Παρασκευή, 06 Μαϊος 2022 15:48

Η αυτοδιάθεση και ο πόλεμος στην Ουκρανία

 

 

Taras Bilous

 

Η αυτοδιάθεση και ο πόλεμος στην Ουκρανία

 

 

Πριν από δύο μήνες, όταν έγραψα «Μια επιστολή προς τη δυτική αριστερά από το Κίεβο»1, ήλπιζα ότι το σοκ της ρωσικής εισβολής και οι φωνές της ουκρανικής αριστεράς θα ωθούσαν τους δυτικούς αριστερούς να επανεξετάσουν την προσέγγισή τους. Δυστυχώς, πάρα πολλοί από αυτούς απέτυχαν να το πράξουν. Στις αναλύσεις τους για τον πόλεμο, οι Ουκρανοί είναι απλώς θύματα που χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, όχι υποκείμενα με επιθυμίες που πρέπει να γίνουν σεβαστές.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει για όλους τους αριστερούς – ούτε κατά διάνοια. Τα αριστερά κόμματα της Σκανδιναβίας καθώς και της Ανατολικής Ευρώπης έχουν ακούσει τους Ουκρανούς και έχουν υποστηρίξει την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία. Κάποια πρόοδος συντελείται μεταξύ των σοσιαλιστών των ΗΠΑ. Αλλά δυστυχώς, ακόμη και μια κοινή δήλωση των Ουκρανών και Ρώσων σοσιαλιστών2 δεν έχει πείσει αρκετούς ανθρώπους να υποστηρίξουν τη στρατιωτική βοήθεια. Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να απευθυνθώ στην αριστερά για άλλη μια φορά.

 

Ένας δίκαιος πόλεμος;

Ας ξεκινήσουμε αντιμετωπίζοντας ένα κοινό ερώτημα: «Γιατί δίνεται τόση προσοχή στην Ουκρανία και παρέχεται τόση βοήθεια, ενώ σε άλλες ένοπλες συγκρούσεις στον κόσμο δεν δίνεται;» Πρώτα απ’ όλα, δεν είναι οι πιθανές συνέπειες του πολέμου αρκετός λόγος για να του δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο κόσμος βρέθηκε τόσο κοντά στην απειλή πυρηνικού πολέμου; Δεύτερον, συμφωνώ ότι σε άλλες συγκρούσεις δεν δίνεται επαρκής προσοχή. Όπως έχω ξαναγράψει3, το γεγονός ότι η Ευρώπη αντιμετώπισε τους Ουκρανούς πρόσφυγες πολύ καλύτερα από τους αντίστοιχους Σύριους και Αφγανούς οφείλεται στον ρατσισμό. Αυτή είναι μια καλή στιγμή για να ασκήσουμε κριτική στη μεταναστευτική πολιτική και να επισημάνουμε ότι η βοήθεια που παρασχέθηκε στους Ουκρανούς πρόσφυγες θα έπρεπε να παρέχεται σε όλους τους πρόσφυγες.

Θυμάμαι μια άλλη ένοπλη σύρραξη όπου τμήματα της αριστεράς είχαν τα δικά τους «καλά παιδιά» (άντρες και γυναίκες) και τους έδιναν υπέρμετρη προσοχή σε σύγκριση με άλλες ένοπλες συγκρούσεις: Ήταν η περίπτωση της Ροζάβα. Η Ουκρανία δεν είναι Ροζάβα και μπορούμε να απαριθμήσουμε πολλά παράπονα για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του Ζελένσκι. Η Ουκρανία δεν είναι καν μια κλασική φιλελεύθερη δημοκρατία – εδώ, κάθε νέος πρόεδρος προσπαθεί να συσσωρεύσει όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία μέσω άτυπων μηχανισμών, το κοινοβούλιο ψηφίζει αντισυνταγματικούς νόμους και τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών συχνά παραβιάζονται. Εν μέσω πολέμου, η ουκρανική κυβέρνηση ψήφισε μάλιστα νόμο που περιορίζει τα εργασιακά δικαιώματα. Από αυτή την άποψη, δεν διαφέρει πολύ από την υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη.

