Leonardo Arantes Η μακροχρόνια (πάνω από δύο δεκαετίες) έλλειψη επενδύσεων στις κοινωνικές υπηρεσίες, σε συνδυασμό με τη διαφθορά (και σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας αυτής), η κατάχρηση πόρων από τις εξαγωγές πετρελαίου, καθώς και η προτεραιότητα που δόθηκε στη χρήση αυτών των πόρων για τη διασφάλιση των κερδών των πολυεθνικών εταιρειών του τομέα και για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους, έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια κοινωνική καταστροφή. Η χώρα βρίσκεται σε επισφαλή κατάσταση, με τις δημόσιες υπηρεσίες να καταρρέουν και ολόκληρη την υποδομή της να διαλύεται. Τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας είναι ερειπωμένα και στερούνται των φαρμάκων και των…

Lena Souza Μετά από 49 ημέρες μιας από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, η ηγεσία της Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βολιβίας (COB) συμμετείχε στις 18 Ιουνίου σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με την κυβέρνηση του Ροντρίγκο Παζ. Απέσυραν το αίτημα για την παραίτηση του Παζ, το οποίο είχε εγκριθεί σε προηγούμενες εθνικές ολομέλειες. Η COB παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος όλων των κινητοποιημένων τομέων και έθεσε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ωστόσο, μόλις μία ημέρα αργότερα, στις 19 Ιουνίου, η ηγεσία της COB υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση η οποία δεν εγγυόταν την απελευθέρωση των κρατουμένων.

Otto Fors Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις αδυναμίες της τετραετούς διακυβέρνησης του Πέτρο. Αν και το πρόγραμμά του υποσχόταν βαθιές μεταρρυθμίσεις στην Κολομβία, δεν άλλαξε τη θεμελιώδη δομή της οικονομικής εξουσίας στη χώρα. Αντίθετα, κατέληξε απλώς να διαχειρίζεται τον κολομβιανό καπιταλισμό, υιοθετώντας μια συμβιβαστική στάση απέναντι στους επιχειρηματικούς τομείς και τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτή η αντιφατική στρατηγική οδήγησε σε αυξανόμενη απογοήτευση μεταξύ πλατιών στρωμάτων του πληθυσμού που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην προοδευτική κυβέρνηση, χωρίς όμως να βρουν λύση στις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.

Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.

Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα…