Μια δήμαρχος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου αλλά και τα δικά της, μιας και δραστηριοποιείται στον ξενοδοχειακό χώρο με σύζυγο εργολάβο...Η ίδια η Γαύδος είναι ένας από τους ελάχιστους τόπους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, που επέτρεπε μέχρι πρόσφατα την άμεση, ακηδεμόνευτη και αδιαμεσολάβητη επαφή με τη φύση. Σε ένα πλαίσιο μακριά από οικονομικές συναλλαγές αλλά με αυτοοργάνωση και συλλογική συμμετοχή, ο Λαυρακάς αποτελούσε μια νησίδα ηρεμίας, ειλικρινούς επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων του, απόλαυσης και ταύτισης με τη φύση...

Στο ακριτικό νησί της Γαύδου —και σε μια περίοδο που το σκοτάδι από πολέμους, φτώχεια και κατάρρευση του κοινωνικού ιστού βαθαίνει με ολοένα και γρηγορότερους ρυθμούς— το κράτος επέλεξε να καταστρέψει μια από τις τελευταίες μικροσκοπικές εστίες ελεύθερης έκφρασης και ουσιαστικής συνύπαρξης του ανθρώπου με τη φύση! Εξαιτίας του μικροσκοπικού της μεγέθους και της μεγάλης απόστασής της από τα αστικά κέντρα, η Γαύδος είναι ένας από τους τελευταίους ελληνικούς τόπους που ο χαρακτήρας τους και η φυσική τους ομορφιά δεν έχουν θυσιαστεί στο βωμό του γρήγορου (αλλά μακροχρόνια μη-βιώσιμου) κέρδους. 

16 Απριλίου: Αν ο πόλεμος κατά του Ιράν τελείωνε αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις θα χρειαζόταν πολλοί μήνες για να σταματήσει η ολοένα και μεγαλύτερη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία, ιδίως —αλλά όχι αποκλειστικά— στις χώρες του Νότου και της Ασίας. Η αποκατάσταση της ενεργειακής παραγωγής και των υποδομών στον Κόλπο θα είναι πιθανώς έργο πολλών ετών.Και αυτό χωρίς να υπολογίζουμε τις χιλιάδες ζωές που έχουν ήδη χαθεί στο Ιράν και τον Λίβανο, και που είναι αναντικατάστατες.

 Τα ξημερώματα της Τρίτης 21 Απρίλη, έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη συντρόφισσα του ΣΕΚ Τάνια Βρυζάκη. Μία επαναστάτρια αφοσιωμένη στην οργανωμένη πάλη για τον Σοσιαλισμό. Η απώλεια της Τάνιας είναι τεράστια για το κίνημα, την τάξη, το ΣΕΚ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για όλη την Αριστερά. Ήταν από τις βασικές συντρόφισσες στην ΚΕΕΡΦΑ που είχε σχέση με τις γαλλόφωνες κοινότητες μεταναστών, οργανώνοντας τους αγώνες τους. Ήταν στα τζαμιά της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα ενάντια στην τρομοκρατία των φασιστών την περασμένη δεκαετία, στις συνελεύσεις και στις διαδηλώσεις, πάντα στο πλευρό καθενός που παλεύει ενάντια στον ρατσισμό και τις διακρίσεις.

Εδώ και αρκετές ημέρες, η Ιρλανδία βιώνει μερικές από τις πιο μαχητικές διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών: δρόμοι μπλοκαρισμένοι, αποθήκες καυσίμων και το διυλιστήριο του Whitegate στο στόχαστρο, ο εφοδιασμός με καύσιμα σε χάος. Η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πραγματική πίεση, επειδή το βασικό αίτημα είναι σωστό και απολαμβάνει τεράστια λαϊκή υποστήριξη: ανώτατα όρια τιμών στα καύσιμα, εν μέσω μιας κρίσης του κόστους διαβίωσης που συνθλίβει τους απλούς ανθρώπους. Ζητάμε τέτοια όρια εδώ και χρόνια. Επειδή η κυβέρνηση δεν έδρασε, έχουμε μια κρίση του κόστους διαβίωσης πάνω σε μια ακόμη κρίση του κόστους διαβίωσης.

