Τα ουκρανικά εργατικά συνδικάτα κατέφυγαν σε νέα κοινή έκκληση “για να απαντηθεί αυτή η βάναυση τρομοκρατία και δολοφονία αμάχων, εργαζομένων και συνδικαλιστών στην Ουκρανία”. Πλέον, “δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για τις αξίες που είναι κοινές στο παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα: αξιοπρέπεια στην εργασία, δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην ασφάλεια και δικαίωμα στην αλληλεγγύη”.

Ο Τόμας Χάμελ του Tempest περιγράφει την επιδρομή του Τραμπ στους πρώτους έξι μήνες. Υποστηρίζει ότι θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό του Τραμπ στο πλαίσιο της ανεπίλυτης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, στην οποία ο ρόλος του κράτους είναι να διαχειρίζεται τη λιτότητα και όχι να καλύπτει τις ανθρώπινες ανάγκες. Εν τω μεταξύ, η τραγελαφική μεγαλομανία του Τραμπ εκφράζει τα συμφέροντα της μικροαστικής τάξης. Έξι μήνες έχουν περάσει από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία στην Ουάσινγκτον. Ενώ υπήρξαν πολλά ελπιδοφόρα σημάδια αντίστασης, δεν θα ήταν λάθος να περιγράψουμε τους τελευταίους έξι μήνες ως μία επιδρομή.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος αντιτίθεται στην Ισλαμική Δημοκρατία. Το πραγματικό ερώτημα είναι: τι είδους εναλλακτική λύση προτείνεται για την αντικατάστασή της, με ποια εργαλεία, με ποιες δυνάμεις και με ποιο όραμα για την κοινωνία και την εξουσία; Αυτό που κινδυνεύει τώρα δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των χειραφετητικών αιτημάτων, αλλά και η ίδια η δυνατότητα να αρθρωθούν πολιτικά και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα. Χωρίς αυτή την ανασυγκρότηση, είτε οι μοναρχικοί και οι διεθνείς σύμμαχοί τους θα ορίσουν «τι είναι το Ιράν», είτε οι δυτικοί θεσμοί -χρησιμοποιώντας μετα-αποικιακό λεξιλόγιο- θα αναγάγουν την ήττα του ιρανικού λαού σε ζήτημα πολιτισμικής πολυπλοκότητας.

Από την ανάληψη των καθηκόντων της στις 19 Ιανουαρίου 2025, αφού κέρδισε σε μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση τη σχετική πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου, η προεδρία Τραμπ εφαρμόζει ένα αντιδραστικό πρόγραμμα, απειλώντας τα δημοκρατικά δικαιώματα στις ΗΠΑ και επιτιθέμενη στον υπόλοιπο κόσμο. Ο Τραμπ αντιπροσωπεύει επίσης μια ιδιαίτερα σφοδρή απειλή για την εργατική τάξη των ΗΠΑ και τις καταπιεσμένες κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Ένα από τα κύρια μέτωπά του είναι οι επιθέσεις του κατά των ΛΟΑΤΚΙ*, ιδίως των τρανς ατόμων, σημείο στο οποίο συγκλίνει με μεγάλα τμήματα της διεθνούς ακροδεξιάς, ιδιαίτερα τον Πούτιν.

Παρά τις προσπάθειες του Βίκτορ Όρμπαν, η τριακοστή Πορεία Υπερηφάνειας της Βουδαπέστης πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο με αριθμό ρεκόρ συμμετεχόντων - σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Σχεδόν 200.000 άνθρωποι προσήλθαν παρά, ή ίσως εξαιτίας, των προσπαθειών της κυβέρνησης Όρμπαν να τους αποτρέψει από το να συμμετάσχουν.

Ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης έχει δημιουργηθεί ως απάντηση στη βαρβαρότητα της νέας γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού. Παρά την έντονη καταστολή, το κίνημα αυτό συγκεντρώνει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Εδώ και 77 χρόνια, οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να καταστρέψουν και να εκδιώξουν τον παλαιστινιακό λαό, εργαλειοποιώντας τη φρικτή γενοκτονία των Εβραίων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να δικαιολογήσουν την απαλλοτρίωση, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία. Από τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ προσπαθεί να καταστρέψει τη ζωή των Παλαιστινίων στη Γάζα, για να επαναλάβει τη Νάκμπα του 1948, προχωρώντας με τη σειρά του σε μια γενοκτονία χωρίς προηγούμενο στον 21ο αιώνα.

