατά κάποιο τρόπο καταπιέζονται από τον λάθος καταπιεστή. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Οι ημέρες πένθους στη Βόρεια Μακεδονία συνεχίζονται, αλλά η σιωπή δεν αποτελεί πλέον επιλογή. Η τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε 59 νέους ανθρώπους έχει προκαλέσει κύμα δυσαρέσκειας στη χώρα αυτή –φοιτητές και πολίτες ανακοινώνουν διαδηλώσεις, ολομέλειες και ανεξάρτητα φοιτητικά συμβούλια. Οργανώνονται και διακηρύσσουν: «Δυνατά, καθαρά, οργανωμένα– για τη Μακεδονία που μας αξίζει!» Την Κυριακή, 16 Μαρτίου, η Βόρεια Μακεδονία έχασε 59 νέους ανθρώπους που βρήκαν το θάνατο σε πυρκαγιά σε νυχτερινό κέντρο με αμφισβητούμενη άδεια λειτουργίας.

Michael Karadjis

Οι συμφωνίες του Μινσκ προσέφεραν μια δίκαιη διέξοδο από την κρίση, η Ρωσία ήθελε να τις εφαρμόσει, αλλά η Ουκρανική κυβέρνηση αρνήθηκε να τις εφαρμόσει, ενθαρρυμένη από τις ΗΠΑ. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι εντελώς φανταστικοί, όπως θα αποδειχθεί, αλλά εγείρουν επίσης μια σειρά από επιμέρους ζητήματα: πρώτον, υπήρχαν δύο συμφωνίες του Μινσκ, οπότε τι συνέβη στην πρώτη; Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας Μινσκ ΙΙ; Πώς επιβλήθηκε στην Ουκρανία; Και ποια είναι τα στοιχεία ότι η Ουκρανία ήταν αυτή που εμπόδισε την εφαρμογή της;

του Michael Karadjis

Ο σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, ενώ ο Πούτιν μπορεί να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ο ουκρανικός στρατός ήταν αυτός που έφταιγε περισσότερο από όλους πριν από την εισβολή. Ακόμη και αν παραδεχτούμε ότι η εισβολή του Πούτιν είναι εγκληματική και μπορεί να έχει ιμπεριαλιστικούς στόχους και χρησιμοποιεί μόνο τη δυσχερή θέση των Ρώσων του Ντονμπάς ως δικαιολογία, ο ισχυρισμός είναι ότι αυτή η δικαιολογία είναι γνήσια. Είναι κάτι από αυτά αληθινό; 

του Michael Karadjis

Απαντώντας σε αυτόν τον μύθο, θέλω απλώς να διευκρινίσω τη θέση μου: υποστηρίζω το δικαίωμα των εθνών και των λαών στην αυτοδιάθεση και το θεωρώ ανώτερο από οποιαδήποτε εμμονή με τα «κυρίαρχα σύνορα», τα οποία πάντα άλλαζαν στην ιστορία, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. … γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζω την ίδια αυτοδιάθεση του «ρωσικού λαού στο Ντονμπάς»; Λοιπόν, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και αν υπήρχε ένας τέτοιος αγώνας, θα ήταν επί του παρόντος ένα ασήμαντο πιόνι στη ρωσική αυτοκρατορική κατάκτηση, το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε τέτοια πραγματική κατάσταση.

του Michael Karadjis

Αυτός είναι ο τρίτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Η σκανδαλώδης προσάρτηση του κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 ήταν η πρώτη προσάρτηση εντός της Ευρώπης… Ωστόσο, οι απολογητές του Πούτιν προσπάθησαν να δικαιολογήσουν αυτή την πράξη ρωσικού αυτοκρατορικού επεκτατισμού ως πράξη αυτοδιάθεσης της εθνοτικής ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία (κάτι που ειλικρινά θυμίζει την αξίωση του Χίτλερ για τη Σουδητία/ Sudetenland , ή να ισχυριστούν ότι ήταν «πάντα Ρωσία» κ.ο.κ.

του Michael Karadjis

Αυτός είναι ένας αρκετά εδραιωμένος μύθος. Ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία άλλαξε τον νόμο περί γλώσσας για να υποβαθμίσει τη ρωσική γλώσσα το 2014, ή πιο παραστατικά ότι απαγόρευσε τη γλώσσα, είναι ένας συνήθης ισχυρισμός που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη ρωσική -σχεδόν - προσάρτηση τμημάτων του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ από το 2014. Φυσικά, η ρωσική γλώσσα δεν απαγορεύτηκε ούτε το 2014 ούτε από τότε, και επιπλέον, υπήρξε μηδενική αλλαγή του γλωσσικού νόμου το 2014- αυτό δεν συνέβη μέχρι το 2019. Ως ιστορικό, ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι είναι ρωσόφωνος…και μάλιστα ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 σε μεγάλο βαθμό με τις ψήφους των ρωσόφωνων