(Με αφορμή το πολύνεκρο ναυάγιο μεταναστών κοντά στους Παξούς). Η πολιτική της «Ευρώπης- φρούριο» μόνο με πτώματα κατατρεγμένων μεταναστών θα γεμίζει τις θάλασσες!

Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός των συνδικάτων CFDT και UNSA υπονομεύει τον αγώνα. Εμφανίζεται πρόθυμος να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις σε μια κρίσιμη στιγμή και να προσφέρει χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση που είναι πολύ στριμωγμένη. Τα συνδικάτα CFE-CGC, CGT, FO, FSU, Solidaires, MNL, UNEF και UNL συνεχίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις, με στόχο την απόσυρση όλου του νομοσχεδίου. Καταγγέλλουν την κυβέρνηση, η οποία όχι μόνο δεν απέσυρε το συνταξιοδοτικό όριο των 64 ετών, αλλά επανέλαβε την πρόθεσή της να το αυξήσει, ενώ αρνείται την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών. Τα συνδικάτα καλούν σε απεργιακές δράσεις και μαζική Απεργία στις 14 Γενάρη.

του Γιώργου Μητραλιά

Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για την -πάντα υπό εξέλιξη- μεγάλη γαλλική απεργία στις μεταφορές, στην εκπαίδευση, στην υγεία και αλλού, είναι ότι δεν έχει προηγούμενο: Έχοντας ξεκινήσει πέρυσι, στις 5 Δεκεμβρίου, συμπληρώνει ήδη 40 μέρες όχι μόνο απεργίας αλλά και συνεχών κάθε λογής κινητοποιήσεων και μαζικών διαδηλώσεων, ξεπερνώντας έτσι σε διάρκεια ακόμα και την ιστορική απεργία του Μάη του 1968! Πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη και την πιο ουσιαστική εργατική κινητοποίηση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει στα τελευταία 40 χρόνια όχι μόνο η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη και -ίσως- ολάκερος ο κόσμος!...

Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε κάτι πιο φιλόδοξο, που να αγκαλιάζει όλο το φάσμα των αντιστάσεων και των κινηματικών δραστηριοτήτων στον τομέα της ενέργειας. Και αυτό δεν μπορεί να ξεκινήσει με κάτι λιγότερο από μια πανελλαδική συνάντηση - συνέλευση, με δημόσια, ανοιχτή ατζέντα, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς καχυποψίες, χωρίς αυτοπεριορισμούς και χωρίς το φόβο της έκθεσης των διαφορετικών προσεγγίσεων. Για να δράσουμε από κοινού, πρέπει πρώτα να γνωριστούμε μεταξύ μας ουσιαστικά. Αυτό είναι κάτι που μας λείπει.

Μαρία Λούκα. 

Το 2019 διαπράχθηκαν τουλάχιστον άλλες 12 γυναικοκτονίες (η καταγραφή έγινε από άτυπα δίκτυα, αφού δεν υφίσταται επίσημο σύστημα καταγραφής)...Είναι κρίσιμο στη δίκη που ξεκινάει τη Δευτέρα όχι μόνο να αποδοθούν ακέραιες και χωρίς αστερίσκους οι ευθύνες στους δράστες για να δικαιωθεί η μνήμη της και ο αγώνας που δίνει η οικογένεια της αλλά και να ενταχθεί ξεκάθαρα αυτό το έγκλημα στο συγκείμενο της έμφυλης βίας. Για την Ελένη, για κάθε Ελένη που η ζωή της μέτρησε λιγότερο, αξίζει να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα μπας και σταματήσει να παράγει πόνο, αδικία και θάνατο.

Frieda Afary

Fatemeh Masjedi

Sina Zekavat

Είναι εξαιρετικά σημαντικό το νέο κύμα των αντιπολεμικών διαμαρτυριών στη Δύση να μην περιορίζεται στην αντιπαράθεση με τις πολεμικές ενέργειες της διοίκησης Τραμπ ή να προσπαθεί να νομιμοποιήσει την ιρανική κυβέρνηση με οποιονδήποτε τρόπο. Πρέπει να ακούσουμε αυτό που διεκδικεί το σημερινό κύμα των λαϊκών εξεγέρσεων στο Ιράν και την περιοχή και να μη γίνουμε απολογητές της ιρανικής κυβέρνησης στο όνομα της αντίθεσης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Τα γεγονότα των τελευταίων δύο μηνών αποτελούν σαφή μαρτυρία για την πλήρη ανικανότητα του κυβερνώντος καθεστώτος του Ιράν, ενός καθεστώτος, του οποίου η μόνη απάντηση σε κάθε κρίση είναι η προσφυγή στη βία. Το καθήκον μας σήμερα είναι να κατευθύνουμε όλες τις προσπάθειές μας ενάντια στο σύνολο του συστήματος καταστολής, είτε έχει τη μορφή μιας καταπιεστικής κυβέρνησης είτε μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η παρουσία της Αμερικής στη Μέση Ανατολή δεν παράγει παρά μόνο αυξανόμενη ανασφάλεια και χάος. Η στάση μας απέναντι στην επιθετική αυτή δύναμη είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο σε εμάς ότι η αμερικανική εκστρατεία στην περιοχή δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την καταστολή στο εσωτερικό της χώρας.

Ξεκινάει τη Δευτέρα στο Μικτό Ορκωτό δικαστήριο της Αθήνας η δίκη για τη γυναικοκτονία της Ελένης Τοπαλούδη. Η Ελένη δολοφονήθηκε, αφού πρώτα κακοποιήθηκε και βασανίστηκε στις 26 Νοεμβρίου του 2018. Δολοφονήθηκε από δύο γνωστούς της άνδρες που αποδείχθηκε ότι είχαν παρενοχλήσει, απειλήσει, παραβιάσει και άλλες θηλυκότητες αλλά καλύπτονταν από τη σιωπή και την αδράνεια της τοπικής κοινωνίας.

Του Πάνου Κοσμά. Εκεί στη Μόρια, στη Λέσβο, υπάρχει ένα ΚΥΤ (Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης) όπου στοιβάζονται κατά χιλιάδες οι πρόσφυγες – άντρες, γυναίκες, παιδιά, μωρά. Δεν είναι ακόμη, «επισήμως», ούτε πρόσφυγες ούτε μετανάστες, είναι «αιτούντες άσυλο»…Δεν είναι φυλακισμένοι, αφού μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο ΚΥΤ, να κατεβαίνουν στη Μυτιλήνη κ.λπ. Δεν είναι όμως ελεύθεροι, γιατί δεν μπορούν να φύγουν προς την ενδοχώρα και να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Το χειρότερο: είναι «ανυπόστατοι», «αταξινόμητοι» με βάση τους ισχύοντες «κανόνες δικαίου», υπαγόμενοι μόνο στους κανόνες των διεθνών συνθηκών για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ιρακινή Κοινωνία Πολιτών (ICSSI)

Μια από τις σημαντικότερες συνέπειες των διαδηλώσεων στο Ιράκ ήταν η αλληλεγγύη που έχει σφυρηλατηθεί μεταξύ των Ιρακινών από διαφορετικές επαρχίες και από διαφορετικό θρησκευτικό και εθνοτικό υπόβαθρο. Η πρόσφατη κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ της διοίκησης του Τραμπ και του Ιράν θέτει το Ιράκ και τους Ιρακινούς σε τεράστιο κίνδυνο. Οποιαδήποτε στρατιωτική δράση θα οδηγήσει σε περιφερειακό πόλεμο και το Ιράκ θα είναι το κύριο πεδίο μάχης.