Αυτό σημαίνει άραγε ότι οι Ουκρανοί πρέπει να εγκαταλείψουν τον αγώνα; Για μένα, η απάντηση είναι προφανής: αποφάσισα να ενταχθώ στις Εδαφικές Δυνάμεις Άμυνας στην αρχή του πολέμου. Αλλά δεν είμαι καθόλου ο μόνος. Αναρχικοί από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, ακόμα και μερικοί από τη Ρωσία πολεμούν αυτή τη στιγμή στην Εδαφική Άμυνα ή βοηθούν4. Αντιπαθούν τον Ζελένσκι και το ίδιο το κράτος, έχουν συλληφθεί επανειλημμένα σε διαδηλώσεις από την αστυνομία (όπως και εγώ), και ορισμένοι ξένοι αναρχικοί έχουν αντιμετωπίσει απόπειρες απέλασης από τις ειδικές υπηρεσίες. Αλλά παρ’ όλα αυτά πήγαμε στον πόλεμο. Μπορεί να σκεφτείτε ότι αυτοί δεν είναι «πραγματικοί» αναρχικοί – ή μπορεί να υποθέσετε ότι κάτι ξέρουμε για την Ανατολική Ευρώπη που εσείς δεν καταλαβαίνετε.

Είμαι σοσιαλιστής και δεν νομίζω ότι πρέπει να υπερασπίζεστε τη χώρα σας σε οποιονδήποτε αμυντικό πόλεμο. Μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να εξαρτάται από την ανάλυση των συμμετεχόντων, την κοινωνική φύση του πολέμου, τα συναισθήματα του λαού, το ευρύτερο πλαίσιο και τις πιθανές συνέπειες των διαφορετικών αποτελεσμάτων. Αν η Ουκρανία διοικούνταν από μια φασιστική χούντα και η κατάσταση ήταν αυτή που παρουσιάζει η ρωσική προπαγάνδα, θα καταδίκαζα και πάλι την εισβολή, αλλά δεν θα κατατασσόμουν στον στρατό. Το να ενταχθώ σε ένα ανεξάρτητο αντάρτικο θα ήταν ίσως πιο κατάλληλο. Υπάρχουν και άλλες εισβολές, όπως η εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ, που θα έπρεπε να καταδικαστούν, αλλά θα ήταν άραγε σωστό να πολεμήσουμε για τα καθεστώτα των Ταλιμπάν ή του Σαντάμ Χουσεΐν; Αμφιβάλλω. Αξίζει άραγε να προστατεύσουμε την καθόλου τέλεια δημοκρατία της Ουκρανίας από το φασιστοειδές καθεστώς του Πούτιν5; Ναι.

Ξέρω ότι πολλοί αντιπαθούν τέτοιους όρους. Μετά το 2014, όταν έγινε δημοφιλές στην Ουκρανία να χαρακτηρίζεται ο Πούτιν φασίστας, άσκησα κριτική σε αυτή την άποψη. Αλλά τα τελευταία χρόνια, το καθεστώς του Πούτιν γίνεται όλο και πιο αυταρχικό, συντηρητικό και εθνικιστικό, και μετά την ήττα του αντιπολεμικού κινήματος, η μεταμόρφωσή του έφτασε σε νέα επίπεδα. Ρώσοι αριστεροί διανοούμενοι, όπως ο Γκρεγκ Γιουντίνιν6 και ο Ίλια Μπουντράϊτσκις7, υποστηρίζουν ότι η χώρα κινείται προς το φασισμό.

Σε πολλές ένοπλες συγκρούσεις, είναι σωστό να ζητείται διπλωματία και συμβιβασμός. Συχνά στην περίπτωση των εθνοτικών συγκρούσεων, οι διεθνιστές δεν πρέπει να παίρνουν θέση. Αλλά αυτός ο πόλεμος δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Σε αντίθεση με τον πόλεμο του 2014 στο Ντονμπάς, ο οποίος ήταν περίπλοκος8, η φύση του σημερινού πολέμου είναι στην πραγματικότητα απλή. Η Ρωσία διεξάγει έναν επιθετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η Ουκρανία διεξάγει έναν λαϊκό απελευθερωτικό πόλεμο. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί η Ουκρανία μετά τον πόλεμο – εξαρτάται από μια πληθώρα παραγόντων. Μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα ότι μόνο αν η Ουκρανία κερδίσει, θα υπάρξει μια ευκαιρία για προοδευτική αλλαγή. Αν κερδίσει η Ρωσία θα υπάρξουν τρομερές συνέπειες. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για να υποστηρίξουμε την ουκρανική αντίσταση, μεταξύ άλλων και με στρατιωτική βοήθεια.

