Στις 18 Ιουνίου, ο Μανουέλ Μαρέρο Κρουζ, πρωθυπουργός της Κούβας, παρουσίασε ένα πρόγραμμα 176 σημείων για τη ριζική αναδιάρθρωση της κουβανικής οικονομίας. Ο Μαρέρο απευθύνθηκε στο ακροατήριό του στην Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας υποστηρίζοντας ότι «ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός δεν αποκλείει, αλλά πρέπει να ενσωματώνει και να ρυθμίζει τους κανόνες της αγοράς». Όπως συνηθίζεται στο μονοκομματικό κράτος της Κούβας, αυτό που οι πολιτικοί ηγέτες δεν δηλώνουν ανοιχτά μπορεί να είναι πιο σημαντικό από αυτό που δηλώνεται ρητά. Έτσι, ο Μαρέρο δεν ανέφερε τίποτα σχετικά με το ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκλήθηκαν από τα επανειλημμένα τελεσίγραφα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο προς την κουβανική κυβέρνηση...

Μετά τις τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ, η κουβανική κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αναγκασμένη να διαπραγματευτεί με την Ουάσινγκτον. Υπάρχει όμως μια διαπραγμάτευση που ανέβαλε επ’ αόριστον: η διαπραγμάτευση με τον ίδιο τον κουβανικό λαό, με την κοινωνία των πολιτών του νησιού, η οποία εδώ και χρόνια διαμαρτύρεται για πολιτικά δικαιώματα και, πάνω απ’ όλα, ενάντια στην πείνα. Η κυβέρνηση ανέβαλε επίσης επείγουσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να δώσουν στους Κουβανούς κάποια δυνατότητα να αναζωογονήσουν την οικονομία. Αποξενώθηκε από τον λαό της, και σήμερα επικρατεί η ευρεία αίσθηση ότι δεν έχει μείνει τίποτα να υπερασπιστεί κανείς.

Εν μέσω της προώθησης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και της στροφής προς τα δεξιά, το γεγονός ότι μια ομάδα νέων αποφασίζει τη συγκρότηση μιας κριτικής αριστερής ομάδας προτείνοντας μια επαναστατική λύση αποτελεί ένα ισχυρό παράδειγμα ότι η αστική γραφειοκρατία δεν θα έχει εύκολο έργο. Θα ξεκινήσει μια νέα φάση για αυτούς τους συντρόφους, οι οποίοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν δύσκολες προκλήσεις κάτω από ένα κατασταλτικό καθεστώς. Καλούμε τη μαρξιστική, επαναστατική και διεθνιστική αριστερά να δημιουργήσει και να ενισχύσει τους δεσμούς της με το NMRC, βοηθώντας τους με τον ίδιο τρόπο που έχουν χτιστεί οι στενοί δεσμοί με τους «Comunistas Cuba». Σήμερα, 29 Ιουλίου 2026, η Κούβα βιώνει ένα ιστορικό γεγονός στον αγώνα για μια νέα και πραγματική σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο Πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ το είπε αυτό, ίσως χωρίς να το θέλει: «Χωρίς πλούτο, δεν υπάρχει τίποτα να διανεμηθεί… Αν δεν υπάρχει πλούτος, δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, και όλα τα άλλα είναι παραμύθι». Η υποταγή της κοινωνικής δικαιοσύνης στην παραγωγή πλούτου αποτελεί βασική αρχή του φιλελεύθερου καπιταλισμού εδώ και δύο αιώνες. Το γεγονός ότι αυτό παρουσιάζεται ως θεμέλιο του κουβανικού σοσιαλισμού το 2026 δεν αποτελεί αντίφαση στη ρητορική• διατρέχει ολόκληρο το κείμενο.

Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.

Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.

