Γραφείο της Τέταρτης Διεθνούς

Μετά τις εντυπωσιακές εξεγέρσεις στο Εκουαδόρ και τη Χιλή το 2019, γινόμαστε μάρτυρες μιας τεράστιας εξέγερσης του κολομβιανού λαού, ο οποίος, μετά τη μερική νίκη της περασμένης Κυριακής –με την απόσυρση του φορολογικού αντιμεταρρυθμιστικού νομοσχεδίου από την κυβέρνηση– εξακολουθεί να αγωνίζεται για να ανατρέψει το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της κυβέρνησης Ντούκε και να βάλει τέλος στον κατασταλτικό και διεφθαρμένο χαρακτήρα του καθεστώτος.

Για σαράντα επτά χρόνια βουλευτής και γερουσιαστής και επί μια οκταετία αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζό Μπάϊντεν είχε προφανώς όλο το χρόνο να καλλιεργήσει το προφίλ ενός πολιτικού που η Wikipedia δίκαια κατατάσσει στη “δεξιά πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος”. Τι συμβαίνει λοιπόν, και ο ένας μετά τον άλλο αριστεροί και ακροαριστεροί οικονομολόγοι και αναλυτές σε όλο το κόσμο δηλώνουν “θετικά έκπληκτοι” για τα πεπραγμένα του Μπάϊντεν στις πρώτες 100 ή 130 μέρες της προεδρίας του, σε βαθμό μάλιστα που τους κάνει να διαπιστώνουν ακόμα και απομάκρυνσή του από τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό;

Αυτό που συμβαίνει στην Ινδία αυτή τη στιγμή είναι μαζική δολοφονία. Και οργανώνεται από έναν άνθρωπο που έχει εμπειρία σε τέτοια θέματα. Δύο εικόνες συνοδεύουν την τρέχουσα κρίση και περιέχουν μέσα τους την πορεία της κρίσης. Η πρώτη είναι η εικόνα της ινδικής αστυνομίας να πλένει με χλωρίνη τους μετανάστες εργάτες την περασμένη άνοιξη, κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, και η πιο ζοφερή, πιο πρόσφατη εικόνα των πυρκαγιών αποτέφρωσης που καίνε σε όλη τη χώρα. Ο δρόμος μεταξύ των 2 σημείων ήταν αναμενόμενος, αλλά η βία έγκειται στο γεγονός ότι αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Να ανατρέψουμε την αντεργατική κυβερνητική πολιτική να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και κάθε επίδοξο διαχειριστή της Καμιά θυσία για τα κέρδη του κεφαλαίου – Την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές - Συνεχίζουμε τη πάλη για ψωμί παιδεία υγεία ελευθερία . Το μέλλον ανήκει στην εργατιά! 135 χρόνιαμετά την αιματοβαμμένη εργατική Πρωτομαγιά του Σικάγο και 14 μήνες μετά την εκδήλωση της Πανδημίας η εργατική τάξη παγκόσμια έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα σκληρή, αντιδραστική και ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων. Στόχος της επίθεσης είναι να φορτωθούν τα βάρη της υγειονομικής και της οικονομικής κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης.

135 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εργατική Πρωτομαγιά του Σικάγο και 14 μήνες μετά την εκδήλωση της Πανδημίας, η εργατική τάξη παγκόσμια έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων. Στόχος να φορτωθούν τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη. Η εξέλιξη της πανδημίας επιτάχυνε την κρίση του καπιταλισμού με τραγικές συνέπειες στη ζωή και την υγεία των εκατομμυρίων φτωχών σε όλο τον κόσμο.Διεθνώς, βλέπουμε να ξεδιπλώνεται η χρεοκοπία ενός συστήματος που βάζει τα κέρδη του πάνω από την υγεία των πολλών. Η παραγωγή των εμβολίων προχωράει με αργούς ρυθμούς, πρώτα απ’ όλα λόγω του ανταγωνισμού και των εκβιασμών των πολυεθνικών του φαρμάκου, που κρατάνε δικές τους τις πατέντες και περιορίζουν την παραγωγή.

182 πρόσφυγες και μετανάστες έφτασαν χθες 3-5  το απόγευμα αργά στο λιμάνι της καλαμάτας πάνω σε σκάφος που ρυμουλκήθηκε συνοδεία Λιμενικού. Από την καταγραφή τους και τον έλεγχο 13 βρέθηκαν θετικοί στον κορονοϊό ενώ διανυκτέρευσαν στις αποθήκες του λιμανιού της Καλαμάτας. Τους παρασχέθηκε τροφή και νερό, από την Π.Ε. Μεσσηνίας και το Δήμο και το πρωϊ αναχώρησαν για την Κυλλήνη (σε επίσημη δομή διαμονής μεταναστών). 

Μέσα στην ερχόμενη βδομάδα (10-15 Μάη) θα λάβουν χώρα δυο δίκες που αφορούν συντρόφους που διώκονται για συμμετοχή ή/και προτροπή σε διαδηλώσεις εν καιρώ πανδημίας. Με αφορμή τις δίκες αυτές, οι οποίες είναι δυο μόνο από τις πολλές που αντιμετωπίζουν συντρόφισσες/οι για την απόφασή τους να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία, ξεκινούμε μια εκστρατεία ενημέρωσης γύρω από το ζήτημα της απαγόρευσης των διαδηλώσεων, της κρατικής κατασταλτικής στρατηγικής και της αντισυνταγματικότητας των μέτρων που βιώνουμε εδώ και ένα χρόνο.

Για μια κοινωνία πραγματικής ισότητας και ελευθερίας, σε σπίτι και δουλειά, χωρίς σεξισμό, καταπίεση, εκμετάλλευση, μια κοινωνία αντικαπιταλιστική και αντιπατριαρχική. ΠΕΜΠΤΗ 6 ΜΑΗ 10:30 Π.Μ. ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ. ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!

Το Υπουργείο αντιπροσφυγικής πολιτικής διαθέτει χρήματα όχι για να βελτιώσει τις συνθήκες διαμονής των προσφύγων στη Ριτσώνα, αλλά για να αντικαταστήσει τα συρματοπλέγματα με ένα τείχος ύψους πάνω από 2 μέτρα γύρω από το χώρο διαμονής. Ήδη στο χώρο έχουν μεταφερθεί τα υλικά και άμεσα θα ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής. Έτσι, ούτε οι πρόσφυγες θα μπορούν να βλέπουν τι συμβαίνει έξω, ούτε οι έξω τι συμβαίνει μέσα στο στρατόπεδο. Ο εγκλεισμός των προσφύγων να είναι έρχεται όλο και πιο κοντά σε συνθήκες φυλακής.

Η ορθή ιδέα να χρησιμοποιηθεί ο εορτασμός μιας προλεταριακής ημέρας ανάπαυσης, ως μέσον για να επιτευχθεί το 8-ωρο για την εργασία μίας ημέρας, γεννήθηκε στην αρχή στην Αυστραλία. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν, το 1856, να οργανώσουν μια μέρα όπου να σταματήσουν κάθε εργασία, και να κάνουν στη θέση της συνεδριάσεις και ψυχαγωγία, απαιτώντας την 8-ωρη ημέρα εργασίας. Η ημερομηνία που θα οργανωνόταν αυτό ήταν η 21η Απριλίου. Στην αρχή, οι αυστραλοί εργαζόμενοι είχαν σχεδιάσει την κινητοποίηση αποκλειστικά για εκείνη τη χρονιά, δηλαδή το 1856.