 

Η ουκρανική ακροδεξιά

Εδώ, κάποιοι αναγνώστες ίσως θελήσουν να θέσουν ένα άλλο ερώτημα: «Τι γίνεται με την ουκρανική ακροδεξιά;» Στις πιο ψύχραιμες συζητήσεις για το θέμα αυτό, η μία πλευρά τονίζει πάντα τη χαμηλή εκλογική υποστήριξη της ακροδεξιάς και την έλλειψη εκπροσώπησής της στο κοινοβούλιο, ενώ η άλλη πλευρά τονίζει ότι, λόγω της διείσδυσης στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου και της ενεργού συμμετοχής της στις διαδηλώσεις στους δρόμους, η ακροδεξιά έχει δυσανάλογη επιρροή στην ουκρανική πολιτική. Και τα δύο αυτά είναι αληθινά, αλλά υπάρχει ένα σημαντικό γεγονός που συνήθως αγνοούν και οι δύο πλευρές: η δυσανάλογη επιρροή της ακροδεξιάς βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αδυναμία της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους και όχι στη δύναμή τους.

Η παρουσία της ακροδεξιάς είναι αισθητή σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη, αλλά η δυναμική είναι διαφορετική σε κάθε χώρα. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, η ρωσική ακροδεξιά εξαπέλυσε τρόμο στους δρόμους, συμπεριλαμβανομένων βομβιστικών επιθέσεων, πογκρόμ και άλλων θανατηφόρων επιθέσεων. Μετά την εξέγερση στην πλατεία Μανεζνάγια το 2010, το ρωσικό κράτος άρχισε να ασκεί σκληρή καταστολή και μέλη της ρωσικής ακροδεξιάς εγκατέλειψαν τη χώρα ή φυλακίστηκαν. Ορισμένοι βρήκαν μάλιστα θέση στην Ουκρανία, η οποία ήταν ασφαλές μέρος, όχι μόνο επειδή ο κατασταλτικός μηχανισμός του ουκρανικού κράτους είναι πολύ πιο αδύναμος. (Η σχετική αδυναμία του κράτους ήταν επίσης ο κύριος λόγος για την επιτυχία των μαζικών διαδηλώσεων στην Ουκρανία σε σύγκριση με τη Λευκορωσία, όπου οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν αυθαίρετες συλλήψεις και βασανιστήρια, ή το Καζακστάν, όπου οι υποστηριζόμενες από τη Ρωσία δυνάμεις ασφαλείας οργάνωσαν μια εξαιρετικά σκληρή καταστολή).

Τα τελευταία χρόνια, η δύναμη της ακροδεξιάς στην Ουκρανία αντιμετώπισε νέες προκλήσεις. Μετά το Μαϊντάν, η ανάπτυξη της φιλελεύθερης κοινωνίας των πολιτών άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων στην πολιτική του δρόμου. Μέχρι πρόσφατα, δεν υπήρχε πάντα σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ακροδεξιάς και άλλων πολιτικών δυνάμεων. Αλλά και αυτό αλλάζει σταδιακά λόγω της ανόδου των φεμινιστικών και ΛΟΑΤ κινημάτων, τα οποία αντιτίθενται στους ακροδεξιούς ριζοσπάστες. Τέλος, χάρη στην εκστρατεία κατά της απέλασης του Λευκορώσου αναρχικού Αλεξέι Μπολένκοφ και την προστασία της περιοχής Ποντίλ από την ακροδεξιά στο Κίεβο πέρυσι, υπήρξε μια αναζωπύρωση του αντιφασιστικού κινήματος στο δρόμο9.

Από το 2014, η ακροδεξιά αναπλήρωσε τις εκλογικές της αποτυχίες με την παρουσία της στους δρόμους και ενισχύοντας τη συμμαχία της με τους φιλελεύθερους, που είχε ήδη διαμορφωθεί από την εποχή του αγώνα κατά του καθεστώτος Γιανουκόβιτς. Όμως η συμμαχία αυτή άρχισε να καταρρέει σταδιακά μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ζελένσκι το 2019. Η ακροδεξιά, ιδίως το κίνημα Αζόφ10, βρισκόταν σε κρίση. Και μετά την παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ, ο οποίος θεωρούνταν προστάτης των Αζόφ, ο κρατικός μηχανισμός άρχισε να τους αντιμετωπίζει πιο αντικειμενικά.