Το γεγονός ότι η συνάδελφος στοχοποιείται και υπόκειται σε πειθαρχικό έλεγχο λόγω της καλλιτεχνικής αναφοράς στο δράμα των παιδιών της Παλαιστίνης, αποτελεί σαφή προσπάθεια λογοκρισίας και ποινικοποίησης της τέχνης και της παιδαγωγικής ελευθερίας, γενικότερα δε της ελευθερίας του λόγου. Η δίωξη της Έφης Λάζου είναι καθαρά πολιτική και στοχοποιείται, γιατί μέσα από το έργο διδάσκει τις αξίες της ειρήνης, της ελευθερίας, της εναντίωσης στο άδικο και την καταπίεση. Όπως στοχοποιήθηκε η Ελευθερία Παλαιστίδου, γιατί, στα πλαίσια της διεθνούς ημέρας ειρήνης, έφτιαξε με τις/τους μαθήτριες/τές της, μια εικαστική δημιουργία, που, ανάμεσα στα άλλα, έγραφε Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Η εκπαιδευτικός Έφη Λάζου, θεατρολόγος και πρόεδρος του ΣΕΠΕ Ζακύνθου,  καλείται σε ΕΔΕ γιατί ανέβασε το θεατρικό έργο «Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης», σε θεατρικό εργαστήρι στη Ζάκυνθο. Δένοντας με περίτεχνο τρόπο την ιστορία της Άννας Φρανκ και των παιδιών της Παλαιστίνης σε παράλληλες αφηγήσεις, η Έφη μας δείχνει το φρικιαστικό πρόσωπο της γενοκτονίας των Εβραίων από τους Ναζί και τον Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς...Η Έφη στοχοποιείται γιατί αναφέρεται στο δράμα των παιδιών της Παλαιστίνης και η δίωξή της είναι καθαρά πολιτική.  Η τέχνη λογοκρίνεται και ποινικοποιείται... Η προσπάθεια να φιμωθεί κάθε φωνή αντίστασης στη γενοκτονία των Παλαιστινίων αρχίζει να παίρνει άλλες διαστάσεις.

«Και τώρα ρωτάμε: Πώς μπορείτε να τρώτε, να κοιμάστε, να ζείτε; Πόσο ένοχοι θα νιώθετε στις καρδιές σας αν δεν κινήσετε γη και ουρανό για να μας συντρέξετε με τους μόνους τρόπους που έχει στη διάθεσή του ο λαός μας και όσο το δυνατό συντομότερα; (...) Για όνομα του Θεού, κάντε κάτι τώρα, και γρήγορα!». Αυτή η απελπισμένη έκκληση για βοήθεια, που παραθέτει ο Saul Friedländer στο μνημειώδες έργο του «Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι», δεν είναι πρόσφατη και δεν προέρχεται από τους Παλαιστινίους της Γάζας. Έγινε πριν από 81 χρόνια από τον Σλοβάκο ραβίνο Michael Bar Weissmandl, που προσπαθούσε να σώσει τους Εβραίους της Σλοβακίας από την εκτόπιση και τον θάνατο στο Άουσβιτς, απευθυνόμενος στη σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη και στους Αμερικανούς και Βρετανούς κυβερνήτες...

Μια συνέντευξη της Sherry Wolf και του Charlie Post στον Theodore Deutsche

Σε αυτή τη συνέντευξη, τα μέλη του Tempest Sherry Wolf και Charlie Post παρέχουν έναν χάρτη ιστορικών και σύγχρονων εξελίξεων για την κατανόηση της τυχοδιωκτικής, και συχνά κρατικά υποστηριζόμενης, κακόπιστης συγχώνευσης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό. Επίσης, αναλύουν τον κεντρικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν και έχουν διαδραματίσει οι αντισιωνιστές Εβραίοι και οργανώσεις όπως η Jewish Voice for Peace στους αγώνες ενάντια στην ισραηλινή κρατική βία, και πώς αυτό το είδος ανοιχτής οργάνωσης...δείχνει το δρόμο για την οικοδόμηση δημοκρατικών, ανοιχτών οργανώσεων μελών που μπορούν να αντέξουν ανάμεσα στα σκαμπανεβάσματα του αγώνα. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε αρχικά από την Révolution Permanente