Σε μια περίοδο που ο πόλεμος επεκτείνεται και η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται, απαντάμε συλλογικά. Η Αθήνα γίνεται σημείο συνάντησης για μια μεγάλη αντιπολεμική συναυλία αλληλεγγύης, που σημαίνει την εναντιώση μας! Η συναυλία εντάσσεται στο διεθνές κάλεσμα στήριξης του στόλου μας ,Global Sumud Flotilla.Πάνω από 80 σκάφη από 100 χώρες ετοιμάζονται να συναντηθούν στη Μεσόγειο για να σπάσουν τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να ανοίξουν έναν ανθρωπιστικό διάδρομο ζωής. Σε αυτή τη συγκυρία, κάθε δράση ορατότητας και στήριξης είναι κρίσιμη.

Ο Άνταμ Νόβακ αναλύει τη δομική δυναμική του καθεστώτος Όρμπαν. Η ερμηνεία του βασίζεται στην έννοια του μετακομμουνιστικού κράτους-μαφίας, που διατύπωσε ο πρώην φιλελεύθερος υπουργός Μπάλιντ Μαγιάρ: όχι απλή διαφθορά που συνυπάρχει με ένα υποβαθμισμένο κράτος δικαίου, αλλά η ταύτιση του κράτους με το έγκλημα, που πραγματοποιε'ιται με κοινοβουλευτικά μέσα χάρη στην πλειοψηφία των δύο τρίτων που εξασφάλισε το 2010. Αναλύει τη λειτουργία της Ουγγαρίας ως «απόδειξη ότι λειτουργεί η ιδέα» για την παγκόσμια εθνικιστική δεξιά - και αξιολογεί τις ασύμμετρες επιπτώσεις της ήττας του Όρμπαν στον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα και τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο.

Έναν χρόνο μετά την επιβολή δυνητικής αργίας στην αγωνίστρια εκπαιδευτικό Χρύσα Χοτζόγλου — την πρώτη περίπτωση μετά τη χούντα που συνδικαλιστική δράση αντιμετωπίζεται ως «επικίνδυνη» για το δημόσιο σχολείο— η επίθεση κλιμακώνεται με σαρωτικό τρόπο, πρωτοφανή στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Συγκεκριμένα, είμαστε αντιμέτωποι με: τη ΝΕΑ εκδικητική παραπομπή της Χρύσας Χοτζόγλου στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο στις 29/4 με σκοπό την παράταση της αργίας για έναν ακόμα χρόνο ΜΕΧΡΙ να γίνει το κανονικό πειθαρχικό, τα χιλιάδες πειθαρχικά σε νεοδιόριστους συναδέλφους για την συμμετοχή τους στην απεργία/αποχή από την αξιολόγηση, την συνεχιζόμενη άρνηση επαναπρόσληψης  του αγωνιστή Δ. Αντωνίου στη δουλειά του στο ΕΚΠΑ,...

Την ώρα που στη χώρα της  7χρονης ΝΔ  ρεμούλας δεκάδες «άριστοι» απολαμβάνουν θέσεις, αμείβονται αδρά ακόμη κι όταν δεν έχουν-όχι απλά τα τυπικά προσόντα- αλλά ούτε το  βασικό  πτυχίο, ακόμη και όταν είναι υπεύθυνοι για πνιγμούς ανθρώπων στο Αιγαίο, ακόμη κι όταν  παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα και εμπλέκονται ή καλύπτουν εγκλήματα ( Τεμπών). Την ώρα που το μαύρο της λαμογιάς , της συγκάλυψης, της απληστίας  και της παρανομίας έχουν γίνει καθημερινότητα, η κυβέρνηση που ψήφισε  την «Αξιολόγηση των πολλών» δρομολογεί άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που στην πράξη αποτελείτο εργαλείο για μαζικές απολύσεις.

Είναι γεγονός ότι ο νικητής του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ένας ακραιφνής συντηρητικός, που πριν ακόμα από δύο χρόνια ήταν στέλεχος στο κόμμα του Όρμπαν...Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι οι εταίροι του Όρμπαν δείχνουν απαρηγόρητοι επειδή το ουγγρικό προπύργιο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανήκει πια στο παρελθόν. Η Ιταλίδα Μελόνι, η Γαλλίδα Λεπέν, ο Ισπανός Αμπασκάλ, ο Πορτογάλος Βεντούρα, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Βέλγος Φαν Χρίκεν, ο Βρετανός Φάρατζ, καθώς και ο μεγάλος φίλος του, ο Ισραηλινός γενοκτόνος Νετανιάχου και οι ηγέτες νεοναζιστικών κομμάτων όπως το γερμανικό AfD, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Όμως, είναι βέβαια οι μέντορες του Όρμπαν και αφεντικά της Φαιάς Διεθνούς Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνουν, και όχι άδικα, σοκαρισμένοι και συντετριμμένοι.