Παρακολουθούμε τα γεγονότα και επιμένουμε ότι τα ημίμετρα δεν είναι διέξοδος. Η πλήρης ανεξαρτησία του Εθνικού Γραφείου Καταπολέμησης Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) και της Ειδικής  Εισαγγελίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς (SAPO) πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ωστόσο, οι πολίτες πρέπει να αναζητήσουν τη ρίζα του προβλήματος και να επιδιώξουν τη δήμευση της περιουσίας όλων των ολιγαρχών - των κύριων χορηγών της διαφθοράς. Συγχαίρουμε όλους τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη νίκη του λαού ενάντια στα ψέματα και ελπίζουμε ότι η εμπειρία που αποκτήθηκε από τις διαμαρτυρίες θα βοηθήσει να κερδίσουμε πίσω τα αξιοπρεπή κοινωνικά δικαιώματα!

Το «Κοινωνικό Κίνημα» καταδικάζει την απόφαση των ουκρανικών αρχών να φιλοξενήσουν έναν αξιωματούχο μιας κυβέρνησης που κατηγορείται για εγκλήματα κατά των αμάχων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές του διεθνούς δικαίου και την ηθική συνέπεια που δηλώνει η Ουκρανία στον αγώνα της κατά της επιθετικότητας. Μεταξύ των εγκλημάτων που καταλογίζονται στο Ισραήλ από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Λιμοκτονία αμάχων ως μέθοδος πολέμου, σκόπιμες δολοφονίες, επιθέσεις κατά αμάχων, διώξεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις, δηλαδή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Daniel Tanuro

Η ουκρανική εμπειρία επικυρώνει σαφώς τη θεωρία της «διαρκούς επανάστασης»: σε μια κατάσταση αποικιακής κυριαρχίας, μπροστά σε έναν ιμπεριαλιστικό επιθετικό πόλεμο, μόνο οι εργατικές τάξεις θα είναι έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους για την υπεράσπιση των εθνικών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο αγώνας για αυτά τα δικαιώματα συνδέεται επομένως με τον αγώνα για τα κοινωνικοοικονομικά τους δικαιώματα απέναντι στους καπιταλιστές εκμεταλλευτές, σε αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους.

Соціальний рух - Κοινωνικό κίνημα

Απαιτούμε να εξαλειφθεί ολόκληρο το μοντέλο που επιτρέπει σε όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία να κλέβουν ατιμώρητα.

Αυτό σημαίνει:

-Ανεξάρτητη έρευνα κατά της διαφθοράς.

-Πραγματική επιθεώρηση εργασίας.

-Καθολική κοινωνική προστασία με τη φορολόγηση των πλουσίων.

-Οικονομική διαφάνεια σε περιόδους πολέμου.

-Ένα δίκαιο κράτος, όχι ένα «κράτος για τις επιχειρήσεις».

-Ο πόλεμος δεν είναι συγχωροχάρτι ή δικαιολογία.

Τώρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι είμαστε τμήμα ενός παγκόσμιου αγώνα ενάντια στην ακροδεξιά και τους ολιγάρχες. Αυτό αποτέλεσε σοκ για πολλούς στη Γεωργία που είχαν εμπιστοσύνη/πίστη στις ΗΠΑ. Αλλά ενίσχυσε τη δική μας άποψη ότι πρέπει να βασιστούμε στη δική μας ικανότητα δράσης. Δεν υπάρχει κανένας σωτήρας έξω από τη Γεωργία που θα έρθει να μας σώσει από την αυταρχική μας κυβέρνηση. Πρέπει να απελευθερώσουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας.

Συνέντευξη του Αντρίι Μοβτσάν στον Βίκτορ Όσπρι για το LINKS International Journal of Socialist Renewal.

