Τις τελευταίες αυτές εβδομάδες, οι Παλαιστίνιοι της Ιερουσαλήμ κινητοποιήθηκαν μαζικά για να υποστηρίξουν ένα θεμελιώδες δικαίωμά τους -να ζουν στις εστίες τους, εστίες των οικογενειών τους εδώ και πολλές γενιές- ενάντια στις απόπειρες της ισραηλινής κυβέρνησης και των ακραίων εποικιστικών οργανώσεων να τους διώξουν και να τους αντικαταστήσουν από εβραίους εποίκους, με μια πολιτική που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς από εθνοκάθαρσης. Αντιμετώπισαν μια βίαιη αποικιακή καταστολή, που εκφράστηκε ιδιαίτερα με την επίθεση κατά του συγκροτήματος Αλ-Ακσά την Παρασκευή 7 και Δευτέρα 10 Μαΐου, στα τέλη του ιερού μουσουλμανικού μήνα του Ραμαντάμ.

Στηρίζουν και συνυπογράφουν: Αερικό, Antifa Aradippou, antifa λευkoşa, ANTIfa – Oroklini, Αντιφασιστική Συλλογικότητα ΔρόμοΣ, Αριστερη Κινηση - Θελουμεν Ομοσπονδια, Avli, Δέφτερη Ανάγνωση, Δίκτυο Δράσης για την Στέγαση και την Πόλη, Egomio Cultural Centre , Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο & περιοδικό Μήνυμα Αντίστασης, Εργατική Δημοκρατία, Fabrika KollektiV, G/c and T/c Teachers' Platform "United Cyprus", Θεατρική ομάδα ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ, Νέα Διεθνιστική Αριστερά - Yeni Enternasyonalist Sol, Cyprus Natural Coastline - Πρωτοβουλία για την Διάσωση των Φυσικών Ακτών, Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις, Racism Watch: Πρωτοβουλία Κατά του Ρατσισμού στην Κύπρο, Σπιριθκιά, Συσπείρωση Ατάκτων/ Sispirosi Atakton, Tesura Cyprus

Γραφείο της Τέταρτης Διεθνούς Μετά τις εντυπωσιακές εξεγέρσεις στο Εκουαδόρ και τη Χιλή το 2019, γινόμαστε μάρτυρες μιας τεράστιας εξέγερσης του κολομβιανού λαού, ο οποίος, μετά τη μερική νίκη της περασμένης Κυριακής –με την απόσυρση του φορολογικού αντιμεταρρυθμιστικού νομοσχεδίου από την κυβέρνηση– εξακολουθεί να αγωνίζεται για να ανατρέψει το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της κυβέρνησης Ντούκε και να βάλει τέλος στον κατασταλτικό και διεφθαρμένο χαρακτήρα του καθεστώτος.

Αυτό που συμβαίνει στην Ινδία αυτή τη στιγμή είναι μαζική δολοφονία. Και οργανώνεται από έναν άνθρωπο που έχει εμπειρία σε τέτοια θέματα. Δύο εικόνες συνοδεύουν την τρέχουσα κρίση και περιέχουν μέσα τους την πορεία της κρίσης. Η πρώτη είναι η εικόνα της ινδικής αστυνομίας να πλένει με χλωρίνη τους μετανάστες εργάτες την περασμένη άνοιξη, κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, και η πιο ζοφερή, πιο πρόσφατη εικόνα των πυρκαγιών αποτέφρωσης που καίνε σε όλη τη χώρα. Ο δρόμος μεταξύ των 2 σημείων ήταν αναμενόμενος, αλλά η βία έγκειται στο γεγονός ότι αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Για σαράντα επτά χρόνια βουλευτής και γερουσιαστής και επί μια οκταετία αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζό Μπάϊντεν είχε προφανώς όλο το χρόνο να καλλιεργήσει το προφίλ ενός πολιτικού που η Wikipedia δίκαια κατατάσσει στη “δεξιά πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος”. Τι συμβαίνει λοιπόν, και ο ένας μετά τον άλλο αριστεροί και ακροαριστεροί οικονομολόγοι και αναλυτές σε όλο το κόσμο δηλώνουν “θετικά έκπληκτοι” για τα πεπραγμένα του Μπάϊντεν στις πρώτες 100 ή 130 μέρες της προεδρίας του, σε βαθμό μάλιστα που τους κάνει να διαπιστώνουν ακόμα και απομάκρυνσή του από τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό;