Ο μύθος των «εξωτερικών υποκινητών» εργαλειοποιείται ταυτόχρονα από τους συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους για να επιπλήξει και να εκφοβίζει τους διαδηλωτές. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε - είναι μια κατηγορία που έχει σχεδιαστεί για να υποβαθμίσει τον εκτεταμένο θυμό που πολλοί αισθάνονται και εκφράζουν ενεργά σε αυτήν τη χώρα.Ο Κινγκ μας προειδοποίησε: «Πρέπει όλοι να μάθουμε να ζούμε μαζί σαν αδέλφια, αλλιώς θα χαθούμε όλοι μαζί σαν ανόητοι». Μην εξαπατάστε από τους υπερασπιστές της καθεστηκυίας τάξης που συνεχίζουν να κατηγορούν τους «εξωτερικούς υποκινητές» για τις εξεγέρσεις που σαρώνουν τη χώρα αυτή τη στιγμή - θέλουν να χαθούμε όλοι μαζί σαν ανόητοι.
Αν υπήρχε ένα Διεθνές Μουσείο Εγκλημάτων Κοινωνικού Πολέμου, ένα από τα πιο δυνατά του εκθέματα θα ήταν το βίντεο με τις τελευταίες στιγμές του Τζορτζ Φλόιντ, που πριν πέντε μέρες δολοφονήθηκε στη Μινεάπολη από έναν αστυνομικό που τον πατούσε στο λαιμό κόβοντάς του την ανάσα — μια για πάντα…Αν υπήρχε βαθμολογία της θηριωδίας, ο φόνος αυτός θα έπαιρνε τα πέντε στα πέντε. Όπως πέντε στα πέντε θα έπαιρνε και η δολοφονία του Γουίλι Μακ Κόι, ενός 20χρονου ράπερ, πέρυσι στo Σαν Φρανσίσκο, τον οποίο οι αστυνομικοί εντόπισαν να… κοιμάται μες στο αυτοκίνητό του.
Στις 21 Μαϊου ο Economist δημοσίευσε άρθρο στο οποίο έθετε το ερώτημα τι απέγινε το κίνημα Black Lives Matter. Στην ανάλυση του άρθρου σημειωνόταν ότι μετά την εκλογή Τραμπ, η δημοτικότητα του κινήματος των μαύρων έχει περιοριστεί σημαντικά…Τέσσερις ημέρες μετά, η σαδιστική δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ από την αστυνομία στη Μινεάπολη αποδείκνυε με τραγικό τρόπο ότι το σύνθημα “Οι ζωές των μαύρων έχουν σημασία” δεν είναι θέμα μιας έξυπνης επικοινωνιακής καμπάνιας, πόσο μάλλον μιας συνωμοσίας του Κρεμλίνου, αλλά μια αντανάκλαση της βαθιά άνισης και ρατσιστικής πολιτικής που υποβιβάζει τους μαύρους Αμερικάνους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Πριν λίγες ημέρες, στον Λίβανο, έληξε μια απεργία 24 ημερών, η οποία ήταν μάλλον από τις πιο σημαντικές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα, όχι μόνο λόγω της διάρκειάς της, ούτε φυσικά λόγω του αριθμού των απεργών (250 με 400 άτομα), αλλά επειδή ήταν μια απεργία που αποφασίστηκε, οργανώθηκε και διατηρήθηκε όλες αυτές τις μέρες, από Μπαγκλαντεζιανούς (κυρίως) και Ινδούς μετανάστες εργάτες, χωρίς φυσικά να υπάρχει κάποια συνδικαλιστική οργάνωση στην οποία να ανήκουν ή να τους καλύπτει. Και το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι η απεργία αυτή, νίκησε.
Alice Claire Christian Frings John Malamatinas Η άγρια απεργία των Ρουμάνων εργατών/τριών γης στο Μπορνχάιμ δείχνει ότι οι αγώνες είναι δυνατοί ακόμη και υπό συνθήκες ρατσιστικής υπερεκμετάλλευσης. Την Παρασκευή, 15 Μαΐου, ένα τμήμα από τους/τις 250 εποχιακούς/ές εργαζόμενους/ες της εταιρείας Spargel Ritter στο Μπορνχάιμ (Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία) σταμάτησαν να εργάζονται στα χωράφια σπαραγγιού και φράουλας και ενημέρωσαν τον τοπικό τύπο. Η διοίκηση κάλεσε την αστυνομία, αλλά η απόπειρα εκφοβισμού απέτυχε. Η απεργία καλύφθηκε ευρέως από τα ΜΜΕ.
Η φωνή της Villa 31, της μεγαλύτερης villa Miseria (η αργεντινικη εκδοχή της φαβέλας) και της La garganta Poderosa (περιοδικό των φτωχοδιάβολων) σιώπησε νικημένη από τον Covid 19. Η Ramona, η συντονίστρια υγείας στην Casa de la Mujer, η ακτιβίστρια αλλά και αρθρογράφος, που δεν σταματούσε να φωνάζει, να παλεύει, να διεκδικεί, δεν είναι πια μαζί μας. «Μοιραζόμαστε 13 άνθρωποι μια τουαλέτα. Ο κορονοιός είναι εδώ. Ναι έχουμε μολυνθεί» έγραφε πριν λιγο καιρό η Ramona κι έπαιρνε σβάρνα τα κανάλια , απειλώντας θεούς και δαίμονες γιατί στην παραγκούπολη της, αλλά και στις υπόλοιπες, παρά την πανδημία, δεν υπήρχε καν τρεχούμενο, πόσιμο νερό.
Σελίδα 273 από 396