Μαρόκο – Θέουτα : Δεκάδες νέοι μας πνίγονται στη θάλασσα. Μια συνολική κοινωνική εναλλακτική δεν είναι πλέον πολυτέλεια, είναι επείγουσα ανάγκη!...Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι: «Πώς πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι;», αλλά: «Γιατί ωθήθηκαν, εξ αρχής, προς αυτό το πεπρωμένο;». Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την κοινωνική σφαγή που συνεχίζεται εδώ και χρόνια; Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι η θάλασσα ξεβράζει τα πτώματα το ένα μετά το άλλο, και ότι τα δίχτυα των ψαράδων ανασύρουν τα σώματα των πνιγμένων αντί να φέρνουν τους καρπούς της θάλασσας; Ποιος είναι υπεύθυνος για μια πατρίδα όπου χιλιάδες νέοι έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν τη μετανάστευση, όποιους κινδύνους κι αν ενέχει, ως προτιμότερη μοίρα από το να μείνουν;

Τις τελευταίες εβδομάδες είδαμε μια αιματηρή κλιμάκωση της καταστολής στο Τζαμού και Κασμίρ που βρίσκεται υπό πακιστανική διοίκηση. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις σκότωσαν τουλάχιστον 90 άτομα. Μόνο μεταξύ 28 και 30 Ιουλίου, τουλάχιστον 35 άτομα σκοτώθηκαν στην πόλη Ραβαλακότ. Αυτό ήρθε μετά από άλλη μια σφαγή στις αρχές Ιουνίου, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον μιας καθιστικής διαμαρτυρίας, σκοτώνοντας τουλάχιστον δέκα άτομα στο Ραβαλακότ. Αυτός ο τελευταίος κύκλος βίας αποτέλεσε την απάντηση του πακιστανικού κράτους στις λαϊκές διαμαρτυρίες που απαιτούν δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Οι διαμαρτυρίες αυτές οργανώθηκαν κυρίως από την Κοινή Επιτροπή Δράσης Αουάμι (JAAC), ένα κοινωνικό κίνημα που αναδύθηκε τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο λαός του Τζαμού και Κασμίρ υπό πακιστανική διοίκηση (PaJK) αντιμετωπίζει ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια κρατικής καταστολής στην πρόσφατη ιστορία. Ένα μαζικό κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από οικονομικά και δημοκρατικά αιτήματα προσέκρουσε σε απαγορεύσεις κυκλοφορίας, διακοπές επικοινωνιών, πραγματικά πυρά και συλλογικές τιμωρίες. Η διοίκηση του PaJK αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ως μαριονέτα του πακιστανικού κράτους, εφαρμόζοντας πολιτικές που υπαγορεύονται από το Ισλαμαμπάντ αντί να ανταποκρίνεται στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού. Η Ενιαία Λαϊκή Επιτροπή Δράσης του Τζαμού και Κασμίρ (JAAC) είχε ανακοινώσει μια «Μεγάλη Πορεία»...

Οτιδήποτε λιγότερο από το να απαιτήσουμε από το ισπανικό κράτος να τερματίσει την αποικιακή κατοχή του ισοδυναμεί με φιλοϊμπεριαλιστική συνθηκολόγηση. Επομένως, η αφήγηση για «εισβολή» στην Ισπανία είναι βαθιά αντιδραστική – πρώτον, η Σάμπτα είναι μια περιοχή υπό ισπανική κατοχή, και δεύτερον, είναι η ακροδεξιά που χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «εισβολείς». Σαν σοσιαλιστές, πρέπει να καθοδηγούμαστε από ορισμένες βασικές αρχές: Υποστήριξη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όχι στο καθεστώς συνόρων της ΕΕ, όχι στην υπεράσπιση των ενεργειών της κυβέρνησης Σάντσεθ στη Σάμπτα. Αντίθεση στην ισπανική αποικιοκρατία στη Βόρεια Αφρική. Υποστήριξη του λαού του Μαρόκου ενάντια στο ίδιο του το κράτος, το οποίο τον εξαθλιώνει ενώ συνάπτει δεσμούς με τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ιμπεριαλισμό.

Michael Karadjis

Τι προκάλεσε την κατάρρευση του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο χωρών; Φαίνεται ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο Κατανόησης δεν ήταν αρκετά τέλειο για τις αντίστοιχες ανάγκες τους –ειδικά όσον αφορά την εσωτερική αξιοπιστία– και έτσι αποφάσισαν να το τεστάρουν, να δοκιμάσουν τα όρια, να «παίζουν με τη φωτιά»… Το πρόβλημα είναι ότι, καθώς τόσο το αμερικανικό όσο και το ιρανικό καθεστώς επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αξιοπιστίας σε αυτές τις ανανεωμένες συγκρούσεις (κάτι που ισχύει, με διαφορετικό τρόπο, και για την ισραηλινή ηγεσία), η επίτευξη μιας συμφωνίας που και οι δύο πλευρές θα μπορούν να χαρακτηρίσουν νίκη, προκειμένου να επιστρέψουν στη διαδικασία του Μνημονίου Κατανόησης, είναι ακόμη πιο δύσκολη από πριν.