Φυσικά, ο πόλεμος άλλαξε τα πάντα και το τι θα συμβεί στη συνέχεια εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Η συμμετοχή της ουκρανικής ακροδεξιάς στον σημερινό πόλεμο είναι λιγότερο αισθητή από ό,τι το 2014, με μια προφανή εξαίρεση – το τάγμα Αζόφ. Αλλά δεν είναι όλοι οι μαχητές του Αζόφ σήμερα ακροδεξιοί, και καθώς έχουν ενταχθεί στην Εθνική Φρουρά και στις Ένοπλες Δυνάμεις, εκτελούν εντολές του ανώτατου επιτελείου. Και ακόμη, το Αζόφ είναι μόνο ένα μικρό μέρος της ουκρανικής αντίστασης. Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι ο σημερινός πόλεμος θα οδηγήσει στην άνοδο της ακροδεξιάς τόσο πολύ όσο ο πόλεμος στο Ντονμπάς.

Σήμερα, η κύρια απειλή για τους πολίτες της Ουκρανίας δεν είναι η ουκρανική ακροδεξιά, αλλά οι Ρώσοι κατακτητές. Αυτό περιλαμβάνει ομάδες που έχουν συχνά δεχτεί επιθέσεις από την ακροδεξιά τα τελευταία χρόνια, όπως οι Ρομά ή οι ΛΟΑΤΚΙ, οι οποίοι επίσης στρατεύονται στην ουκρανική αντίσταση11. Αυτό ισχύει και για τους κατοίκους του Ντονμπάς. Η ρωσική προπαγάνδα χρησιμοποίησε υποκριτικά τους κατοίκους του Ντονμπάς για να δικαιολογήσει την εισβολή, κατηγορώντας την Ουκρανία για «γενοκτονία», ενώ ο ρωσικός στρατός ισοπεδώνει τις πόλεις της περιοχής. Την ώρα που οι άνθρωποι σχηματίζουν τεράστιες ουρές για να καταταγούν στην Εδαφική Άμυνα στην Ουκρανία, στο ελεγχόμενο από τη Ρωσία τμήμα του Ντονμπάς, οι άνδρες συλλαμβάνονται στους δρόμους, στρατολογούνται με τη βία και ρίχνονται στη μάχη, χωρίς εκπαίδευση, σαν κρέας για κανόνια12.

 

Δια-ιμπεριαλιστική σύγκρουση

Ένα άλλο συνηθισμένο επιχείρημα κατά της ουκρανικής αντίστασης είναι ότι πρόκειται για έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Κάθε στρατιωτική σύγκρουση είναι ασφαλώς πολυεπίπεδη, και ένα από τα συστατικά της τρέχουσας αντιπαράθεσης είναι μια ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση. Αλλά αν αυτό αρκούσε για να θεωρηθεί πόλεμος διά αντιπροσώπων, τότε σχεδόν όλες οι ένοπλες συγκρούσεις στον κόσμο θα ήταν τέτοιοι. Αντί να διαφωνούμε για τον όρο, είναι πιο σημαντικό να αναλύσουμε το βαθμό εξάρτησης της Ουκρανίας από τη Δύση και να κατανοήσουμε τους στόχους και των δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων.

Η Ουκρανία είναι πολύ λιγότερο εντολοδόχος της Δύσης απ’ ό,τι οι Κούρδοι της Συρίας ήταν εντολοδόχοι των ΗΠΑ13 κατά τη διάρκεια του ηρωικού αγώνα τους κατά του ISIS. Αλλά ακόμα και οι εντολοδόχοι δεν είναι μαριονέτες. Είναι τοπικοί δρώντες που λαμβάνουν στρατιωτική υποστήριξη από άλλα κράτη. Τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι έχουν τα δικά τους συμφέροντα, τα οποία μπορεί να συμπίπτουν μόνο εν μέρει. Και όπως ακριβώς οι αριστεροί υποστήριξαν τους μαχητές στη Ροζάβα, παρά το γεγονός ότι οι Κούρδοι της Συρίας έπαιρναν αμερικανική στρατιωτική βοήθεια, οι αριστεροί θα πρέπει να υποστηρίξουν και τον ουκρανικό λαό. Η σοσιαλιστική πολιτική για τις ένοπλες συγκρούσεις θα πρέπει να βασίζεται στην ανάλυση της κατάστασης επί τόπου και όχι στο αν μια αυτοκρατορική δύναμη υποστηρίζει τη μία ή την άλλη πλευρά.

