Mehnat Kash Tareek
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2025, επιβλήθηκε πλήρης διακοπή των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του διαδικτύου, μαζί με άλλα αυστηρά μέτρα ασφαλείας στο Τζαμού και Κασμίρ, που διοικείται από το Πακιστάν. Ο λαός, ωστόσο, αρνήθηκε να δεχτεί να σιωπήσει. Αυτό που ξεκίνησε το 2023 ως διαμαρτυρίες ενάντια στον πληθωρισμό, τις τιμές του αλεύρου και της ηλεκτρικής ενέργειας, μετατράπηκε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025 σε ένα ευρύ λαϊκό κίνημα με ένα πρόγραμμα 38 σημείων. Η Κοινή Επιτροπή Λαϊκής Δράσης παρουσίασε αιτήματα που ήταν σαφή και συγκροτημένα, ενάντια στις εξουσίες, τα προνόμια και τον πολιτικό αποκλεισμό. Η κυβέρνηση απάντησε με πιέσεις, διακοπές επικοινωνίας και βία. Οι υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας και διαδικτύου διακόπηκαν, οι ειδήσεις σταμάτησαν, οι δρόμοι μπλοκαρίστηκαν. Παραστρατιωτικές δυνάμεις στάλθηκαν από το Πακιστάν, με αποτέλεσμα τουλάχιστον εννέα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες σε συγκρούσεις. Ωστόσο, αυτή η καταπίεση δεν μπόρεσε να καταστείλει το κίνημα – αντίθετα, αποκάλυψε την αδυναμία του συστήματος και την αδιαφορία του κράτους για τα θεμελιώδη δικαιώματα.
Pierre Rousset
Το άρθρο αυτό επιχειρεί να κάνει έναν απολογισμό της πρόσφατης «θερμής» κρίσης μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για το Κασμίρ. Πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλοί παράγοντες. Τα πρόσφατα γεγονότα αποτελούν αναμφίβολα μέρος μιας μακράς ιστορίας στρατιωτικών εντάσεων και πολέμων που χρονολογούνται από την καταστροφική διχοτόμηση που επιβλήθηκε στην υποήπειρο από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό το 1947. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, βαθιές αλλαγές έχουν επηρεάσει τις ενδιαφερόμενες χώρες, καθώς και το γεωπολιτικό περιβάλλον, την περιφερειακή διαχείριση των υδάτινων πόρων και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Επομένως, δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι η ιστορία απλώς θα επαναληφθεί σχεδόν πανομοιότυπα. Αυτό είναι ίσως το κύριο ερώτημα που έχουμε μπροστά μας: τι είναι καινούργιο; Η απάντηση, φυσικά, βρίσκεται πρωτίστως στις αριστερές οργανώσεις της περιοχής. Θα περιοριστώ στο να καταθέσω ορισμένα στοιχεία ανάλυσης ή υποθέσεις προς συζήτηση και κριτική, ακόμη και αν χρειαστεί να αναθεωρήσω αργότερα το κείμενό μου.
Avishek Konar
Στις 10 Μαΐου επιτεύχθηκε μια εύθραυστη ειρήνη μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν μετά από τέσσερις τεταμένες ημέρες κλιμάκωσης μετά τις πυραυλικές επιθέσεις της Ινδίας στο πλαίσιο της επιχείρησης Σιντούρ, που επισήμως είχε ως στόχο «τρομοκρατικές υποδομές». Η πρόσφατη αυτή ανάφλεξη προέκυψε μετά τη δολοφονία τουλάχιστον είκοσι έξι τουριστών και αμάχων από ένοπλους μαχητές στο γραφικό λιβάδι του Παχαλγκάμ στο Κασμίρ στις 22 Απριλίου. Η ειδεχθής επίθεση εναντίον αμάχων στο Παχαλγκάμ πρέπει να καταδικαστεί απερίφραστα. Ωστόσο, οι ενέργειες που έγιναν στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» από την Ινδία έχουν οδηγήσει στο περιθώριο τους απλούς Κασμίριους και έχουν τροφοδοτήσει την οργή που μπορεί να προκαλέσει περισσότερες μαχητικές ενέργειες.
Ammar Ali Jan
Το Πακιστάν και η Ινδία, δύο πυρηνικά εξοπλισμένοι αντίπαλοι στη Νότια Ασία, βρίσκονται για άλλη μια φορά στα πρόθυρα μιας καταστροφής. Την Τετάρτη, η Ινδία εξαπέλυσε πυραυλικά πλήγματα σε εννέα διαφορετικές περιοχές του Πακιστάν, σκοτώνοντας τουλάχιστον τριάντα έναν αμάχους, συμπεριλαμβανομένου ενός οκτάχρονου παιδιού, σε μια από τις πιο επικίνδυνες κλιμακώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Στο περιστατικό σημειώθηκε επίσης η μεγαλύτερη αερομαχία στην ιστορία μεταξύ των δύο γειτόνων, στην οποία συμμετείχαν 125 μαχητικά αεροσκάφη. Την Πέμπτη, η Ινδία κλιμάκωσε περαιτέρω την επιθετικότητα χρησιμοποιώντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη Harop ισραηλινής κατασκευής σε διάφορες πόλεις του Πακιστάν, δημιουργώντας πανικό και οργή σε ολόκληρη τη χώρα. Μετά από μια σειρά ινδικών επιθέσεων σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και μη στρατιωτικούς χώρους, το Πακιστάν ανταπέδωσε το Σάββατο επιτιθέμενο σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε διάφορες πόλεις της Ινδίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πρωτοφανείς εντάσεις μεταξύ των γειτονικών χωρών.
