Συνδικαλιστές και εργαζόμενοι της Βενεζουέλας βγήκαν στους δρόμους αυτή την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026 για να απαιτήσουν άμεση αύξηση των μισθών. Η διαδήλωση σηματοδοτεί την συμπλήρωση ακριβώς τεσσάρων ετών από το τελευταίο πάγωμα του κατώτατου μισθού στη χώρα. Οι διαδηλωτές έφτασαν στο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης. Εκεί τους υποδέχτηκε μια αντιπροσωπεία βουλευτών, η οποία υποσχέθηκε να συναντηθεί μαζί τους την επόμενη εβδομάδα. Το έγγραφο που παραδόθηκε στο Κοινοβούλιο περιλαμβάνει διάφορα αιτήματα: αύξηση των μισθών, απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και κατάργηση κανονισμών που, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, παραβιάζουν το δικαίωμα στις συλλογικές συμβάσεις, όπως ο Onapre και το μνημόνιο 2792. Παρουσιάστηκαν επίσης προτάσεις για μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας.

Τέλος, ένα σημαντικό μέρος της αλληλεγγύης μας πρέπει να είναι η σύνδεση με τους εργαζόμενους της Βενεζουέλας και την Αριστερά και να δούμε πώς μπορούμε να συντονίσουμε τους κοινούς μας αγώνες. Πολύ συχνά, οι συζητήσεις επικεντρώνονται αποκλειστικά στην κυβέρνηση και τη δεξιά αντιπολίτευση. Αποκλείονται οι φωνές της Αριστεράς και της εργατικής τάξης – ή, για την ακρίβεια, οι φωνές της πλειοψηφίας, που δεν υποστηρίζει ούτε τους Μαδούρο/Ροντρίγκες ούτε την Ματσάδο. Ενώ ορισμένοι αριστεροί προτιμούν να αρνούνται την ύπαρξή τους ή να τις καταγγέλλουν, εμείς θα πρέπει αντίθετα να βοηθήσουμε να ακουστούν οι φωνές αυτές, ώστε οι εργαζόμενοι στις χώρες μας να γνωρίζουν τους αγώνες τους και να ενεργούν αλληλέγγυα μαζί τους.

Ο ναυτικός και στρατιωτικός αποκλεισμός των βενεζουελάνικων ακτών από τις ΗΠΑ, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2025, η διαχείριση των διεθνών μέσων ενημέρωσης και η «ήπια δύναμη» των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, έχουν ως στόχο να παρουσιάσουν τη Βενεζουέλα ως μια χώρα διχασμένη μεταξύ των Μπολιβαριανών (οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο) και της δημοκρατικής δεξιάς. Η πόλωση έχει ως σκοπό να αποκρύψει την ύπαρξη της αριστερής αντιπολίτευσης, δηλαδή να βγάλει την αριστερά από την πολιτική εξίσωση για την επίλυση της σύγκρουσης. Και σε μεγάλο βαθμό στα μέσα ενημέρωσης το έχουν πετύχει, γιατί σήμερα πολλοί εκπλήσσονται όταν τους λέμε ότι στη Βενεζουέλα η πραγματική αριστερά δεν είναι μαδουριστική.

Είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθεί μια υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας που θα παραλείπει την ανάγκη επίλυσης των ανισοτήτων και της έλλειψης ελευθεριών στη Βενεζουέλα. Ο σωστός συνδυασμός αυτών των απαιτήσεων αποτελεί σήμερα την πρόκληση για τον αντιμπεριαλισμό. Επομένως, το κάλεσμα για ένα παγκόσμιο αντιμπεριαλιστικό μέτωπο, βασισμένο στην αλληλεγγύη προς τη Βενεζουέλα, πρέπει να περιλαμβάνει το αίτημα για την πλήρη αποκατάσταση των πολιτικών, εργασιακών και κοινωνικών ελευθέρων στη Βενεζουέλα. Αυτό θα απαιτήσει τακτ και δημιουργικότητα, δέσμευση και ένα σαφές όραμα.

