Η ολιγαρχία δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται. Μόνο ο δημόσιος έλεγχος της πολεμικής παραγωγής μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που απαιτεί η επιβίωση Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να θεωρείται – ή να ασκείται – ως ηθική σταυροφορία, αλλά ως υλική αναγκαιότητα... Το ερώτημα είναι αν οι απλοί Ουκρανοί μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της πολεμικής οικονομίας πριν καταρρεύσει και το μέτωπο. Όπως το θέτει το Sotsialnyi Rukh: «Δημιουργήστε συνδικάτα στις επιχειρήσεις σας. Απαιτήστε να συμμετέχετε στις αποφάσεις που σας αφορούν. Οργανώστε συμβούλια στις κοινότητές σας. Μην περιμένετε την άδεια από τα ανώτερα κλιμάκια — διεκδικήστε αυτό το δικαίωμα για τον εαυτό σας. Μόνο μέσω της μαζικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης είναι δυνατή η νίκη στον πόλεμο και η δίκαιη ανασυγκρότηση μετά από αυτόν» 

Δίκτυο Αλληλεγγύης στην Ουκρανία (ΗΠΑ) - Ενάντια στο σχέδιο παράδοσης της Ουκρανίας από τον Τραμπ

Ο ιμπεριαλιστικός εκφοβισμός σπάνια είναι τόσο ανοιχτός και θρασύς. Ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε την περασμένη εβδομάδα από την Ουκρανία να αποδεχτεί το σχέδιο παράδοσης που πρότεινε μέχρι την Ημέρα των Ευχαριστιών, στις 27 Νοεμβρίου, αλλιώς θα χάσει και το ελάχιστο που απομένει από την αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία, δηλαδή την ανταλλαγή δορυφορικών πληροφοριών σχετικά με τις θέσεις του ρωσικού στρατού και την πώληση όπλων στην Ουκρανία μέσω Ευρωπαίων αγοραστών. Ο Τραμπ σταμάτησε κάθε άλλη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία όταν επανήλθε στο αξίωμα τον Ιανουάριο.

Η άνοδος των αντιδραστικών δυνάμεων στον κόσμο και η απαράδεκτη πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης έχουν οδηγήσει όλους τους Ουκρανούς να αισθάνονται ανασφάλεια. Οι διακοπές στην παράδοση όπλων που προορίζονται για την απώθηση του Ρώσου επιτιθέμενου μεταβάλλουν την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ των καταπιεστών. Ωστόσο, η ασφάλεια δεν είναι μόνο θέμα εξοπλισμού. Αφορά επίσης την κοινωνική ασφάλιση, τη σταθερή λειτουργία των βασικών υποδομών, την δίκαιη αμοιβή για την ευσυνείδητη εργασία, καθώς και τη μακροπρόθεσμη προστασία όσων βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Όλα αυτά αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί μια αποτελεσματική άμυνα.

Στο μέτωπο, στα μετόπισθεν, στα κατεχόμενα εδάφη, παρά την εξάντληση και τα δεινά σχεδόν τεσσάρων χρόνων ενός φονικού πολέμου, αλλά και την αβεβαιότητα των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, ο ουκρανικός λαός αντιστέκεται. Στην Κριμαία και στις κατεχόμενες περιοχές, ημιπαράνομες κινήσεις εντείνουν τις δραστηριότητές τους κατά των κατακτητών, κατά της αναγκαστικής στρατιωτικοποίησης ή της επιβολής της ρωσικής υπηκοότητας.

 Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Η Εποχή”

“Η υπεράσπιση της Ουκρανίας είναι ταυτόχρονα ένας αγώνας ενάντια στην αυταρχική επιθετικότητα παντού στον κόσμο. Αυτό που διακυβεύεται είναι η τύχη των λαών της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου, από την Παλαιστίνη έως την Ουκρανία” (Δίκτυο Αλληλεγγύης με την Ουκρανία, ENSU ). Δεν είναι μόνο οι διπλανοί λαοί, μας επισημαίνει από την Ινδία η Καβίτα Κρίσναν : Ιδιαίτερα “στο τρέχον κλίμα κυνικού αμοραλισμού που μεταμφιέζεται σε «πολυπολικότητα» στη γεωπολιτική” εμείς οφείλουμε να “υποστηρίξουμε την αντίσταση στα επιθετικά κράτη, και στρατιωτικά αν χρειαστεί, ως απαραίτητη προϋπόθεση για μια διαρκή ειρήνη”.