Εργατικό Κόμμα του Λαού του Τζαμού και Κασμίρ (JKAWP)
Το JKAWP καλεί τα διεθνή εργατικά, αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά κινήματα να σταθούν στο πλευρό του λαού του Κασμίρ. Ο αγώνας του Κασμίρ δεν είναι απομονωμένος – είναι μέρος του παγκόσμιου αγώνα κατά της αποικιοκρατίας, του μιλιταρισμού και της νεοφιλελεύθερης εκμετάλλευσης. Απευθύνουμε έκκληση στα συνδικάτα, τις φοιτητικές οργανώσεις, τα δίκτυα κοινωνικής δικαιοσύνης και τα αριστερά κινήματα σε όλο τον κόσμο να υψώσουν τη φωνή τους και να υποστηρίξουν τη δίκαιη υπόθεση του λαού του Κασμίρ.
Επιμέλεια: elaliberta.gr
Η πυραυλικές επιθέσεις που πραγματοποίησαν οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον του Πακιστάν και του υπό πακιστανική διοίκηση Κασμίρ είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 31 Πακιστανών, ενώ από την απάντηση του πακιστανικού στρατού (κυρίως πυρά πυροβολικού εναντίον της περιοχής Πουντς στο υπό Ινδική διοίκηση Κασμίρ) σκοτώθηκαν τουλάχιστον 16 άτομα. Τα θύματα και από τις δύο πλευρές είναι ως επί το πλείστον άμαχοι. Μεταφράζουμε παρακάτω τις ανακοινώσεις αντικαπιταλιστικών οργανώσεων από την Ινδία (της οργάνωσης Radical Socialist και του διαδικτυακού περιοδικού Alternative Viewpoint) και το Πακιστάν (της οργάνωσης Haqooq-e-Khalq Party), οι οποίες σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές προσπαθούν να διατυπώσουν μια διεθνιστική αντιπολεμική θέση, υπέρ των συμφερόντων των εργαζόμενων τάξεων και των καταπιεσμένων λαών της περιοχής.
Τουλάχιστον 298 επιβάτες που πνίγηκαν στο διαβόητο ναυάγιο στα ανοιχτά των ελληνικών ακτών στις 14 Ιουνίου ήταν από το Πακιστάν. Είκοσι πέντε προέρχονταν από το ίδιο χωριό στο υπό πακιστανική διοίκηση Τζαμού και Κασμίρ. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, περισσότεροι από 400 άνθρωποι που επέβαιναν στο πλοίο ήταν Πακιστανοί. Αρχικά, όταν έγινε γνωστή η είδηση, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στο Πακιστάν την αγνόησαν. Η τραγωδία τράβηξε την προσοχή μόνο όταν αναφέρθηκε η πακιστανική καταγωγή των νεκρών… Ωστόσο, ούτε τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ούτε οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι απάντησαν στο απλό ερώτημα: γιατί επέβαιναν τόσοι πολλοί Πακιστανοί πολίτες στο πλοίο που βυθίστηκε στον βυθό της Μεσογείου;
Οι βροχές των μουσώνων και το λιώσιμο των παγετώνων [Στμ. των Ιμαλαΐων] έχουν εκδιώξει δεκάδες εκατομμύρια Πακιστανούς από τα σπίτια τους. Η καταστροφή δείχνει ότι οι φτωχοί πληθυσμοί του Παγκόσμιου Νότου που κάνουν τα λιγότερα για την πρόκληση της κλιματικής αλλαγής είναι αυτοί που πληρώνουν περισσότερο τις συνέπειές της. Μια δεκαετία μετά τις τελευταίες τεράστιες πλημμύρες που έπληξαν το Πακιστάν το 2010, η χώρα υποφέρει και πάλι από καταστροφές αφάνταστης κλίμακας. Οι βροχές των μουσώνων σε συνδυασμό με το λιώσιμο των παγετώνων έχουν οδηγήσει σε εκτοπισμό τουλάχιστον 35 εκατομμυρίων ανθρώπων από τα σπίτια τους, ενώ περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι έχουν ήδη δηλωθεί νεκροί
Ο τρόπος οργάνωσης και οι μορφές πάλης των κινημάτων με τα οποία έχουμε σχέσεις τακτικού τύπου σε αυτή την περιοχή του κόσμου, ποικίλουν πολύ από χώρα σε χώρα. Ωστόσο, όλα είναι αντιμέτωπα με αυταρχικά καθεστώτα, ακόμα και με δικτατορίες, που έχουν σκληρύνει μάλιστα με την ευκαιρία της υγειονομικής κρίσης, καθώς και με νέες ευθύνες απέναντι σε πληθυσμούς των οποίων η κατάσταση έχει απότομα επιδεινωθεί εξαιτίας της επιδημίας, της ανικανότητας των αρχών, της διαφθοράς, της περιφρόνησης των ελίτ για τις λαϊκές τάξεις. Εξ αυτού, και χάρη και στη μακρόχρονη αντίσταση στη Βιρμανία, η αλληλεγγύη στο περιφερειακό επίπεδο γίνεται όλο και πιο σημαντική. Το ίδιο και η δική μας στήριξη. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό Τέσσερα]
