Το πιο σημαντικό στοιχείο Η ΑΠΟΧΗ. Τι συμπέρασμα βγάζουμε από αυτή την συμπεριφορά των λαϊκών μαζών;  Εκφράζει την απόρριψη του κοινοβουλευτισμού σε αυτή την περίοδο ασφαλώς όχι. Εκφράζει κύρια τη βαθειά αηδία του για τα κόμματα του κατεστημένου, την απογοήτευση από  τον εκφυλισμό των πάλαι ποτέ “αριστερών  κομμάτων ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και την απέχθειά τους για το σταλινικό ΚΚΕ, που συνεχίζει να εξυμνεί και να στηρίζει τον καταρεύσαντα ανύπαρκτο γραφειοκρατικό “σοσιαλισμό” και βέβαια δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία και εμπιστοσύνη στην άμαζη και πολυδιασπασμένη και κάπως ανύπαρκτη εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Έτσι έχουν μπροστά τους μια κατάσταση αδιεξόδου!
Η μόνη ρεαλιστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης “πρέπει να στοχεύει τις ρίζες του προβλήματος: το καπιταλιστικό σύστημα, την εκμεταλλευτική και εξορυκτική του δυναμική, και το τυφλό και εμμονικό κυνήγι της ανάπτυξης » Πράγμα που συνεπάγεται ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής καταστροφής είναι αδύνατη αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή τόσο του τρόπου που παράγουμε και καταναλώνουμε… αν δεν αλλάξουμε ριζικά τη ζωή και την οργάνωση της ζωής των ανθρώπων, που γνωρίσαμε μέχρι τώρα. Και αυτό παντού στον κόσμο μας, γεγονός που δεν μας απαλλάσσει όμως από το καθήκον να αρχίσουμε ξεκινώντας από την ίδια τη χώρα μας !
Η Ελλάδα έχει υποστεί τρομερές πυρκαγιές αυτό το καλοκαίρι. Έχουν προκαλέσει το θάνατο τουλάχιστον 26 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 20 πρόσφυγες, βοσκοί και δύο πιλότοι αεροσκαφών Canadair, έχουν καταστρέψει δάση και καλλιέργειες, έχουν κάψει εκατοντάδες ζώα, εκατοντάδες σπίτια και αρκετές επιχειρήσεις, ακόμη και στρατόπεδα. Τον Ιούλιο, οι πυρκαγιές κατέστρεψαν τη Ρόδο (το 1/15 του νησιού, με τη χαοτική εκκένωση 20.000 τουριστών), ενώ έπληξαν επίσης τμήματα της Αττικής, της Κέρκυρας και της Εύβοιας…
Επιλέχθηκε η συλλογικότητα και η υπέρβαση. Επιλέχθηκε η ενότητα αντί για το σεχταρισμό και την πολυδιάσπαση και η διεκδίκηση αυτών που αντιστοιχεί στις ανάγκες όλων όσων θέλουμε να εκφράσουμε, όχι απλά η διεκδίκηση μιας καταγραφής. Θα τα υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις… Προχωράμε και σας καλούμε μαζί μας σε ένα ωραίο προεκλογικό και όχι μόνο αγώνα που μπορεί και πρέπει να στείλει τα αποκαίδια των καπιταλιστικών και ρατσιστικών εγκλημάτων μαζί με τα μπάζα του «μεγάλου περίπατου» στα απορρίμματα της ιστορίας και να αναδείξει κυρίαρχες τις πραγματικές δυνάμεις της εργασίας και της κοινωνίας.
Μετά τις εκλογές της 21ης Μάη και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Ροδόπης (ο μοναδικός νομός που ήταν «ροζ»), μπήκε και πανελλαδικά στο στόχαστρο η τουρκική Μειονότητα της Θράκης. Η επίθεση προς τη Μειονότητα στη Θράκη, δεν ξεκίνησε τώρα. Εδώ και δύο χρόνια, η Μειονότητα και οι εκπρόσωποί της γίνονται καθημερινά στόχοι εθνικιστικών επιθέσεων. Η επίθεση είναι στοχευμένη και μεθοδευμένη…Καθημερινά οι εκπρόσωποι της Μειονότητας (μέλη συλλόγων, αυτοδιοικητικοί, πολιτευτές, δημοσιογράφοι) στοχοποιούνται στα τοπικά και πανελλαδικά ΜΜΕ. Όποιος πει κάτι διαφορετικό απ’ την «επίσημη γραμμή» του κράτους, ακόμα και ο πιο μετριοπαθής, στοχοποιείται ως «εγκάθετος του Προξενείου» ή ως «πράκτορας του…
Γράφει ο Λέανδρος Μπόλαρης. Ο Δημήτρης Λιβιεράτος που έφυγε από κοντά μας στις 16 Ιούνη ήταν ένας μεγάλος ιστορικός του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Έπιασε το νήμα από τον Γιάννη Κορδάτο, που το μακρινό 1932 δημοσίευε την πολύτιμη και σήμερα Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος, και συνέχισε επάξια να ξεθάβει, να διασώζει τη συλλογική μνήμη των αγώνων της εργατικής τάξης. Όταν το 1976 κυκλοφορούσε για πρώτη φορά ο πρώτος τόμος των «Κοινωνικών Αγώνων στην Ελλάδα», ακόμα και το πρωτοποριακό έργο του Γ. Κορδάτου  ήταν πλέον σχετικά άγνωστο και «θαμμένο».
Σελίδα 11 από 48