Fred Leplat

Είχαν εναποτεθεί ελπίδες για κατάπαυση του πυρός στη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα. Ωστόσο, κατά την περίοδο που προηγήθηκε της συνόδου κορυφής και έκτοτε, η Ρωσία ενέτεινε τις επιθέσεις της κατά της Ουκρανίας με περισσότερα drones και πυραύλους που στόχευαν κατοικίες και υποδομές αμάχων, ενώ σημείωσε περιορισμένη πρόοδο στο έδαφος. Η Ρωσία έχει πλέον στείλει drones και πάνω από την Πολωνία και τη Ρουμανία [σ.τ.μ.:. και την Εσθονία]. Η κλιμάκωση των επιθέσεων εναντίον αμάχων τον Αύγουστο ώθησε τον Τραμπ να απειλήσει με αυστηρότερες κυρώσεις τη Ρωσία, εάν δεν συμφωνούσε σε κατάπαυση του πυρός και δεν προχωρούσε σε διαπραγματεύσεις. Η σύνοδος κορυφής στην Αλάσκα αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία για τον Πούτιν. Δεν έκανε καμία παραχώρηση, ενώ ο Τραμπ του έδωσε διεθνή νομιμότητα, παρά το γεγονός ότι εκκρεμούν εντάλματα σύλληψης εναντίον του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία.

Taras Shevchuk

Από τη σύντομη επίσκεψη του Πούτιν στον Τραμπ στην Αλάσκα μέχρι τη συνάντησή του με τον Ζελένσκι και τους ηγέτες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην Ουάσινγκτον, από τις αποφάσεις που «συμφωνήθηκαν» στο Λευκό Οίκο μέχρι αυτές που ελήφθησαν στις Βρυξέλλες, οι ιμπεριαλιστές –όλοι συνεργοί στα σιωνιστικά εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού– ωθούν την κυβέρνηση Ζελένσκι προς την παράδοση στην αντεπαναστατική επιθετικότητα του Πούτιν που ξεκίνησε το 2014. Χρησιμοποιούν διάφορα ρητορικά σχήματα που φαίνονται να αντιφάσκουν ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα. Ωστόσο, ο ουκρανικός λαός συνεχίζει να δείχνει ηρωικά σημάδια αντίστασης ενάντια στη διχοτόμηση και τη λεηλασία που σχεδιάζουν οι ισχυροί.

Ως κίνημα νεολαίας, αναζητούμε νέες μορφές μαζικής οργάνωσης. Πρέπει να κατανοήσουμε πώς να αναπτύξουμε ένα κίνημα απαλλαγμένο από όλες τις καπιταλιστικές, πατριαρχικές, αυταρχικές και εκμεταλλευτικές τάσεις και να το χρησιμοποιήσουμε για να προχωρήσουμε προς μια ελεύθερη και ισότιμη κοινωνία. Ο φοιτητικός ακτιβισμός είναι μόνο ένα από τα πρώτα βήματα προς τη δημιουργία μιας κουλτούρας συμμετοχής. Σε δυόμισι χρόνια ύπαρξης, έχουμε ενώσει και συσπειρώσει πολλούς νέους γύρω από προοδευτικές ιδέες. Έχουμε γίνει ένα από τα πιο ορατά και σημαντικά κινήματα στην Ουκρανία.

Ο Τραμπ, μαζί με τον χριστιανο-εθνικιστικό ακροδεξιό τομέα της λατρείας του MAGA, πάντα πίστευε ότι ο πόλεμος ήταν από την αρχή λάθος της Ουκρανίας και ότι η μόνη επιλογή της ήταν να παραδοθεί με όποιους όρους επέβαλε η ανώτερη δύναμη της Ρωσίας. Έτσι, ο Τραμπ πέταξε στην Αλάσκα φλυαρώντας για κατάπαυση του πυρός, ενώ ο Πούτιν έφτασε με την πρόταση να βρεθεί μια «μόνιμη λύση που θα αντιμετωπίζει τις βαθιές αιτίες της σύγκρουσης». Αυτό ακούγεται πολιτικό, εκτός από το λεπτομέρεια ότι για τη Ρωσία του Πούτιν, η βασική «βαθιά αιτία της σύγκρουσης» είναι η ύπαρξη της Ουκρανίας ως ανεξάρτητης χώρας με την ικανότητα να χαράζει τη δική της πορεία και να υπερασπίζεται τον εαυτό της.

Tomek Miroslav

Ο Ουκρανός καλλιτέχνης και αναρχικός Ντέιβιντ Τσίτσκαν έπεσε στο μέτωπο της Ζαπορίζια. Ο ριζοσπάστης καλλιτέχνης, του οποίου οι εκθέσεις δέχθηκαν επίθεση από νεοναζί που τις θεωρούσαν «αντιουκρανική προπαγάνδα», έπεσε πολεμώντας εναντίον των κατακτητών. Πίστευε ότι ως αναρχικός έπρεπε να βρίσκεται στο πλευρό των απλών ανθρώπων. «Γύρω μου πεθαίνουν άνθρωποι συνεχώς. Γενικά, η διάθεσή μου είναι ασταθής. Δεν είναι ζωγραφική...» Αυτό ήταν ένα από τα τελευταία μηνύματα που έστειλε ο Ουκρανός καλλιτέχνης και αναρχικός Ντέιβιντ Τσίτσκαν, ο οποίος από πέρυσι πολεμούσε στις τάξεις του ουκρανικού στρατού ως χειριστής όλμων, στον καλό του φίλο, τον κριτικό Κωστιάντιν Ντοροσένκο.