Tara Mirković Από το βράδυ της Κυριακής, στους δρόμους του Βελιγραδίου παίζεται ένα πραγματικό παιχνίδι γάτας με το ποντίκι μεταξύ των πολιτών και της αστυνομίας. Το σχέδιο είναι απλό και εξαιρετικά αποτελεσματικό: στήνεις αυτοσχέδια οδοφράγματα, αποκλείεις έναν δρόμο ή μια διασταύρωση, περιμένεις να φτάσει η αστυνομία, και στη συνέχεια διαλύεσαι ειρηνικά πριν ξεκινήσεις ξανά πιο πέρα. Σε αυτό τον χορό της μη βίαιης αντίστασης, κάθε απόσυρση είναι ένα νέο άνοιγμα. Ενώ η αστυνομία διαλύει τα οδοφράγματα, μερικές φορές βίαια, άλλα σχηματίζονται κάπου αλλού. Και αυτό το ασύλληπτο κίνημα εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα.

Συνέντευξη του Αντρίι Μοβτσάν στον Βίκτορ Όσπρι για το LINKS International Journal of Socialist Renewal. Αντί να προσεγγίσουν τους αριστερούς στην Ουκρανία (καθώς και στη Ρωσία και σε άλλες μετασοβιετικές χώρες), πολλοί έχουν επιλέξει να αποδεχτούν απλώς τη ρωσική κρατική προπαγάνδα, η οποία ισχυρίζεται ότι ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είχε άλλη επιλογή από το να εισβάλει για να υπερασπιστεί τη Ρωσία από έναν επιθετικό δεξιό γείτονα που κατακλύζεται από νεοναζί. Η αλήθεια, ωστόσο, όπως σημειώνει ο Ουκρανός αριστερός Andriy Movchan, είναι ότι «κανείς δεν έχει κάνει περισσότερα για να προωθήσει και να ενισχύσει τον ουκρανικό εθνικισμό και τα ακροδεξιά…

του Τάσου Αναστατσιάδη [Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Εποχή"]. Όπως το σημειώνει σε επικαιροποιημένη της έκθεση, την εβδομάδα αυτήν, η Greenpeace (Γαλλίας) «τρία χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: η ΕΕ συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο του Βλαντιμίρ Πούτιν αγοράζοντας ορυκτά καύσιμα, χημικά λιπάσματα και πετρέλαιο. Και η Γαλλία παίζει έναν κεντρικό ρόλο» –ενίοτε μάλιστα κρυβόμενη πίσω από τον Όρμπαν και τα βέτο του, ιδιαίτερα στα πυρηνικά!

του Τάσου Αναστασιάδη. Υπάρχουν όμως και πραγματικές τριβές ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους, κυρίως για το πώς να μοιράσουν τον ουκρανικό πλούτο -είναι η κλασική μοίρα των αποικιών, άλλωστε. Στις αρχές Μαΐου υπήρξε η υποτιθέμενη «συμφωνία» για την μόνιμη εκχώρηση στις ΗΠΑ ουκρανικού υπεδάφους (έναντι μιας φαντασιακής «πολιτικής ρητορικής» όπως το εξηγεί ο Vitalii Atanasov στο ρωσικό Posle). Όμως, στη συνέχεια, οι Αμερικανοί επίσης συζήτησαν και «προσφέρθηκαν» να αναλάβουν τη «λειτουργία» και να αποκτήσουν ακόμα και την «ιδιοκτησία»(sic) του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια (ανακοίνωση Λευκού Οίκου, 19/5/2025) . Βέβαια, το ίδιο φιλοδοξούν και οι Ρώσοι, επισήμως ήδη από το τέλος…

Οι προσπάθειες που γίνονται ήδη από τη δυτική αριστερά, και ιδίως από ορισμένα συνδικάτα (ιδιαίτερα γαλλικά), είναι εξαιρετικές και πολύ χρήσιμες πολιτικά: μιλάω για τα κονβόι αλληλεγγύης, χάρη στα οποία οι Ουκρανοί εργαζόμενοι λαμβάνουν ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά και συναντούν ξένους συνδικαλιστές και μαθαίνουν στην πράξη την έννοια της λέξης «αλληλεγγύη». Οι επαφές αυτές είναι αναμφίβολα μία από τις λίγες θετικές πολιτικές συνέπειες αυτής της εισβολής, διότι πριν, δεν έβλεπε κανείς ιδιαίτερο λόγο να δημιουργήσει τέτοιες σχέσεις, ειδικά με τη δυτική πλευρά. Τώρα έχουμε την ευκαιρία να αναπληρώσουμε δεκαετίες απομόνωσης και να χτίσουμε γέφυρες, αντί να επαναλαμβάνουμε τη ρητορική της ακροδεξιάς…