Αντί να προσεγγίσουν τους αριστερούς στην Ουκρανία (καθώς και στη Ρωσία και σε άλλες μετασοβιετικές χώρες), πολλοί έχουν επιλέξει να αποδεχτούν απλώς τη ρωσική κρατική προπαγάνδα, η οποία ισχυρίζεται ότι ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είχε άλλη επιλογή από το να εισβάλει για να υπερασπιστεί τη Ρωσία από έναν επιθετικό δεξιό γείτονα που κατακλύζεται από νεοναζί. Η αλήθεια, ωστόσο, όπως σημειώνει ο Ουκρανός αριστερός Andriy Movchan, είναι ότι «κανείς δεν έχει κάνει περισσότερα για να προωθήσει και να ενισχύσει τον ουκρανικό εθνικισμό και τα ακροδεξιά κινήματα από τον Πούτιν».

του Τάσου Αναστατσιάδη [Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Εποχή"].

Όπως το σημειώνει σε επικαιροποιημένη της έκθεση, την εβδομάδα αυτήν, η Greenpeace (Γαλλίας) «τρία χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: η ΕΕ συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο του Βλαντιμίρ Πούτιν αγοράζοντας ορυκτά καύσιμα, χημικά λιπάσματα και πετρέλαιο. Και η Γαλλία παίζει έναν κεντρικό ρόλο» –ενίοτε μάλιστα κρυβόμενη πίσω από τον Όρμπαν και τα βέτο του, ιδιαίτερα στα πυρηνικά!

του Τάσου Αναστασιάδη.

Υπάρχουν όμως και πραγματικές τριβές ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους, κυρίως για το πώς να μοιράσουν τον ουκρανικό πλούτο -είναι η κλασική μοίρα των αποικιών, άλλωστε. Στις αρχές Μαΐου υπήρξε η υποτιθέμενη «συμφωνία» για την μόνιμη εκχώρηση στις ΗΠΑ ουκρανικού υπεδάφους (έναντι μιας φαντασιακής «πολιτικής ρητορικής» όπως το εξηγεί ο Vitalii Atanasov στο ρωσικό Posle). Όμως, στη συνέχεια, οι Αμερικανοί επίσης συζήτησαν και «προσφέρθηκαν» να αναλάβουν τη «λειτουργία» και να αποκτήσουν ακόμα και την «ιδιοκτησία»(sic) του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια (ανακοίνωση Λευκού Οίκου, 19/5/2025) . Βέβαια, το ίδιο φιλοδοξούν και οι Ρώσοι, επισήμως ήδη από το τέλος του 2023 (δική τους ανακοίνωση), και τώρα βάλθηκαν να επιταχύνουν τα έργα σύνδεσης του ουκρανικού σταθμού στο δικό τους δίκτυο, στα κατεχόμενα [New York Times 27/5/2025]

Οι προσπάθειες που γίνονται ήδη από τη δυτική αριστερά, και ιδίως από ορισμένα συνδικάτα (ιδιαίτερα γαλλικά), είναι εξαιρετικές και πολύ χρήσιμες πολιτικά: μιλάω για τα κονβόι αλληλεγγύης, χάρη στα οποία οι Ουκρανοί εργαζόμενοι λαμβάνουν ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά και συναντούν ξένους συνδικαλιστές και μαθαίνουν στην πράξη την έννοια της λέξης «αλληλεγγύη». Οι επαφές αυτές είναι αναμφίβολα μία από τις λίγες θετικές πολιτικές συνέπειες αυτής της εισβολής, διότι πριν, δεν έβλεπε κανείς ιδιαίτερο λόγο να δημιουργήσει τέτοιες σχέσεις, ειδικά με τη δυτική πλευρά. Τώρα έχουμε την ευκαιρία να αναπληρώσουμε δεκαετίες απομόνωσης και να χτίσουμε γέφυρες, αντί να επαναλαμβάνουμε τη ρητορική της ακροδεξιάς για προστασία των συνόρων…

Elias και Gin Vola.

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα από τις αμέτρητες πρωτοβουλίες στην εμπόλεμη Ουκρανία. Αποκαλύπτουν τη ζωτικότητα ενός πληθυσμού που, μέσω της αντίστασής του στην εισβολή του Πούτιν και στις πολιτικές της ουκρανικής ολιγαρχίας, αγωνίζεται συνεχώς για τα κοινωνικά και δημοκρατικά του δικαιώματα. Σε αυτούς, πάνω απ' όλα, προσφέρουμε την άνευ όρων αλληλεγγύη μας.