Rafael Uzcategui

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Pablo Stefanoni

Τον Αύγουστο του 2024, μετά τις εκλογές στη Βενεζουέλα, κατέληξα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα ως εξής: «Οι εικόνες της καταστολής στη Βενεζουέλα –και μιας κυβέρνησης που κλείνεται πίσω από τα τείχη της χωρίς να θέλει καν να δείξει τα εκλογικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης νίκης της– αποτελούν ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων. Ένας “σοσιαλισμός” που συνδέεται με καταστολή, καθημερινές ελλείψεις και ιδεολογικό κυνισμό δεν φαίνεται να είναι η καλύτερη βάση για να “κάνουμε τον προοδευτισμό ξανά μεγάλο”, για να το πούμε έτσι». Τόνισα εκεί ότι «αν στο παρελθόν ο τσαβισμός ήταν ένα πλεονέκτημα –υλικό και συμβολικό– για τις περιφερειακές αριστερές δυνάμεις, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 έχει γίνει όλο και περισσότερο ένα βάρος».

Είναι λοιπόν σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η οποία αποτελεί μέρος της προσπάθειάς του να ανακτήσει την ηγεμονία του ως κυρίαρχη δύναμη και την παγκόσμια γεωπολιτική υπεροχή. Σε ανταγωνισμό με άλλες μεγάλες, παλιές και αναδυόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προσπαθεί να οριοθετήσει τις περιφερειακές σφαίρες αποκλειστικής κυριαρχίας στον πλανήτη, ενώ επιδιώκει να κερδίσει έδαφος στη διανομή με τη Ρωσία και την Κίνα. Αλλά, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, δίνει επίσης τη δυνατότητα στις άλλες δυνάμεις να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες με τις ίδιες μεθόδους, προσφεύγοντας στην αυθαιρεσία και τη στρατιωτική δύναμη, χωρίς ίχνος συγκράτησης.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει δημοσιοποιήσει τις απαιτήσεις της προς τις νέες αρχές της Βενεζουέλας —μεταξύ των οποίων την προνομιακή πρόσβαση των αμερικανικών εταιρειών στους πετρελαϊκούς πόρους της χώρας, καθώς και την απαγόρευση πώλησης αργού πετρελαίου και τη διακοπή των σχέσεων με χώρες που η εν λόγω κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως εχθρούς των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών — επιβεβαιώνει ότι η σύγκρουση που βιώνουν σήμερα οι Βενεζουελάνοι αποτελεί μέρος της σφοδρής διαμάχης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ανερχόμενων καπιταλιστικών χωρών για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών, των εμπορικών οδών και των ζωνών επιρροής, στο πλαίσιο της επιδείνωσης της δομικής κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα.

Το Εθνικό Συνδικάτο Εργαζομένων του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας απευθύνεται σε ολόκληρη την εθνική κοινή γνώμη, στον λαό της Βενεζουέλας και ειδικότερα στους εν ενεργεία και συνταξιούχους εργαζομένους αυτού του εκπαιδευτικού ιδρύματος, στους διοικητικούς υπαλλήλους, τους εργάτες, τους επαγγελματίες, τους τεχνικούς και τους υπαλλήλους των υπηρεσιών με τους ακόλουθους όρους.

Όπως εξηγεί ο επαναστατικός μαρξισμός —και όπως διατύπωσε σαφώς ο Τρότσκι—: η εξωτερική πολιτική είναι η συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής. Αυτή η φράση δεν είναι μια θεωρητική ποιητική φράση: είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε την πολιτική καταστροφή που αντιπροσωπεύουν οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκες μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και την άμεση επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας. Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη κάνει μια στρατιωτική επιχείρηση τέτοιου μεγέθους, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ήπια διπλωματία, οι αφηρημένες εκκλήσεις για ειρήνη ή οι προτάσεις «συνεργασίας». Αυτό δεν είναι ρεαλισμός: είναι πολιτική συνθηκολόγηση.