Ο Χαμάντ Γκαμάλ είναι σουδανός αγωνιστής, εξόριστος στη Γαλλία. Είναι από τους συνιδρυτές της διαδικτυακής έκδοσης «Sudfa», στην οποία έχει έναν ρόλο συντονιστή και αρχισυντάκτη. Έχει γράψει πολλά άρθρα και ανοιχτές επιστολές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων στην Ευρώπη. Μαζί με την Sarah Bachellerie έχουν κάνει το ντοκιμαντέρ που παρήγε η «Sudfa Media» με τίτλο "Jusqu'au bout!".

Σε αυτό το άρθρο, ο Hamad Gamal, συνιδρυτής της «Sudfa Media», θέτει προβληματισμούς για τη μνήμη της σουδανικής επανάστασης και τα ερωτήματα που άφησε σε εκκρεμότητα αυτή η αποτυχημένη επανάσταση, μπροστά στην βία του αντεπαναστατικού πολέμου. Αναλύει την κληρονομιά αυτών των κινητοποιήσεων και εξετάζει τους λόγους της αποτυχίας τους.

Nima Sabouri

Έτσι, τόσο οι φρικαλεότητες των RSF όσο και η υποστήριξη και η συνενοχή των ΗΑΕ έχουν πράγματι τις ρίζες τους στον ίδιο μηχανισμό της σύγχρονης παγκόσμιας τάξης: την «εξωτερική ανάθεση εγκλημάτων και καταστολής» σε μακρινούς παράγοντες για τη διατήρηση του status quo του παγκόσμιου καπιταλισμού, δηλαδή την προστασία των κύριων συμφερόντων των καπιταλιστικών κέντρων. Ωστόσο, ενώ η κριτική ανάλυση της σημερινής τραγωδίας στο Σουδάν αναδεικνύει αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, η εξέταση της επαναστατικής πορείας των καταπιεσμένων στο Σουδάν από το 2013, και ιδίως των επιτευγμάτων των επιτροπών αντίστασης των γειτονιών, προσφέρει μια εικόνα για το πώς μπορεί να οικοδομηθεί μια «δύναμη από τα κάτω» ενάντια στην αυξανόμενη βία των κυρίαρχων δυνάμεων. Αν δεχτούμε ότι ο «πόλεμος των στρατηγών» είχε ως πρωταρχικό στόχο την καταστολή της σουδανικής επανάστασης, τότε η ενίσχυση και η διεύρυνση αυτών των επαναστατικών επιτευγμάτων αποτελεί ζωτικό στοιχείο για την ανάπτυξη μιας εναλλακτικής διεθνιστικής στρατηγικής αλληλεγγύης προς τους καταπιεσμένους του Σουδάν και των άλλων καταπιεσμένων λαών του Νότιου Ημισφαιρίου.

Husam Mahjoub

Το Σουδάν σήμερα δεν είναι μόνο ένα πεδίο μάχης μεταξύ δύο στρατιωτικοποιημένων φατριών. Είναι ένα νεκροταφείο περιφερειακής και διεθνούς υποκρισίας και μια περίπτωση μελέτης υποϊμπεριαλισμού – μια υποϊμπεριαλιστική χώρα είναι μια χώρα που δεν είναι μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη, αλλά ενεργεί με τρόπους που ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και συμπεριφέρεται ως ιμπεριαλιστική δύναμη στην ίδια της την περιοχή. Ο πόλεμος που έχει καταστρέψει το Σουδάν από τον Απρίλιο του 2023 δεν είναι μόνο μια σουδανική τραγωδία, αλλά και η έκφραση μιας ευρύτερης παγκόσμιας τάξης, στην οποία τα οικονομικά συμφέροντα, η στρατιωτική επιρροή και οι στρατηγικές συμμαχίες έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη ζωή των ανθρώπων ή τις δημοκρατικές τους προσδοκίες. Στο επίκεντρο αυτής της διαμόρφωσης βρίσκεται τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος στο Σουδάν μεταξύ των δύο πλευρών του στρατιωτικού καθεστώτος που κληρονόμησε η χώρα από τον διαβόητο Ομάρ αλ Μπασίρ. Ενώ η κατάσταση στο Σουδάν δεν λαμβάνει ούτε το ένα δέκατο της παγκόσμιας προσοχής των μέσων ενημέρωσης που λαμβάνει ο συνεχιζόμενος σιωνιστικός γενοκτονικός πόλεμος στη Γάζα, η κλίμακα της ανθρώπινης καταστροφής εκεί είναι εξίσου τρομακτική. Ο αριθμός των θανάτων που προκλήθηκαν άμεσα από τον πόλεμο μεταξύ των στρατών εκτιμάται σε πάνω από 150.000, ενώ ο αριθμός των εκτοπισμένων ανέρχεται σε περίπου 13 εκατομμύρια και ο αριθμός των ανθρώπων που απειλούνται με σοβαρή πείνα σε 44 εκατομμύρια -αριθμός ρεκόρ που καθιστά τον πόλεμο στο Σουδάν τη σοβαρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σήμερα.

Gilbert Achcar

Ενώ ο ισραηλινός στρατός ολοκληρώνει τις προετοιμασίες του για να επιτεθεί στην πόλη Ράφα, στην οποία κατέφυγε πάνω από το μισό πληθυσμό της Γάζας μετά τον εκτοπισμό του από άλλες περιοχές της Λωρίδας, δηλαδή πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, οι σουδανικές Δυνάμεις ταχείας υποστήριξης ετοιμάζονται να επιτεθούν στην πόλη Ελ Φάσερ, την πρωτεύουσα του Βόρειου Νταρφούρ, ο πληθυσμός της οποίας ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο, αφού νέοι εκτοπισμένοι προστέθηκαν στους προηγούμενους.

Brian Crawford

Εδώ και ένα χρόνο το Σουδάν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Υπάρχουν περίπου 15.000 νεκροί, με εκτεταμένες λεηλασίες και βιασμούς, σε συνδυασμό με εκτοπισμό και πείνα. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοσιογράφοι περιγράφουν φρικτές σκηνές ανθρώπων εγκλωβισμένων ανάμεσα σε δύο εξίσου βάρβαρες στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό που συνέβη στην περιοχή του Νταρφούρ πριν από 20 χρόνια είναι πλέον γενικευμένο.