Ervand Abrahamian

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.

Η διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής στρατιωτικοποίησης και του δικαιώματος των λαών που δέχονται επίθεση στην αυτοάμυνα είναι κρίσιμη σήμερα, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιστρέφουν ανοιχτά σε πολέμους λεηλασίας. Η στρατιωτική παραγωγή αναζωογονείται με προφανείς στόχους: την αρπαγή πλούτου και εδαφών και την ενίσχυση της θέσης τους έναντι των ανταγωνιστών τους, εις βάρος των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Gauche Anticapitaliste υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών που δέχονται επίθεση να αμυνθούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ακόμη και με όπλα. Η ήττα του επιτιθέμενου είναι, εξάλλου, γενικά η προϋπόθεση για την ειρήνη. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ήττας των ναζιστών το 1945. Ήταν επίσης το μεγάλο δίδαγμα της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ το 1975. Η επικαιρότητα δείχνει ότι αυτό το δίδαγμα παραμένει σε ισχύ και σήμερα.

Σε ένα διεθνές κλίμα που επαναλαμβάνει αδιάκοπα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, των αγορών και των επενδυτών, οι Αλβανοί διαδηλωτές προτείνουν μια άλλη εκδοχή: καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη όταν υλοποιείται ενάντια στη βούληση των εμπλεκόμενων πληθυσμών. Πίσω από την υπεράσπιση μιας λιμνοθάλασσας, μιας παραλίας ή ενός νησιού, τελικά διακυβεύεται το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Το ζητούμενο πλέον είναι η πολιτική διαμόρφωση αυτού του αγώνα...

Επέστρεψε στη φυλακή ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Αναβιώνει η εποχή του Πιουριφόι! Ο διαβόητος εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα του 1950, που φωτογραφιζόταν με τα πόδια πάνω στο γραφείο του Έλληνα πρωθυπουργού, υπαγόρευε δημόσια στην κυβέρνηση το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Και, βέβαια, εισακουόταν…

Με ανάλογο τρόπο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, έσπευσε να υπαγορεύσει στη δικαστική και πολιτική εξουσία της Ελλάδας την αναίρεση της Απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά για την υφ’ όρον αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου μετά από 24 χρόνια. Μιας απόφασης που μεταξύ άλλων, συνεκτιμούσε και λόγους υγείας του 82χρονου πολυϊσοβίτη.

Ο μήνας Ιούνιος του 2026 θα μπορούσε, εκ των υστέρων, να φανεί ως μια αποφασιστική στιγμή στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία του Βελγίου. Το διακύβευμα εκεί ξεπερνά κατά πολύ μια απλή κλαδική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για μια βαθιά αντιπαράθεση μεταξύ δύο ασυμβίβαστων οραμάτων για το σχολείο. Από τη μία πλευρά, ένα δημόσιο ίδρυμα που θεωρείται πυλώνας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας· από την άλλη, ένα σύστημα που σταδιακά ευθυγραμμίζεται με τη λογική της αγοράς, της κερδοφορίας και της ατομικής ευθύνης.

Michael Karadjis

Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συμφωνήσουν στο Μνημόνιο Συνενόησης (MOU) για την άρση του αμοιβαίου αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ και θα ξεκινήσουν μια περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ή 60 ημερών για τα βασικά ζητήματα. Εάν συμβεί αυτό (εκτός και αν το ταπεινωμένο καθεστώς Τραμπ αποφασίσει ξαφνικά να εξαπολύσει έναν τελευταίο γύρο απεγνωσμένων βομβαρδισμών για να κάνει επίδειξη ισχύος, ή κάνει κάποια ανόητη απόπειρα να «κατάσχει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν» από καθαρή απόγνωση) τότε πρόκειται για μια πλήρη ήττα του πολέμου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ πράγματι βομβάρδισαν την πόλη-λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο νότιο Ιράν σε «αυτοάμυνα», ενώ μια ιρανική αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου βρισκόταν στο Κατάρ προσπαθώντας να διαπραγματευτεί τη συμφωνία. Ωστόσο, σε αυτό το στάδιο, αυτές οι μεμονωμένες ενέργειες φαίνεται να είναι τακτικές καθυστέρησης για τη διάσωση των προσχημάτων – το Ιράν γνωρίζει ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται καθόλου τις ΗΠΑ, αλλά πιθανώς γνωρίζει επίσης ότι ο Τραμπ είναι εξαντλημένος και ότι μια επιστροφή στον πόλεμο μάλλον θα αύξανε μόνο την ταπείνωσή του.

Melissa Muller

Το κίνημα πλέον έχει εξελιχθεί. Αυτό που ξεκίνησε ως περιβαλλοντικός αγώνας έχει μετατραπεί σε μια ευρύτερη αντικυβερνητική εξέγερση… Αυτές οι διαδηλώσεις αποτελούν έκφραση της γενικευμένης απογοήτευσης απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δίνει προτεραιότητα στα πολυτελή θέρετρα και όχι στις βασικές ανάγκες των Αλβανών... Και έχουν ήδη οδηγήσει σε μερική επιτυχία: η δικαστική αρχή κατά της διαφθοράς της Αλβανίας, η SPAK, έχει ξεκινήσει έρευνα και έχει παγώσει περιουσιακά στοιχεία και τραπεζικούς λογαριασμούς που συνδέονται με μια εταιρεία που συμμετέχει στο έργο.

Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων

Για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα συνεχίζουμε να διαδηλώνουμε και να αντιστεκόμαστε στην αλβανική κυβέρνηση που ξεπουλά τη γη της Αλβανίας! Το περασμένο Σάββατο η αλβανική κοινότητα στην Αθήνα έδειξε ότι δεν μένει με τα χέρια σταυρωμένα απέναντι στα «αίσχη» που συμβαίνουν στην Αλβανία.

Η προσοχή επικεντρώνεται συνεχώς στην ταυτότητα του Σουδανού πρόσφυγα που διέπραξε τη δολοφονική επίθεση τη Δευτέρα το βράδυ, σαν να εκπροσωπεί όλο τον σουδανικό λαό ή όλους τους μετανάστες και πρόσφυγες. Είναι σαν να κατηγορούμε όλους τους κατοίκους του Νότιου Λονδίνου αν κάποιος μαχαιρωθεί στο Σάουθγουορκ. Μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί σχεδόν καμία κάλυψη στις τρομοκρατημένες οικογένειες από εθνοτικές μειονότητες που τους καίνε τα σπίτια οι φασίστες κακοποιοί. Για άλλη μια φορά είναι αόρατοι και χωρίς φωνή.Αυτό που βλέπουμε είναι φασιστικά πογκρόμ.

Το Σάββατο 13 Ιούνη θα γίνει το φετινό Athens Pride στο Σύνταγμα, με τίτλο “Σε αφορά”. Ο τίτλος είναι σαφής. Η καταπίεση των ανθρώπων με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους, την ταυτότητά τους, μας αφορά όλους, όλες και όλα. Την εργατική τάξη και τη νεολαία. Είτε είμαστε ΛΟΑΤΚΙ+, είτε όχι. Είναι αγώνας ενάντια σε αυτούς που οργανώνουν την καταπίεση όλων μας, μέσα από την εκμετάλλευση και την προσπάθεια να μας διασπάσουν. Κυβερνήσεις και αφεντικά που οργανώνουν πολέμους για τα κέρδη συμμετέχοντας στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και χτυπώντας τα τύμπανα του πολέμου σε όλη τη Μ. Ανατολή.