Ανακοίνωση του PSL (Partido Socialismo y Libertad).
Σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις, το ανεπίσημο ποσοστό αποχής φέρεται να είναι γύρω στο 80%, ή ακόμη και στο 85%. Αν η ίδια η κυβέρνηση κάνει λόγο για προσέλευση ψηφοφόρων μικρότερη από 43%, σίγουρα το ποσοστό αποχής ήταν πολύ υψηλότερο. Ήδη κατά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν των εκλογών, η αδιαφορία του πληθυσμού ήταν έκδηλη και ερχόταν σε αντίθεση με τη μεγάλη προθυμία για ψήφο που ήταν εμφανής τις ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές του περασμένου Ιουλίου.
Της Zuleika Matamoros
Ο πληθυσμός δεν εμπιστεύεται το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο, ένα όργανο που τελεί υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Η σκιά της απάτης της 28ης Ιουλίου εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τη συλλογική φαντασία. Αλλά το πιο σοβαρό είναι ότι ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας εμποδίστηκαν να συμμετάσχουν πολιτικά: τα αριστερά και κεντρώα κόμματα τέθηκαν εκτός νόμου, οι ηγεσίες τους καταργήθηκαν, οι υποψήφιοί τους αποκλείσθηκαν.
Ο Μίχαελ Κάρερ (Michael Karrer) παίρνει συνέντευξη από την Ατενέα Χιμένεθ (Atenea Jiménez) και τον Σιμόν Ροντρίγκεζ (Simón Rodríguez).
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε αρχικά στα γερμανικά από τo Analyse und Kritik. Αυτή είναι μια διευρυμένη έκδοση μεταφρασμένη από το Venezuelanvoices.org.
«Πρώτα απ' όλα, να δείξουμε αλληλεγγύη στους χιλιάδες ανθρώπους που είναι σήμερα πολιτικοί κρατούμενοι στη Βενεζουέλα, απλώς και μόνο επειδή υπερασπίστηκαν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Και να καταγγείλουμε την καταστολή, την εκλογική απάτη του δικτάτορα Μαδούρο, να είμαστε ξεκάθαροι ότι αυτό που υπάρχει στη Βενεζουέλα δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση. Είναι πολύ απλό να το κάνουμε αυτό, δεδομένου ότι γενικά οι αριστεροί στον κόσμο δεν υποστηρίζουν ότι στη χώρα τους πρέπει να υπάρχει κατώτατος μισθός 4 δολαρίων το μήνα ή ότι τα άτομα της LGBT κοινότητας πρέπει να ποινικοποιούνται. Ούτε υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει έναν υπερσυντηρητικό, θρησκευτικό λόγο, ούτε υποστηρίζουν ότι η κοινωνία πρέπει να στρατιωτικοποιηθεί ή ότι πρέπει να εισβάλει σε γειτονικές χώρες, όπως υποστηρίζει ο Μαδούρο εναντίον της Γουιάνας.»
Gabriel Hetland
Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν είναι ξένος στις κατηγορίες για νοθεία. Τις αντιμετωπίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, αρχής γενομένης από τον θρίαμβό του τον Απρίλιο του 2013 στην αναμέτρηση για τη διαδοχή του Ούγκο Τσάβες… Ωστόσο, αν οι ψευδείς κατηγορίες για νοθεία έχουν γίνει οικείες, αυτό δεν πρέπει να τυφλώνει τους αριστερούς στα απλά γεγονότα που κάνουν τον ισχυρισμό του Μαδούρο για νίκη «δύσκολο να τον πιστέψει κανείς», όπως το έθεσε ο Χιλιανός πρόεδρος Γκαμπριέλ Μπόριτς… Αν η Αριστερά θέλει να αντιμετωπίσει αυτή την αφήγηση και να υπερασπιστεί τα πραγματικά κέρδη του τσαβισμού κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010, πρέπει να εγκαταλείψει τις παρηγορητικές φαντασιώσεις και να κοιτάξει με καθαρή ματιά τον εκφυλισμό της χώρας. Αυτό σημαίνει να αρνηθεί την απολογητική στάση απέναντι στον Μαδούρο. Οι σοσιαλιστές, οποιασδήποτε κατεύθυνσης, δεν πρέπει να παρέχουν κάλυψη σε μια κυβέρνηση που στήνει εκλογές και στη συνέχεια προσκολλάται στην εξουσία τιμωρώντας βάναυσα τους φτωχότερους πολίτες της όταν διαμαρτύρονται.
Ana C. Carvalhaes
Luís Bonilla-Molina
Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα τελευταία 25 χρόνια στις εκλογές στη Βενεζουέλα –και έχουν γίνει δεκάδες από τη νίκη του Ούγκο Τσάβες το 1998– αυτή τη φορά, μετά τις προεδρικές εκλογές της 28ης Ιουλίου, η ευρύτερη αριστερά της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των υποστηρικτών του «προοδευτισμού», έχει διασπαστεί από πάνω προς τα κάτω. Ένα όλο και μικρότερο, αλλά ακόμα πολυάριθμο, τμήμα, που αποτελείται από διανοούμενους, απηχεί το επιχείρημα του Φόρουμ του Σάο Πάολο, σύμφωνα με το οποίο, προκειμένου να σωθεί η Βενεζουέλα και η περιοχή από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, είναι απαραίτητο να υποστηριχθεί η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό το κόστος, βέβαια, περιλαμβάνει το ενδεχόμενο, σε αντίθεση με προηγούμενες φορές, ο Μαδούρο να μην έχει κερδίσει τις εκλογές, επειδή, τελικά, έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής να αποδείξει τη νίκη του.
Yoletty Bracho
«Όλοι γνωρίζουν τι συνέβη» είναι η φράση που ακούστηκε από το στόμα των Βενεζουελάνων λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Ιουλίου 2024, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών. Ήταν τότε 29 Ιουλίου και μάθαμε από τον Έλβις Αμορόσο, πρόεδρο του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου, ότι ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο Μόρος επανεξελέγη με ποσοστό 51,2% των ψήφων, ενώ ο υποψήφιος της παραδοσιακής αντιπολίτευσης, ο Εντμούντο Γκονζάλες Ουρρούτια, έλαβε 44,2%. Ωστόσο, η ανακοίνωση αυτή αντιφάσκει με μια σειρά από ενδείξεις για το αντίθετο: κατά τη διάρκεια της ημέρας, αποτελέσματα δυσμενή για τον Μαδούρο φάνηκε να προκύπτουν από τα παλιά προπύργια του τσαβισμού, ιδίως στις λαϊκές συνοικίες των πόλεων. Τι συνέβη λοιπόν; Ποια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει η Αριστερά από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα; Και πώς μπορούμε να φανταστούμε μια διέξοδο που θα σέβεται τη δημοκρατία και τις ψήφους του λαού της Βενεζουέλας;
Κόμμα Σοσιαλισμός και Ελευθερία (PSL)
Η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο έχει ξεκινήσει μια επιθετική και δαπανηρή εκστρατεία για τη διαμάχη με τη Γουιάνα σχετικά με το Εσσεκίμπο, καλώντας σε ψηφοφορία στο δημοψήφισμα στις προσεχείς 3 Δεκεμβρίου. Προσπαθεί να παρουσιαστεί ως αντιιμπεριαλιστική, αντιδρώντας στην παράδοση των πετρελαϊκών πόρων από την κυβέρνηση της Γουιάνα σε αμερικανικές εταιρείες. Παραλείπει όμως να πει ότι οι Ρώσοι και Κινέζοι σύμμαχοί της έχουν επίσης οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα στη Γουιάνα, ιδίως σε σχέση με την εκμετάλλευση του πετρελαίου.
Simon Rodriguez P.
Ο ρεβανσισμός που καλεί σε επίθεση εναντίον μιας πολύ μικρότερης και φτωχότερης χώρας, της οποίας ο πληθυσμός δεν φτάνει τους 800.000 ανθρώπους, πρέπει να απορριφθεί απολύτως από τους αληθινούς επαναστάτες και δημοκράτες της Βενεζουέλας. Στην υπηρεσία των συμφερόντων των λαών της Βενεζουέλας και της Γουιάνας, η μόνη διέξοδος έγκειται στη μονομερή απόσυρση των διεκδικήσεων της Βενεζουέλας και σε μια διμερή διαπραγμάτευση των θαλάσσιων ορίων. Η πολιτικοστρατιωτική κυβέρνηση του Μαδούρο δεν έχει την αξιοπρέπεια ή το θάρρος να κάνει αυτό το βήμα.
Emiliano Teran-Mantovani
Κάποιος μπορούσε να δει καταιγίδες πολύ πριν την εγκαθίδρυση της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης το 2017 και την ανάληψη από τον Νικολάς Μαδούρο μιας αβέβαιης νέας προεδρικής θητείας για τα έτη 2019-2025. Για άλλη μια φορά, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς πολιτικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών εξουσίας, κινήσεων, συμμαχιών και στοχεύσεων που τροφοδοτούν τις ήδη υπάρχουσες εντάσεις και επιδιώκουν να δημιουργήσουν νέα σημεία πίεσης και αλλαγές φάσης. Η δραματική πρόοδος της οικονομικής καταστροφής και η θεσμική και πολιτική καταστροφή της χώρας, μαζί με το εχθρικό διεθνές πανόραμα, μας οδήγησαν σε περιόδους πολύ μεγαλύτερης αστάθειας σε σύγκριση με το ήδη αρκετά συγκρουσιακό 2017.
Ας δούμε την αιτιολόγηση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης που έχουν επιταχυνθεί πρόσφατα. Η λεκτική δυσφήμηση της δημόσιας σφαίρας εξελίσσεται εδώ και καιρό από τα μέσα [στην Μπολιβαριανή διαδικασία]. Φαίνεται ότι αυτό το λιμπρέτο σερνόταν για χρόνια ακριβώς για να προετοιμάσει τον δρόμο, δηλαδή να φτάσει στο σημείο όπου ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να πει όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, αφού πολλές κρατικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε βαθιά κρίση ή απλά έχουν σταματήσει να λειτουργούν.