Τους τελευταίους μήνες, ορισμένοι αριστεροί χρησιμοποίησαν την ιστορία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου για να πουν ότι οι σοσιαλιστές δεν πρέπει να υποστηρίζουν καμία πλευρά στις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αλλά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν επίσης μια ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση. Αυτό σημαίνει ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν έπρεπε να υποστηριχθεί σε εκείνον τον πόλεμο; Όχι, επειδή η ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση ήταν μόνο η μια διάσταση αυτού του πολέμου.

Σε προηγούμενο άρθρο14, υπενθύμισα ότι πολλοί εκπρόσωποι των αντιαποικιακών κινημάτων δεν ήθελαν να πολεμήσουν για τους αποικιοκράτες τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ένας από τους ηγέτες του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, ο Τσάντρα Μπος, συνεργάστηκε ακόμη και με τη ναζιστική Γερμανία. Αξίζει όμως να αναφέρουμε και τα λόγια του Τζαβαχαρλάρ Νεχρού: στη σύγκρουση μεταξύ φασισμού και δημοκρατίας, πρέπει να είμαστε απερίφραστα στο πλευρό της τελευταίας. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι ο πιο συνεπής από τους ηγέτες του ινδικού Εθνικού Κονγκρέσου που υποστήριξε τον πόλεμο των Συμμάχων ήταν ο Μ. Ν. Ρόι, το πιο αριστερό μέλος του. Φυσικά, αυτό δεν σήμαινε ότι ο Ρόι άρχισε ξαφνικά να υποστηρίζει τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Ομοίως, η υποστήριξη του αγώνα κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού δεν σημαίνει υποστήριξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Φυσικά, η κατάσταση είναι διαφορετική τώρα. Η άμεση συμμετοχή άλλων κρατών στον πόλεμο θα επιδείνωνε την κατάσταση. Αλλά οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίξουν την οικονομική πίεση προς τη Ρωσία και να απαιτήσουν αυστηρότερες κυρώσεις και εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Πολλές από τις κυρώσεις που ισχύουν σήμερα έχουν σχεδιαστεί για να αποδυναμώσουν τη στρατιωτική βιομηχανία15 της Ρωσίας και έτσι να εμποδίσουν την ικανότητα της Ρωσίας να συνεχίσει να πολεμά. Οι αριστεροί θα πρέπει επίσης να υποστηρίξουν κυρώσεις στις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία, οι οποίες θα αυξήσουν περαιτέρω την οικονομική πίεση στον Πούτιν για να τερματίσει τον πόλεμο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να έχουν πάρει το μάθημά τους, με την ατίμωσή τους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η Ρωσία πρέπει τώρα να πάρει και αυτή το μάθημά της, και όσο πιο σκληρά, τόσο το καλύτερο. Η ήττα στον πόλεμο έχει επανειλημμένα προκαλέσει επαναστάσεις, μεταξύ άλλων και στη Ρωσία. Αφού η Ρωσία έχασε τον Κριμαϊκό Πόλεμο το 1856, η δουλοπαροικία καταργήθηκε τελικά στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η Πρώτη Ρωσική Επανάσταση του 1905 πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την ήττα της Ρωσίας στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο. Η ήττα από την Ουκρανία θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια νέα επανάσταση. Με τον Πούτιν ακόμα στην εξουσία, η προοδευτική αλλαγή στη Ρωσία και στα περισσότερα μετασοβιετικά κράτη θα είναι σχεδόν αδύνατη.

