Ο Μίχαελ Κάρερ (Michael Karrer) παίρνει συνέντευξη από την Ατενέα Χιμένεθ (Atenea Jiménez) και τον Σιμόν Ροντρίγκεζ (Simón Rodríguez).

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε αρχικά στα γερμανικά από τo Analyse und Kritik. Αυτή είναι μια διευρυμένη έκδοση μεταφρασμένη από το Venezuelanvoices.org.

«Πρώτα απ' όλα, να δείξουμε αλληλεγγύη στους χιλιάδες ανθρώπους που είναι σήμερα πολιτικοί κρατούμενοι στη Βενεζουέλα, απλώς και μόνο επειδή υπερασπίστηκαν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Και να καταγγείλουμε την καταστολή, την εκλογική απάτη του δικτάτορα Μαδούρο, να είμαστε ξεκάθαροι ότι αυτό που υπάρχει στη Βενεζουέλα δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση. Είναι πολύ απλό να το κάνουμε αυτό, δεδομένου ότι γενικά οι αριστεροί στον κόσμο δεν υποστηρίζουν ότι στη χώρα τους πρέπει να υπάρχει κατώτατος μισθός 4 δολαρίων το μήνα ή ότι τα άτομα της LGBT κοινότητας πρέπει να ποινικοποιούνται. Ούτε υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει έναν υπερσυντηρητικό, θρησκευτικό λόγο, ούτε υποστηρίζουν ότι η κοινωνία πρέπει να στρατιωτικοποιηθεί ή ότι πρέπει να εισβάλει σε γειτονικές χώρες, όπως υποστηρίζει ο Μαδούρο εναντίον της Γουιάνας.»

Gabriel Hetland

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν είναι ξένος στις κατηγορίες για νοθεία. Τις αντιμετωπίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, αρχής γενομένης από τον θρίαμβό του τον Απρίλιο του 2013 στην αναμέτρηση για τη διαδοχή του Ούγκο Τσάβες… Ωστόσο, αν οι ψευδείς κατηγορίες για νοθεία έχουν γίνει οικείες, αυτό δεν πρέπει να τυφλώνει τους αριστερούς στα απλά γεγονότα που κάνουν τον ισχυρισμό του Μαδούρο για νίκη «δύσκολο να τον πιστέψει κανείς», όπως το έθεσε ο Χιλιανός πρόεδρος Γκαμπριέλ Μπόριτς… Αν η Αριστερά θέλει να αντιμετωπίσει αυτή την αφήγηση και να υπερασπιστεί τα πραγματικά κέρδη του τσαβισμού κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010, πρέπει να εγκαταλείψει τις παρηγορητικές φαντασιώσεις και να κοιτάξει με καθαρή ματιά τον εκφυλισμό της χώρας. Αυτό σημαίνει να αρνηθεί την απολογητική στάση απέναντι στον Μαδούρο. Οι σοσιαλιστές, οποιασδήποτε κατεύθυνσης, δεν πρέπει να παρέχουν κάλυψη σε μια κυβέρνηση που στήνει εκλογές και στη συνέχεια προσκολλάται στην εξουσία τιμωρώντας βάναυσα τους φτωχότερους πολίτες της όταν διαμαρτύρονται.

Ana C. Carvalhaes

Luís Bonilla-Molina

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα τελευταία 25 χρόνια στις εκλογές στη Βενεζουέλα –και έχουν γίνει δεκάδες από τη νίκη του Ούγκο Τσάβες το 1998– αυτή τη φορά, μετά τις προεδρικές εκλογές της 28ης Ιουλίου, η ευρύτερη αριστερά της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των υποστηρικτών του «προοδευτισμού», έχει διασπαστεί από πάνω προς τα κάτω. Ένα όλο και μικρότερο, αλλά ακόμα πολυάριθμο, τμήμα, που αποτελείται από διανοούμενους, απηχεί το επιχείρημα του Φόρουμ του Σάο Πάολο, σύμφωνα με το οποίο, προκειμένου να σωθεί η Βενεζουέλα και η περιοχή από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, είναι απαραίτητο να υποστηριχθεί η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό το κόστος, βέβαια, περιλαμβάνει το ενδεχόμενο, σε αντίθεση με προηγούμενες φορές, ο Μαδούρο να μην έχει κερδίσει τις εκλογές, επειδή, τελικά, έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής να αποδείξει τη νίκη του.

Yoletty Bracho

«Όλοι γνωρίζουν τι συνέβη» είναι η φράση που ακούστηκε από το στόμα των Βενεζουελάνων λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Ιουλίου 2024, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών. Ήταν τότε 29 Ιουλίου και μάθαμε από τον Έλβις Αμορόσο, πρόεδρο του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου, ότι ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο Μόρος επανεξελέγη με ποσοστό 51,2% των ψήφων, ενώ ο υποψήφιος της παραδοσιακής αντιπολίτευσης, ο Εντμούντο Γκονζάλες Ουρρούτια, έλαβε 44,2%. Ωστόσο, η ανακοίνωση αυτή αντιφάσκει με μια σειρά από ενδείξεις για το αντίθετο: κατά τη διάρκεια της ημέρας, αποτελέσματα δυσμενή για τον Μαδούρο φάνηκε να προκύπτουν από τα παλιά προπύργια του τσαβισμού, ιδίως στις λαϊκές συνοικίες των πόλεων. Τι συνέβη λοιπόν; Ποια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει η Αριστερά από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα; Και πώς μπορούμε να φανταστούμε μια διέξοδο που θα σέβεται τη δημοκρατία και τις ψήφους του λαού της Βενεζουέλας;

