Οι “συμφωνίες” για τη μοιρασιά και τον πλούτο της επαναφέρουν τον καθαρό ιμπεριαλισμό των αρχών του 20ου αιώνα, που οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους…Ο Ίλια Μπουντράιτσκις, ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, μία από τις σημαντικότερες φωνές της αριστερής ρωσικής διανόησης, μιλάει στην «Εποχή» για την ιμπεριαλιστική λογική που διέπει τις συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, τους στόχους των δύο πλευρών και τη στάση της ρωσικής Αριστεράς απέναντι σε μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία.

[Αναδημοσίευση από “Η Εποχή”, 1-2/3/2025: “Η Ουκρανία το στόχαστρο της ιεράς συμμαχίας” & -στο τέλος- ένα επικαιροποιημένο σχόλιο του συγγραφέα, μετά τη συνάντηση Τραμπ-Ζελένσκι στο Λευκό Οίκο]… Η συμφωνία Τράμπ – Πούτιν κατά της Ουκρανίας, στην οποία βιάζονται να ενταχθούν και οι άλλοι ιμπεριαλιστές, κυρίως οι Ευρωπαίοι, αποτελεί καμπή στην παγκόσμια αταξία. Κυρίως γιατί την επικυρώνει ως τέτοια, ως “νόμο της βίας”, του χρήματος και του εκβιασμού χωρίς τις φιοριτούρες του “διεθνούς δικαίου” και της “διεθνούς κοινότητας”. Μπορεί ασφαλώς να βαπτίζεται οργουελικά ως “ειρηνευτική¨, όμως έτσι είχε βαπτιστεί και η συμφωνία του Μονάχου του 1938, που επικύρωσε τη ναζιστική επέκταση.

Με τον Τραμπ, οι μάσκες πέφτουν. Και στην αριστερά, επίσης. Για τους θεωρητικούς του λεγόμενου «πολέμου των ΗΠΑ μέσω πληρεξουσίου κατά της Ρωσίας», έφτασε η στιγμή της αλήθειας. Ο διεθνισμός δεν είναι η επιλογή της πλευράς του ενός ληστή εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού»: είναι πάντα η επιλογή της πλευράς των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών, των εκμεταλλευόμενων εναντίον των εκμεταλλευτών, των απειλούμενων εναντίον των επιτιθέμενων. Όπως λέει και το σύνθημα: «Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα/From Ukrain to Palestina occupation is a crime». Το να επιμένεις στον καμπισμό σημαίνει να επιλέγεις το δρόμο…

Vladimir Unkovski-Korica Καθώς η Σερβία εισέρχεται σε μια μεγαλύτερη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία αντανακλά την ευρύτερη διεθνή αβεβαιότητα, η αριστερά στη χώρα έχει μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία να ριζώσει βαθύτερα στην εργατική τάξη και να αγωνιστεί για μια πιο δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Συνδέοντας τα πιο προοδευτικά αιτήματα των προηγούμενων κυμάτων διαμαρτυρίας, για δημοκρατικές ελευθερίες, προστασία του περιβάλλοντος και του κοινού καλού, με την σημερινή συλλογική κραυγή για δικαιοσύνη, η αριστερά μπορεί να δείξει ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από τη διαφθορά και να οικοδομήσει οργανώσεις και θεσμούς που μπορούν να προσφέρουν πραγματική αλλαγή.

Saša Savanović Ζούμε σήμερα σε μια εποχή κατά την οποία η φιλελεύθερη πολιτική έχει εξαντληθεί πλήρως. Στη Σερβία, αυτό είναι πιο εμφανές επειδή υπάρχει πολύ μικρή εμπιστοσύνη του κοινού στο πολιτικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένης της αντιπολίτευσης, ενώ οι φοιτητές απολαμβάνουν τη λαϊκή υποστήριξη επειδή δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική του κατεστημένου και δεν έχουν καμία φιλοδοξία να καταλάβουν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που ήδη έχουν – τα πανεπιστήμιά τους. Καθώς η φιλελεύθερη δημοκρατία οπισθοχωρεί μπροστά στις δυνάμεις του αντιφιλελευθερισμού, του αυταρχισμού και του τεχνοφασισμού, διευκολύνοντας παράλληλα την άνοδό τους, υπάρχει απελπιστική ανάγκη να διαμορφωθούν εναλλακτικά κοινωνικά και πολιτικά…