Τα δυτικά κράτη μοιράζονται την ευθύνη γι’ αυτόν τον πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί ριζοσπάστες αριστεροί επικρίνουν αυτά τα κράτη για τους λάθος λόγους. Αντί να επικρίνουν την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία, θα έπρεπε να επικρίνουν το γεγονός ότι ακόμη και μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και την εισβολή στο Ντονμπάς, οι χώρες της ΕΕ συνέχισαν να πουλούν όπλα στη Ρωσία16. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Η ευθύνη για αυτή την απόφαση ανήκει στις δυτικές κυβερνήσεις, όχι στην αριστερά. Αλλά, αντί να προσπαθήσει να αλλάξει την κατάσταση προς το καλύτερο, μεγάλο μέρος της αριστεράς προσπαθεί ανόητα να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Οι Ουκρανοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πόλεμος είναι τρομερός. Αυτός δεν είναι ο πρώτος μας πόλεμος. Ζούμε με τις συνθήκες μιας υποβόσκουσας σύγκρουσης στο Ντονμπάς εδώ και χρόνια. Έχουμε υποστεί μεγάλες απώλειες σε αυτόν τον πόλεμο και θα συνεχίσουμε να υποφέρουμε αν ο πόλεμος παραταθεί. Είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε ποιες θυσίες είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να κερδίσουμε και ποιους συμβιβασμούς πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε τον θάνατο και την καταστροφή. Δεν ξέρω γιατί η αμερικανική κυβέρνηση μοιάζει να συμφωνεί με αυτό, ενώ μεγάλο μέρος της αριστεράς προτιμά μια πιο αυτοκρατορική προσέγγιση, απαιτώντας να αποφασίσει η Δύση για εμάς.

Μέχρι στιγμής, το Κρεμλίνο δεν είναι πρόθυμο να κάνει σοβαρές παραχωρήσεις. Περιμένουν από εμάς να παραδοθούμε. Αλλά οι Ουκρανοί δεν θα συμφωνήσουν στην αναγνώριση των εδαφικών τους κατακτήσεων. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η προμήθεια όπλων στην Ουκρανία θα παρατείνει τον πόλεμο και θα αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων. Στην πραγματικότητα, είναι η έλλειψη εξοπλισμού που θα το κάνει αυτό. Η Ουκρανία μπορεί να νικήσει και η νίκη της Ουκρανίας είναι αυτό που πρέπει να υποστηρίξει η διεθνής αριστερά. Αν η Ρωσία κερδίσει, θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο για την αναγκαστική επαναχάραξη των κρατικών συνόρων και θα ωθήσει έτσι τον κόσμο σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έγινα σοσιαλιστής σε μεγάλο βαθμό από την επίδραση του πολέμου στο Ντονμπάς και της συνειδητοποίησής μου ότι μόνο η υπέρβαση του καπιταλισμού θα μας δώσει την ευκαιρία για έναν κόσμο χωρίς πόλεμο. Αλλά ποτέ δεν θα πετύχουμε αυτό το μέλλον αν δεν θέλουμε να αντισταθούμε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Αν η Αριστερά δεν πάρει τη σωστή θέση σε αυτόν τον πόλεμο, θα απαξιωθεί και θα περιθωριοποιηθεί. Και θα χρειαστεί πολύς καιρός για να ξεπεραστούν οι συνέπειες αυτής της ανοησίας.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Taras Bilous, “Self-Determination and the War in Ukraine”, Спільне / Commons, 4 Μαΐου 2022, https://commons.com.ua/en/self-determination-and-the-war-in-ukraine/. Dissent, 4 Μαΐου 2022, https://www.dissentmagazine.org/online_articles/self-determination-and-the-war-in-ukraine. Αναδημοσίευση: International Viewpoint, 5 Μαΐου 2022, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7643.

 

 

Σημειώσεις

1 Taras Bilous, “A Letter to the Western Left from Kyiv”, Спільне / Commons, 25 Φεβρουαρίου 2022, https://commons.com.ua/en/letter-western-left-kyiv/ [Taras Bilous, «Μια επιστολή προς τη Δυτική Αριστερά από το Κίεβο», e la libertà, 28 Φεβρουαρίου 2022, https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1/8053-taras-bilous-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%B5%CE%B2%CE%BF].