Κόμμα Σοσιαλισμός και Ελευθερία (PSL)

Η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο έχει ξεκινήσει μια επιθετική και δαπανηρή εκστρατεία για τη διαμάχη με τη Γουιάνα σχετικά με το Εσσεκίμπο, καλώντας σε ψηφοφορία στο δημοψήφισμα στις προσεχείς 3 Δεκεμβρίου. Προσπαθεί να παρουσιαστεί ως αντιιμπεριαλιστική, αντιδρώντας στην παράδοση των πετρελαϊκών πόρων από την κυβέρνηση της Γουιάνα σε αμερικανικές εταιρείες. Παραλείπει όμως να πει ότι οι Ρώσοι και Κινέζοι σύμμαχοί της έχουν επίσης οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα στη Γουιάνα, ιδίως σε σχέση με την εκμετάλλευση του πετρελαίου.

Simon Rodriguez P.

Ο ρεβανσισμός που καλεί σε επίθεση εναντίον μιας πολύ μικρότερης και φτωχότερης χώρας, της οποίας ο πληθυσμός δεν φτάνει τους 800.000 ανθρώπους, πρέπει να απορριφθεί απολύτως από τους αληθινούς επαναστάτες και δημοκράτες της Βενεζουέλας. Στην υπηρεσία των συμφερόντων των λαών της Βενεζουέλας και της Γουιάνας, η μόνη διέξοδος έγκειται στη μονομερή απόσυρση των διεκδικήσεων της Βενεζουέλας και σε μια διμερή διαπραγμάτευση των θαλάσσιων ορίων. Η πολιτικοστρατιωτική κυβέρνηση του Μαδούρο δεν έχει την αξιοπρέπεια ή το θάρρος να κάνει αυτό το βήμα.

Emiliano Teran-Mantovani

Κάποιος μπορούσε να δει καταιγίδες πολύ πριν την εγκαθίδρυση της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης το 2017 και την ανάληψη από τον Νικολάς Μαδούρο μιας αβέβαιης νέας προεδρικής θητείας για τα έτη 2019-2025. Για άλλη μια φορά, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς πολιτικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών εξουσίας, κινήσεων, συμμαχιών και στοχεύσεων που τροφοδοτούν τις ήδη υπάρχουσες εντάσεις και επιδιώκουν να δημιουργήσουν νέα σημεία πίεσης και αλλαγές φάσης. Η δραματική πρόοδος της οικονομικής καταστροφής και η θεσμική και πολιτική καταστροφή της χώρας, μαζί με το εχθρικό διεθνές πανόραμα, μας οδήγησαν σε περιόδους πολύ μεγαλύτερης αστάθειας σε σύγκριση με το ήδη αρκετά συγκρουσιακό 2017.

Ας δούμε την αιτιολόγηση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης που έχουν επιταχυνθεί πρόσφατα. Η λεκτική δυσφήμηση της δημόσιας σφαίρας εξελίσσεται εδώ και καιρό από τα μέσα [στην Μπολιβαριανή διαδικασία]. Φαίνεται ότι αυτό το λιμπρέτο σερνόταν για χρόνια ακριβώς για να προετοιμάσει τον δρόμο, δηλαδή να φτάσει στο σημείο όπου ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να πει όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, αφού πολλές κρατικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε βαθιά κρίση ή απλά έχουν σταματήσει να λειτουργούν.

Albert Sánchez

Το Μνημόνιο-Εγκύκλιος αριθ. 2792 του Υπουργείου Λαϊκής Εξουσίας για τη Διαδικασία Κοινωνικής Εργασίας (Υπουργείο Εργασίας), με ημερομηνία 11 Οκτωβρίου, που ήλθε στο φως της δημοσιότητας πριν από λίγες εβδομάδες, θα μπει στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, ως ένα από αυτά τα επίσημα έγγραφα που δηλώνουν ρητά κήρυξη πολέμου στα δικαιώματα των εργαζομένων και τις συνθήκες διαβίωσής τους. Φυσικά, εξακολουθεί να είναι γεμάτο με φράσεις που υποτίθεται ότι είναι υπέρ των εργαζομένων, οι οποίες παραμένουν κενή και κυνική ρητορεία, μπροστά στο έντονα οπισθοδρομικό περιεχομένου του κειμένου.

Simón Rodríguez Porras

Η στρατιωτική παράσταση προς τιμή της 6ης επετείου του θανάτου του Τσάβεζ, στις 5 Μαρτίου στο Κουαρτέλ ντε λα Μοντάνια, στο Καράκας, ήταν ένα σκηνικό αναγνώρισης του Μαδούρο από αρκετά μέλη των διαφόρων συνιστωσών των ενόπλων δυνάμεων. Ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν άμεσα στην καταστολή του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου. Ομιλίες διαβάστηκαν σε φόρο τιμής στον πρώην πρόεδρο, που, πέρα από τη γνωστή προσωπολατρία, ήταν γεμάτες με αντιιμπεριαλιστικές και πατριωτικές αναφορές. Αυτή η ξεχωριστή καυχησιολογία ήταν στην πραγματικότητα μια απόπειρα απόκρυψης των υφισταμένων διαιρέσεων στα σώματα καταστολής της Βενεζουέλας, για τις οποίες έχουμε δει πολλά σημάδια την τελευταία περίοδο.