Η οικονομική κρίση στην Κούβα δεν λέει να τελειώσει και αυτό συμβάλλει στη συνεχιζόμενη ροή μεταναστών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο το 2022, ένα τέταρτο του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων πέρασαν παράνομα τα σύνορα του Μεξικού προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγιναν δεκτοί από τις μεταναστευτικές αρχές. Παρόλο που ο Μπάιντεν ακύρωσε την αποδοχή παράνομων Κουβανών μεταναστών από το νησί, επικίνδυνες βάρκες συνεχίζουν να φεύγουν για τη Φλόριντα...Η πλειονότητα των Κουβανών μεταναστών είναι νέοι, γεγονός που θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εργατική τάξη του νησιού…
Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στην Κούβα στις 29 Σεπτεμβρίου μοιάζουν με την αρχή του τέλους… Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Ίσως οι διαδηλώσεις να σταματήσουν από μόνες τους, αλλά το γεγονός και μόνο ότι δεν έχουν κατασταλεί –πέρα από τη συνεχή επίδειξη δύναμης και τις παρατεταμένες διακοπές ρεύματος στο διαδίκτυο τις νύχτες 29-30 Σεπτεμβρίου– τις έχει κάνει να εξαπλώνονται και να διατηρούνται όλο και περισσότερο στην Αβάνα. Αν η κυβέρνηση προσπαθήσει να τις καταστείλει, θα έχει πετάξει ένα σπίρτο σε μια θάλασσα από πετρέλαιο.
Κάθε κράτος είναι κατασταλτικό, υποστήριζε ο Λένιν στο βιβλίο του Κράτος και Επανάσταση. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί κάτι θεμελιώδες: ο πολιτικός χαρακτήρας του κράτους καθορίζεται επίσης από το ποια είναι η τάξη την οποία καταστέλλει το κράτος. Κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον κομμουνισμό, το σοσιαλιστικό κράτος καταστέλλει την αστική τάξη και την αντεπανάσταση- επομένως, ένα κράτος που καταστέλλει την εργατική τάξη επειδή διαμαρτύρεται με οικονομικά αιτήματα είναι ένα κράτος που απέχει πολύ από το να είναι σοσιαλιστικό.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Ριαμπκόφ δήλωσε την Πέμπτη ότι αν κλιμακωθούν οι εντάσεις μεταξύ της χώρας του και των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ρωσία θα μπορούσε να αναπτύξει «στρατιωτική υποδομή» στην Κούβα. Η Κούβα δεν εμπλέκεται επί του παρόντος σε καμία στρατιωτική σύγκρουση. Με τις δηλώσεις του, ο Ριαμπκόφ προσπαθεί να εμπλέξει την Κούβα σε μια κλιμάκωση της στρατιωτικής έντασης στην οποία η χώρα μας δεν συμμετέχει.
Καλώ τη διεθνή αγωνιστική αριστερά και όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο να μη διστάσουν να διερευνήσουν και να υποστηρίξουν την υπόθεση των πολιτικών κρατουμένων στην Κούβα. Καλώ σε διεθνή αλληλεγγύη για τον Άμπελ Λεσκάι, γιατί μόνο έτσι θα ακουστούμε. Η Αριστερά, παρά τις αποχρώσεις και τις διαφορές της, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της ως κάτι ενιαίο στον κόσμο μπροστά σε τέτοιου είδους προσβολές. Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε τον καταπιεστή μόνο ως αστό – η γραφειοκρατία επίσης καταπιέζει. Δεν κουράζομαι ποτέ να το λέω: «Σοσιαλισμός ναι, καταπίεση όχι».
Ένα μήνα μετά τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Κούβα στις 11 Ιουλίου, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε σημαντικές αλλαγές και η οικονομική κρίση και η κρίση υγείας παραμένουν στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, τα προβλήματα που προκάλεσαν τις διαδηλώσεις παραμένουν πρακτικά αμετάβλητα.
Ένα δεκαπενθήμερο μετά τις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου, οι Comunistas αποτίουν φόρο τιμής στους μάρτυρες της 26ης Ιουλίου και αναλύουν τις αμφιλεγόμενες διαδηλώσεις.
Η 26η Ιουλίου σηματοδοτεί την 68η επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα και 15 ημέρες από τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Κούβα στις 11 του περασμένου Ιουλίου. Και τα δύο γεγονότα απέχουν πολύ από το να είναι παρόμοια ιστορικά γεγονότα, αλλά η αντεπανάσταση προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί. Σύμφωνα με τη δεξιά, οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου ήταν η πραγματική ημέρα της εθνικής εξέγερσης και όχι η επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα.
Δυστυχώς, σημαντικά τμήματα της αριστεράς δεν αναλύουν καθόλου κριτικά την κατάσταση που βιώνει η Κούβα, τη φθορά του πολιτικού της συστήματος και την απελπισία των νέων γενεών. Αντίθετα, βλέπουμε σε πολλές χώρες μια άκριτη σκλήρυνση γραμμών, όπου όλα ανάγονται σε μια συνωμοσία του ιμπεριαλισμού, όπου η ίδια η λαϊκή κινητοποίηση δεν θεωρείται ως νομιμοποιημένη και αποδίδεται αποκλειστικά στους «πράκτορες του ιμπεριαλισμού». Είναι προφανές ότι ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να διαστρέψει το νόημα των κοινωνικών διαμαρτυριών για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα μέσα στις διάφορες διεθνείς διενέξεις ενός κόσμου με όλο και μεγαλύτερους σπασμούς, ακόμα περισσότερο που αφορά μια χώρα που η επικυριαρχία της μοιάζει παραδειγματική στην περιοχή για την αντίστασή της...
Τέσσερις ημέρες μετά τα γεγονότα και μετά από ενδελεχή ανάλυση, οι Comunistas γνωστοποιούν την επίσημη θέση τους σχετικά με τις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην Κούβα την περασμένη Κυριακή 11 Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα και με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση, την Κυριακή 11 Ιουλίου, η Κούβα βίωσε μια σειρά από κοινωνικές εκρήξεις που κάλυψαν τουλάχιστον 6 από τις 14 επαρχίες της χώρας. Στα 62 χρόνια από τον θρίαμβο της επανάστασης με επικεφαλής τον Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, η Κούβα δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ μια τέτοια κατάσταση…
Είναι οδυνηρό να βλέπεις την κοινωνική αναταραχή στην Κούβα, ωστόσο, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη. Οι κοινωνικές επιστήμες μπορεί να μην είναι ακριβείς, αλλά δεν είναι τυφλές. Αν οι κυβερνώντες κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα, εμείς οι γυναίκες και οι άνδρες επιστήμονες δεν πρέπει να το κάνουμε. Η αξιοπιστία μας και, το σημαντικότερο, οι ζωές πολλών ανθρώπων και το μέλλον της χώρας διακυβεύονται.