Θα αποχαιρετήσουμε τον Χρήστο στη Ριτσώνα στις 11.50 π.μ. την Πέμπτη 30/7/26 . 

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε τον σύντροφο και συναγωνιστή μας Χρήστο Κανδηλώρο, έναν άνθρωπο που συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες για τη δημόσια εκπαίδευση, τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών, την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Αποχαιρετούμε έναν Δάσκαλο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και ανιδιοτέλεια την δημόσια εκπαίδευση, το συνδικαλιστικό κίνημα και τους συλλογικούς αγώνες.

Το κίνημα των «Κατσαρίδων» της νεολαίας της Ινδίας ανάγκασε πλέον τον υπουργό Παιδείας της χώρας να παραιτηθεί. Αυτό που ξεκίνησε ως κινητοποίηση διαμαρτυρίας για ένα μόνο ζήτημα έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει ο Ναρέντρα Μόντι. Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες στην Ινδία αντλούν την έμπνευσή τους από μια σατιρική σελίδα στα κοινωνικά δίκτυα με την ονομασία «Cockroach Janta Party» (CJP/ Κόμμα του Λαού των Κατσαρίδων). Ο ακτιβιστής Αμπχίτ Ντίπκε δημιούργησε τη σελίδα ως απάντηση σε μια υποτιμητική παρατήρηση του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ινδίας, ο οποίος παρομοίασε τους νεαρούς ακτιβιστές με «κατσαρίδες» επειδή αμφισβητούσαν την κυβέρνηση.

Colin Wilson

Αυτό που ακολουθεί αποτελεί μέρος της ιστορίας της σεξουαλικότητας και του καπιταλισμού, και συγκεκριμένα αφορά την ιταλική Αναγέννηση από τον 14ο έως τον 17ο αιώνα, στο μεταίχμιο μεταξύ του καπιταλισμού και της φεουδαρχικής κοινωνίας που προηγήθηκε. Η μεσαιωνική, φεουδαρχική κοινωνία ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου αγροτική. Ο κρατικός μηχανισμός ήταν πολύ μικρότερος από τον καπιταλιστικό, ενώ η Εκκλησία αποτελούσε το κύριο ιδεολογικό στήριγμα της άρχουσας τάξης. Ο γάμος ήταν ουσιαστικά μια οικονομική ρύθμιση. Για την άρχουσα τάξη αποτελούσε έναν τρόπο να σφυρηλατήσει στρατηγικές συμμαχίες μεταξύ διαφορετικών οικογενειών, ενώ οι αγρότες μπορούσαν να παντρευτούν μόνο αφού είχαν συγκεντρώσει αρκετούς πόρους για να καλλιεργήσουν ένα κομμάτι γης. Ο σκοπός της σεξουαλικότητας, σύμφωνα με την Εκκλησία, ήταν η αναπαραγωγή: όσοι συμμετείχαν σε σεξουαλικές πράξεις που δεν αποσκοπούσαν στην αναπαραγωγή, ιδίως οι άνδρες που συμμετείχαν σε ομοφυλοφιλικές πράξεις, ήταν «σοδομίτες», οι οποίοι αντιμετώπιζαν αυστηρές τιμωρίες, όπως θάνατο στην πυρά.

Παρακολούθησα την κηδεία του Αλί Χαμενεΐ από την Αθήνα, μέσω των κρατικών καναλιών και των λήψεων από τα drones, όπως και η πλειονότητα των Ιρανών που ζουν στο εξωτερικό. Τίποτα σε αυτό το θέαμα δεν με εξέπληξε. Τα κράτη θάβουν τους ηγέτες τους χρησιμοποιώντας δημόσιους πόρους. Η Ισλαμική Δημοκρατία καθιέρωσε το πρότυπο το 1989, όταν περίπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν στην κηδεία του Χομεϊνί, ένας αριθμός που καταγράφηκε στο Βιβλίο Γκίνες ως η υψηλότερη συμμετοχή σε μια μεμονωμένη κηδεία στην ιστορία. Η διοργάνωση μεγαλοπρεπών τελετών για τον αποθανόντα ηγέτη της αποτελεί μέρος της συνήθους πολιτικής πρακτικής μιας κυβέρνησης. Το σκάνδαλο βρίσκεται αλλού.

Μια σημαντική προσθήκη στην ελληνική φιλολογία για τον νεαρό Μαρξ κάνει το ως άνω βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Ήτορ. Το βιβλίο περιλαμβάνει το δοκίμιο του επιφανούς Ούγγρου μαρξιστή Γκέοργκ Λούκατς Συμβολή στη φιλοσοφική εξέλιξη του νεαρού Μαρξ (1840-44), δημοσιευμένο το 1954 στα Deutsche Zeitschrift für Philosophie (μια ρωσική εκδοχή του μπορεί να είχε εμφανιστεί πιο πριν). Περιλαμβάνει ακόμη δυο αυτοβιογραφικά κείμενα του Λούκατς, «Ο δρόμος μου προς τον Μαρξ» (1933) και «Υστερόγραφο στο “Ο δρόμος μου προς τον Μαρξ”» (1957). Η προσεγμένη μετάφραση και επιμέλεια έγιναν αντίστοιχα από τον Νίκο Φούφα και τη Μαρία-Ηώ Δούκα.