Η εισαγγελική δίωξη που άσκησαν σήμερα επίσημα οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ραούλ Κάστρο δεν είναι παρά το προοίμιο μιας στρατιωτικής δράσης. Η Κούβα έχει τεράστια πολιτική βαρύτητα. Η ήττα της το έτος της εκατονταετηρίδας του Φιντέλ Κάστρο αυξάνει την αξία της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν σοβαρές ενδείξεις για πιθανή στρατιωτική δράση εναντίον της Κούβας. Επιπλέον, το κάνουν την ημέρα που οι προδότες γιορτάζουν τη γέννηση του νεοαποικιακού κράτους της Κούβας.

Αυτό που χρειάζεται η Κούβα είναι μια επανάσταση: όχι αφηρημένες αλλαγές. Μια επανάσταση όπου, για πρώτη φορά, η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης….. Η μόνη αξιοπρέπεια που μετράει είναι η εργατική τάξη να ξεσηκωθεί και να κάνει επανάσταση, ανατρέποντας την κυβέρνηση και λέγοντας στον Τραμπ: δεν έχεις το δικαίωμα να με εμποδίζεις. Μια διαδικασία κοινωνικής μεταμόρφωσης όπου τα λίγα θα μοιράζονται δίκαια, θα παράγονται συλλογικά και θα κοινωνικοποιούνται. Οι «αλλαγές» σε αφηρημένο επίπεδο θα φέρουν μόνο αρνητικές συνέπειες. Δεν ακούγεται κανένα πραγματικό πρόγραμμα, σχεδιασμένο για την εργατική τάξη. «Να ιδιωτικοποιήσουμε τις τράπεζες, να πουλήσουμε τη γη και τα κτίρια», λένε όσοι παρουσιάζονται ως νικητές. Αλλά κανείς δεν λέει: αν το κράτος απέτυχε, είναι ακριβώς επειδή δεν ήταν σοσιαλιστικό. Με την Κούβα, ναι, αλλά όχι αφηρημένα: με ένα σύνθημα που να είναι «ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και στο πλευρό του κουβανικού λαού που υποφέρει».

Μια στρατιωτική επίθεση κατά της Κούβας γίνεται πλέον μια απτή πραγματικότητα, όπως σπάνια έχει συμβεί στο παρελθόν. Η Ανεξάρτητη Εκστρατεία Αλληλεγγύης Εργατών και Φοιτητών αποκτά πλέον μεγαλύτερη σημασία και επείγοντα χαρακτήρα. Θα πρέπει να επιταχύνουμε τις δράσεις μας και να προετοιμαστούμε για περαιτέρω ενέργειες σε περίπτωση που η επίθεση πραγματοποιηθεί. Η Λατινική Αμερική, καταρχάς, πρέπει να σταθεί δίπλα στην κουβανική εργατική τάξη, η οποία εγκαταλείπεται από τις προοδευτικές κυβερνήσεις.

Dan La Botz

Η κουβανική κυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε με την Επανάσταση του 1959 και είναι κομμουνιστική από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 φαίνεται να είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί μέσα σε λίγους μήνες και είναι βέβαιο ότι θα ανατραπεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέχρι το τέλος του έτους. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε πρόσφατα: «Πιστεύω ότι θα έχω την τιμή να καταλάβω την Κούβα. Αυτή είναι μεγάλη τιμή. Να καταλάβω την Κούβα με κάποιο τρόπο. Εννοώ, είτε να την απελευθερώσω, είτε να την καταλάβω. Νομίζω ότι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με αυτήν, αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια». Προς το παρόν, αυτό φαίνεται να ισχύει. Η κουβανική οικονομία έχει καταρρεύσει και κανένας από τους πρώην συμμάχους της δεν έχει έρθει σε βοήθεια της χώρας. Η κυβέρνηση έχει χάσει τη λαϊκή υποστήριξη. Όπως έχουμε δει στη Βενεζουέλα και το Ιράν, ο Τραμπ είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να επιτύχει τους στόχους του. Δεν φαίνεται να υπάρχει προς το παρόν τίποτα που να εμποδίζει τον Τραμπ να βάλει τέλος στην κουβανική κομμουνιστική διακυβέρνηση.