Επί τη ευκαιρία των 80 χρόνων από την 1η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου είπε: Ο Πρόεδρος Τραμπ είναι άνθρωπος της δράσης δεν σπαταλά το χρόνο του για να φλυαρεί στον ΟΗΕ. Αυτό απ’ αφορμή τη συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τις εξελίξεις στο Ιράν. Σ’ αυτή τη φράση εμπεριέχεται η απαξίωση, η ανικανότητα και η αχρηστία του θεσμού, πράγμα που έχει επιβεβαιώσει όλη η ιστορία του μέχρι σήμερα. 

Ο Χαμάντ Γκαμάλ είναι σουδανός αγωνιστής, εξόριστος στη Γαλλία. Είναι από τους συνιδρυτές της διαδικτυακής έκδοσης «Sudfa», στην οποία έχει έναν ρόλο συντονιστή και αρχισυντάκτη. Έχει γράψει πολλά άρθρα και ανοιχτές επιστολές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων στην Ευρώπη. Μαζί με την Sarah Bachellerie έχουν κάνει το ντοκιμαντέρ που παρήγε η «Sudfa Media» με τίτλο "Jusqu'au bout!".

Σε αυτό το άρθρο, ο Hamad Gamal, συνιδρυτής της «Sudfa Media», θέτει προβληματισμούς για τη μνήμη της σουδανικής επανάστασης και τα ερωτήματα που άφησε σε εκκρεμότητα αυτή η αποτυχημένη επανάσταση, μπροστά στην βία του αντεπαναστατικού πολέμου. Αναλύει την κληρονομιά αυτών των κινητοποιήσεων και εξετάζει τους λόγους της αποτυχίας τους.

Για το ΕΣΥ, στοιχεία (έρευνα ΚΕΠΥ) αποκαλυπτικά για την άθλια πραγματικότητα που προσπαθεί να κρύψει η κυβέρνηση, Το κεφάλαιο δεν γνωρίζει πατρίδα… και καλά κάνει, ΤΙΤΑΝ: Εξαγόρασε την τουρκική Tracim Cement έναντι 190 εκατ. δολ …Αυξήσεις Βρυξελών και όχι Αθηνών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενέκρινε πρόσφατα μια νέα αύξηση των μισθών για τους υπαλλήλους της… Πλούσιοι και φτωχοί στο πλανήτη Γη. Παγκόσμια Έκθεση Ανισότητας 2026…  Άρωμα φασισμού ξανά στην Ιταλία. Έρευνα που παρουσιάστηκε παραμονές Χριστουγέννων…

Στις 16 Γενάρη στην Τρίπολη δικάζονται στο πρόσωπο των εκπαιδευτικών το δικαίωμα στην απεργία κι ο αγώνας αγώνα για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία. Σ’ αυτή την κρίσιμη μάχη είμαστε όλοι/όλες μαζί! Την 16η Γενάρη στην Τρίπολη πραγματοποιείται το πρώτο πειθαρχικό νεοδιόριστων εκπαιδευτικών. Κυβέρνηση και υπουργείο επιδιώκουν κι ελπίζουν να δώσουν συντριπτικό χτύπημα στον αγώνα μας ενάντια στην αξιολόγηση δια μέσου της ποινικοποίησης της αντίστασης και της καταστρατήγησης του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία. Η επιδίωξή τους είναι συνυφασμένη με την πρόταση για κατάργηση της μονιμότητας μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, με βασικές πλευρές την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Rafael Uzcategui

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Pablo Stefanoni

Τον Αύγουστο του 2024, μετά τις εκλογές στη Βενεζουέλα, κατέληξα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα ως εξής: «Οι εικόνες της καταστολής στη Βενεζουέλα –και μιας κυβέρνησης που κλείνεται πίσω από τα τείχη της χωρίς να θέλει καν να δείξει τα εκλογικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης νίκης της– αποτελούν ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων. Ένας “σοσιαλισμός” που συνδέεται με καταστολή, καθημερινές ελλείψεις και ιδεολογικό κυνισμό δεν φαίνεται να είναι η καλύτερη βάση για να “κάνουμε τον προοδευτισμό ξανά μεγάλο”, για να το πούμε έτσι». Τόνισα εκεί ότι «αν στο παρελθόν ο τσαβισμός ήταν ένα πλεονέκτημα –υλικό και συμβολικό– για τις περιφερειακές αριστερές δυνάμεις, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 έχει γίνει όλο και περισσότερο ένα βάρος».

Κοινωνικό Κίνημα (Ουκρανία)

Το ουκρανικό Κοινωνικό Κίνημα (Σοτσιάλνιι Ρουχ) καλεί την διεθνή αριστερά να σταθεί αλληλέγγυα στους Ιρανούς διαδηλωτές και να αναπτύξει δεσμούς με τις εργατικές συλλογικότητες και τους επαναστάτες φοιτητές του Ιράν. Δεν πρόκειται για υποστήριξη της αποκατάστασης μιας ετοιμοθάνατης μοναρχίας, που ενθαρρύνεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά για αγώνα για την πραγματική δημοκρατική ανάπτυξη της χώρας, την οποία επιζητούν οι διωκόμενοι και πεινασμένοι Ιρανοί. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν νέο «ισχυρό ηγέτη», αλλά τη διάλυση του θεοκρατικού κράτους, μια αναδιάρθρωση βασισμένη στην αυτοοργάνωση, την χειραφέτηση των γυναικών και των μειονοτήτων, την συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία, και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους εργάτες και τους αγρότες. Το μέλλον του Ιράν δεν πρέπει να αποφασιστεί από τους αγιατολλάχ, ούτε από τους στρατηγούς του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης, ούτε από ανέντιμους αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, ούτε από ξένους ιμπεριαλιστές, αλλά από τον ίδιο τον ιρανικό λαό.

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε το θάνατο στις 9/1/2026 της αγωνίστριας του αριστερού και του γυναικείου κινήματος διεθνώς Ελένης Βαρίκα. Η Ελένη ήταν ένα από τα πρόσωπα που άφησαν τη σφραγίδα τους, ήδη από τη δεκαετία του 70, στους αγώνες στην Ελλάδα για την ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος και του ρεύματος της 4ης Διεθνούς.

Φαντάζεται ότι μπορεί να χτίσει ένα καπιταλισμό σε Ευρώπη και Ελλάδα αγγελικά πλασμένο! Και φανταστική ενόραση του δεν έχει να κάνει με το εορταστικό “πανανθρώπινο” κλίμα των ημερών, - μια και το παρακάτω άρθρο του Σωκράτη Φάμελου που ψαρέψαμε στην εφημερίδα “ΒΗΜΑ” στη στήλη “Απόψεις” στις 29\12\25 – πρόκειται για ασθένεια χρόνια και κληρονομική, που κρατάει από τον “αείμνηστο” σοσιαλδημοκράτη Μπερστάιν – υπήρχαν ρεφορμιστές και στην εποχή του Μαρξ ωστόσο ήταν δικαιολογημένοι κατά κάποιο τρόπο γιατί ο καπιταλισμός ήτανε στην προοδευτική φάση της νεότητάς του – ρεφορμιστή της εποχής του γεροντικού σάπιου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.