2 Russian Socialist Movement & Sotsialnyi Rukh, “Against Russian Imperialism”, LeftEast, 7 Απριλίου 2022, https://lefteast.org/against-russian-imperialism/ [«Κάτω ο ρώσικος ιμπεριαλισμός! Κοινή ανακοίνωση του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος (RSD) και του Κοινωνικού Κινήματος Ουκρανίας (Σοτσιάλνι Ρουχ)», contra-xreos, 10 Απριλίου 2022, https://www.contra-xreos.gr/arthra/2953-kato-o-rosikos-imperialismos.

3 Taras Bilous, “The war in Ukraine and the Global South”, Спільне / Commons, 14 Μαρτίου 2022, https://commons.com.ua/en/vijna-v-ukrayini-ta-globalnij-pivden/.

4 Alexis Daloumis, “Ukraine War video dispatch: North-Eastern European anarchists respond to the Russian narrative”, Freedom, 19 Απριλίου 2022, https://freedomnews.org.uk/2022/04/19/ukraine-war-video-dispatch-north-eastern-european-anarchists-respond-to-the-russian-narrative/.

5 Greg Yudin, “A fascist regime looms in Russia”, ak, 1 Απριλίου 2022, https://www.akweb.de/politik/putin-war-in-ukraine-a-fascist-regime-looms-in-russia/.

6 Greg Yudin, “A fascist regime...”, ό.π.

7 Ilya Budraitskis, “From Managed Democracy to Fascism”, Tempest, 23 Απριλίου 2022, https://www.tempestmag.org/2022/04/from-managed-democracy-to-fascism/.

8 Taras Bilous, «Ucraina: una prospettiva solidale e popolare», Officine Civiche, 23 Μαρτίου 2022, https://www.officineciviche.it/sociale/ucraina-una-prospettiva-solidale-e-popolare-ne-parliamo-con-taras-bilous/.

9 “Podil: Nazis and Police vs. Techno”, UANTIFA /// АНТИФА УКРАЇНА, 14 Δεκεμβρίου 2021, https://medium.com/@uantifa/podil-nazis-and-police-vs-techno-5d4ba4bb3438.

10 Ivan Gomza, “Too Much Ado About Ukrainian Nationalists: the Azov Movement and the War in Ukraine”, Krytyka, Απρίλιος 2022, https://krytyka.com/en/articles/too-much-ado-about-ukrainian-nationalists-the-azov-movement-and-the-war-in-ukraine.

11 Stephen R. Shalom, “Why the Left Must Support Arms for Ukraine!”, New Politics, 20 Απριλίου 2022, https://newpol.org/why-the-left-must-support-arms-for-ukraine/ [Stephen R. Shalom, «Γιατί η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει τα όπλα για την Ουκρανία!», e la libertà, 4 Μαΐου 2022, https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1/8185-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CF%80%CE%BB%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1].

12 “Conscripts sent to fight by pro-Russia Donbas get little training, old rifles, poor supplies”, Reuters, 4 Απριλίου 2022, https://www.reuters.com/world/conscripts-sent-fight-by-pro-russia-donbas-get-little-training-old-rifles-poor-2022-04-04/.

13 Dylan Maguire, A Perfect Proxy? The United States–Syrian Democratic Forces Partnership, PWP Conflict Studies, https://vtechworks.lib.vt.edu/bitstream/handle/10919/99432/a-perfect-proxy..pdf.

14 Taras Bilous, “The war in Ukraine and the Global South”, ό.π..

15 Ilya Matveev, Twitter, 19 Απριλίου 2022, https://twitter.com/IlyaMatveev_/status/1516464028729679872.

16 Laure Brillaud, Ana Curic, Maria Maggiore, Leïla Miñano and Nico Schmidt, “EU member states exported weapons to Russia after the 2014 embargo”, Investigate Europe, 17 Μαρτίου 2022, https://www.investigate-europe.eu/en/2022/eu-states-exported-weapons-to-russia/. [Laure Brillaud, Ana Curic, Maria Maggiore, LeΪla Miñano, Nico Schmidt, Νικόλας Λεοντόπουλος, «Δέκα χώρες της Ε.Ε. πουλούσαν όπλα στη Ρωσία παρά το εμπάργκο του 2014», Η Εφημερίδα των Συντακτών, 21 Μαρτίου 2021, https://www.efsyn.gr/politiki/336602_deka-hores-tis-ee-poyloysan-opla-sti-rosia-para-empargko-toy-2014].

  

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 06 Μαϊος 2022 18:09

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.