Elias Vola, Gin Vola

Ο πέλεκυς έπεσε την περασμένη εβδομάδα: οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την τελική τους πρόταση για την «επίλυση» της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Εάν απορριφθεί, θα αποχωρήσουν από τις διαπραγματεύσεις – που σημαίνει ότι θα σταματήσουν τη στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία. Όπως είναι αναμενόμενο, η πρόταση απηχεί τις απόψεις και τους πολεμικούς στόχους της Μόσχας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται: η αναγνώριση της προσάρτησης της Κριμαίας από τις ΗΠΑ, η διατήρηση των κατεχόμενων εδαφών υπό ρωσικό έλεγχο (δηλαδή το 18,5% της Ουκρανίας), η άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία από το 2014, η διαχείριση από τις ΗΠΑ του πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζια για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε Ουκρανούς και Ρώσους και η ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και... Ρωσίας.

Tarás Shevchuk

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έδειξαν ότι οι «γύροι διαπραγματεύσεων» στη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία υπό την αιγίδα της «ειρηνευτικής δράσης» του Τραμπ, οι οποίοι χαιρετίστηκαν ανοιχτά από την ουκρανική κυβέρνηση και, με καθυστερήσεις και όρους, από το Κρεμλίνο, ήταν ένας ακόμη ελιγμός για τη συνέχιση της διπλής ιμπεριαλιστικής επίθεσης εναντίον της Ουκρανίας. Πραγματοποιείται από την πλευρά του Πούτιν, ο οποίος συνέχισε και ενέτεινε τους βομβαρδισμούς με τραγικές απώλειες ζωών και καταστροφές, και από την πλευρά του Τραμπ, με τις όλο και πιο σκληρές απαιτήσεις του για την αποικιοκρατική υποδούλωση της Ουκρανίας. Όπως έχουμε ήδη δει, ο Τραμπ δεν είναι ένας «μεσολαβητής» που επιδιώκει την ειρήνη. Είναι ένας νέος επιτιθέμενος που εκβιάζει για να λεηλατήσει, ενώ ο Πούτιν συνεχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει.

Υποστηρίζουμε τον επαναστατικό ντεφετισμό: θέλουμε η Ρωσία να χάσει αυτόν τον πόλεμο. Κατά τη γνώμη μας, η πραγματική ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επιστροφή στα αρχικά σύνορα της Ουκρανίας, χωρίς προσαρτήσεις. Αν υπάρχει ανάγκη τροποποίησης αυτών των συνόρων, τότε μόνο ο ουκρανικός λαός μπορεί να το αποφασίσει αυτό. Υποστηρίζουμε επίσης την άνευ όρων υποστήριξη της Ουκρανίας. Οι πόροι της Ουκρανίας ανήκουν στον ουκρανικό λαό, όχι στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ούτε στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ούτε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. 

Μεγάλη «απρέπεια» χαρακτήρισε τον σκοτωμό αμάχων ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για την Ουκρανία, σχολιάζοντας το διπλό πυραυλικό χτύπημα του ρωσικού στρατού, το πρωί της Κυριακής των Βαΐων στο κέντρο του Σούμι. Η πρώτη ρωσική διάψευση από τον εκπρόσωπο Τύπου, ότι «ο στρατός μας χτυπάει μόνο στρατιωτικούς στόχους», γρήγορα διαψεύστηκε από το ρώσικο υπουργείο Άμυνας, που παραδέχτηκε ότι «οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας χτύπησαν με δύο επιχειρησιακούς-τακτικούς πυραύλους την πόλη Σούμι, πλήττοντας επιτελική σύσκεψη του ουκρανικού στρατού» –εκτιμώντας πως «σκοτώθηκαν περισσότεροι από 60 στρατιώτες». Ο τελικός απολογισμός της εισαγγελίας της πόλης είναι 35 νεκροί (2 παιδιά) και 117 τραυματίες (15 παιδιά) –στρατιώτες δεν αναφέρονται.

Η αναβίωση αυτή του Lebensraum (ζωτικός χώρος) αποτελεί και την κύρια συμβολή της ρωσικής ηγεσίας –ο Τραμπ και η ΕΕ ακολουθούν– έστω και αν πάντα ήταν το όνειρο όλων των ακροδεξιών και έστω και αν, στη μορφή «θεμιτών» ή και δικαιολογήσιμων «σφαιρών επιρροής», έχει διαβρώσει ακόμα και μια υποτιθέμενη «Αριστερά». Για να γίνει όμως και πράξη, η ιδέα αυτή έπρεπε και να υλοποιηθεί –με πραγματικό πόλεμο. Και ήταν ακριβώς η αντίσταση του ουκρανικού λαού στην εισβολή που αμφισβήτησε το αυτονόητο των «σφαιρών επιρροής» και τα «γεωπολιτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων».

Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιβίση. Αναδήμοσίευση από την εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ.

Μιλάμε με τον Διονυσί Βινοχράντιβ από το Κοινωνικό Κίνημα, τη σημαντικότερη αντικαπιταλιστική και διεθνιστική αριστερή οργάνωση στην Ουκρανία που εδώ και χρόνια συνδυάζει την κινηματική δράση με τη θεωρητική ανάλυση, για το δικαίωμα της Ουκρανίας να ακουστεί σε έναν κόσμο που μιλάει όλο και περισσότερο τη γλώσσα της βίας και του κυνισμού, για τις προσδοκίες που έχει ο ουκρανικός λαός από τις διαπραγματεύσεις, και για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η ουκρανική Αριστερά.

European Secretariat of the International Workers League – Fourth International

Η αιφνίδια στροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξωτερική πολιτική καταδεικνύεται από τη στάση του απέναντι στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, όπου έχει συμμαχήσει με τον Πούτιν για να εξαναγκάσει σε συνθηκολόγηση την ουκρανική κυβέρνηση με τον πιο χυδαίο εκβιασμό. Ο στόχος είναι να αναγκάσει την Ουκρανία να υπογράψει μια αποικιοκρατική συμφωνία...Εκτός από τη λεηλασία της Ουκρανίας, οι ενέργειες του Τραμπ αποτελούν μέρος της στρατηγικής του να προσπαθήσει να απομακρύνει τη Ρωσία από την Κίνα και να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) –το μπλοκ των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών– υποτάσσοντας και ταπεινώνοντάς την, προωθώντας την ακροδεξιά στο εσωτερικό της και φέρνοντας τις χώρες μέλη της αντιμέτωπες μεταξύ τους. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να νομιμοποιήσει τις δικές της φιλοδοξίες για την προσάρτηση της διώρυγας του Παναμά, του Καναδά και της Γροιλανδίας.

Ο ουκρανικός και ο παλαιστινιακός λαός δέχονται σφοδρή επίθεση από τον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Νετανιάχου. Ο Νετανιάχου παραβιάζει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα, συνεχίζοντας τη γενοκτονία. Ο Τραμπ θέλει να επιβάλει μια «συμφωνία» στην Ουκρανία που ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση και διανομή της χώρας, από κοινού με τον Πούτιν… Έξω ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Νετανιάχου από την Ουκρανία και την Παλαιστίνη! Τέλος στη γενοκτονία στη Γάζα! Όχι στην αποικιοκρατική «συμφωνία» του Τραμπ για την Ουκρανία! Νίκη για την ουκρανική και παλαιστινιακή αντίσταση! Όπλα για την ουκρανική και παλαιστινιακή αντίσταση! Ενάντια στα εξοπλιστικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων!

του Michael Karadjis

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του Ζελένσκι στην Ουκρανία εκτοξεύτηκε μετά την ενέδρα Τραμπ-Βανς, όπου έφυγε χωρίς να υπογράψει την αποικιακή συμφωνία. Επειδή, ανεξάρτητα από το τι άλλο μπορεί να είναι στραβό με την κυβέρνηση Ζελένσκι, που είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με την οποία οι σοσιαλιστές θα διαφωνούσαν σε πολλά πεδία - η στάση της υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας έναντι του ρωσικού ιμπεριαλισμού παραμένει μια στάση με σημαντική πλειοψηφική υποστήριξη.

Won Youngsu

Η Βόρεια Κορέα είναι ένα αίνιγμα με κάθε έννοια της λέξης, αλλά η απόφαση του ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν να στείλει στρατεύματα για να πολεμήσουν στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας σόκαρε πολλούς στη Νότια Κορέα και διεθνώς. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ο Κιμ επέλεξε να οδηγήσει τη Βόρεια Κορέα σε αυτόν τον καταστροφικό και αδιέξοδο δρόμο; Η απάντηση βρίσκεται στις διάφορες δυναμικές που διαδραματίζονται στην επιρρεπή σε κρίσεις βορειοανατολική Ασία. Τον Ιούνιο, ο Κιμ υπέγραψε μια συνολική συνθήκη στρατηγικής συνεργασίας με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, η οποία στη συνέχεια εγκρίθηκε από τη Ρωσική Δούμα στις 24 Οκτωβρίου και τη Γερουσία της Βόρειας Κορέας στις 6 Νοεμβρίου. Όμως η ανάπτυξη στρατευμάτων προηγήθηκε της επικύρωσής της: 1.500 στρατιώτες στάλθηκαν στις 8 Οκτωβρίου, ενώ ένα ανάλογου μεγέθους απόσπασμα στάλθηκε μια εβδομάδα αργότερα.