Η προσοχή επικεντρώνεται συνεχώς στην ταυτότητα του Σουδανού πρόσφυγα που διέπραξε τη δολοφονική επίθεση τη Δευτέρα το βράδυ, σαν να εκπροσωπεί όλο τον σουδανικό λαό ή όλους τους μετανάστες και πρόσφυγες. Είναι σαν να κατηγορούμε όλους τους κατοίκους του Νότιου Λονδίνου αν κάποιος μαχαιρωθεί στο Σάουθγουορκ. Μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί σχεδόν καμία κάλυψη στις τρομοκρατημένες οικογένειες από εθνοτικές μειονότητες που τους καίνε τα σπίτια οι φασίστες κακοποιοί. Για άλλη μια φορά είναι αόρατοι και χωρίς φωνή.Αυτό που βλέπουμε είναι φασιστικά πογκρόμ.

Η πολιτική και πολιτιστική εμβέλεια του κινήματος έχει ως αποτέλεσμα ακόμη και ο μέσος, όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος πολίτης να συνειδητοποιεί ότι κάτι τρομερό διαπράττεται από το Ισραήλ και τον IDF...Η επίθεση στις ελευθερίες μας επιταχύνεται.  Αυτοί οι κατηγορούμενοι κρατήθηκαν στη φυλακή χωρίς να τους επιτρέπεται η αποφυλάκιση με εγγύηση για πολύ περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο από το νόμο – πολλοί κρατήθηκαν έως και 2 χρόνια.  Αθώοι άνθρωποι έχασαν σχεδόν 2 χρόνια από τη ζωή τους λόγω της σκληρής πολιτικής της κυβέρνησης των Εργατικών...Πρέπει να χαιρετίσουμε τη γενναιότητα και το θάρρος αυτών των συντρόφων που ήταν αρκετά αφοσιωμένοι ώστε να θυσιάσουν αυτό το χρόνο.

Οι Εργατικοί δεν θα αντιμετωπίσουν πραγματικά το Reform. Είναι ευθύνη της Αριστεράς να προσφέρει και αντιπολίτευση στους δρόμους, στις πολιτικές καμπάνιες και εκλογικά στον Φάρατζ και το κόμμα του. Πρέπει να αποκαλύψουμε τα ψέματα και τις αντιφάσεις στις πολιτικές του Reform. Θα υπάρξει άμεση εστίαση σε εκείνα τα συμβούλια που κέρδισε αυτή την Πέμπτη. Ο Φάρατζ υπόσχεται περικοπές σαν του Ντογκ και επιθέσεις στις πρακτικές ίσων ευκαιριών και διαφορετικότητας. Οι τοπικές καμπάνιες που συνδέονται με τα συνδικάτα των εργαζομένων στα δημοτικά συμβούλια θα είναι απαραίτητες.

Αναδημοσίευση από Περιοδικό «4»

Η μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση που έγινε στις 7 Αυγούστου στο Walthamstow ενάντια στις επιθέσεις της άκρας δεξιάς που έγιναν στη Μεγάλη Βρετανία ανέδειξε τόσο τις μεγάλες δυνατότητες αντίστασης του πληθυσμού όσο και την παθητικότητα των παραδοσιακών οργανώσεων και ιδιαίτερα του Εργατικού Κόμματος. Χρειάζεται να δουλέψουμε μέσα στα κοινωνικά κινήματα που ξεπήδησαν ενάντια στο ρατσισμό, σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, ενάντια στην ανεξέλεγκτη κλιματική υπερθέρμανση, μαζί με τους/τις ανεξάρτητους βουλευτές/τριες και τον μικρό αριθμό των βουλευτών του Εργατικού Κόμματος που αμφισβητούν τον Στάρμερ και, πάνω απ’ όλα, μέσα στα συνδικάτα για να συνεχίσουμε να οικοδομούμε μια εναλλακτική λύση αγώνα απέναντι σε μια κυβέρνηση που ποντάρει τα πάντα σε έναν συνεταιρισμό με το κεφάλαιο.