Ένα μήνα μετά τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Κούβα στις 11 Ιουλίου, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε σημαντικές αλλαγές και η οικονομική κρίση και η κρίση υγείας παραμένουν στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, τα προβλήματα που προκάλεσαν τις διαδηλώσεις παραμένουν πρακτικά αμετάβλητα.
Leopoldo Múnera Ruiz Όταν ρώτησα έναν άλλον ακτιβιστή από τα σημεία αντίστασης ποια εναλλακτική λύση πρότειναν όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αδυναμία συνέχισης της απεργίας επ’ αόριστον, μου απάντησαν: «Κατά τη διάρκεια της οργάνωσης των λαϊκών συνελεύσεων αποκτήσαμε μια γνώση που δεν πρόκειται ποτέ να χάσουμε. Αυτή τη στιγμή, ούτε διαπραγματευόμαστε ούτε αναγνωρίζουμε κανέναν φορέα ως διαπραγματευόμενο για λογαριασμό μας, αλλά αν συμβεί κάτι καλό είμαστε πρόθυμοι να υποχωρήσουμε και να επιστρέψουμε μόνο αν παραβιάσουν τις συμφωνίες ή αν θελήσουν να επιμείνουν στην κανονικότητα που δεν αποδεχόμαστε πλέον». Θα γεννηθεί μια νέα πραγματικότητα ή θα βουλιάξουμε στην παλιά που είναι…
Ana C. Carvalhaes Israel Dutra Σε μια από τις περιοχές που συμβάλλουν περισσότερο στην παγκόσμια αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων από τον Covid-19, εν μέσω υγειονομικού χάους, ανεργίας, πείνας και κλιμακούμενων ανισοτήτων, εργαζόμενοι, φοιτητές και νέοι στην αστική περιφέρεια, αγρότες, κάτοικοι μικρών χωριών, μαύροι και ιθαγενείς έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπιστούν τη ζωή τους, ενάντια στα θανατηφόρα σχέδια λιτότητας των δεξιών ή κεντροδεξιών κυβερνήσεων.
Comunistas Ένα δεκαπενθήμερο μετά τις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου, οι Comunistas αποτίουν φόρο τιμής στους μάρτυρες της 26ης Ιουλίου και αναλύουν τις αμφιλεγόμενες διαδηλώσεις. Η 26η Ιουλίου σηματοδοτεί την 68η επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα και 15 ημέρες από τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Κούβα στις 11 του περασμένου Ιουλίου. Και τα δύο γεγονότα απέχουν πολύ από το να είναι παρόμοια ιστορικά γεγονότα, αλλά η αντεπανάσταση προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί. Σύμφωνα με τη δεξιά, οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου ήταν η πραγματική ημέρα της εθνικής εξέγερσης και όχι η επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα.
Dan La Botz Ο Ντανιέλ Ορτέγκα, ο οποίος είναι υποψήφιος για την τέταρτη συνεχή θητεία του ως πρόεδρος της Νικαράγουας –την πέμπτη συνολικά– δεν ρισκάρει να χάσει. Παρόλο που κατέχει την προεδρία από το 2007, για σχεδόν 14 χρόνια, και παρόλο που όχι μόνο ελέγχει την εκτελεστική εξουσία αλλά κυριαρχεί επίσης στην Εθνοσυνέλευση και το Ανώτατο Δικαστήριο, και παρόλο που ο ίδιος και η οικογένεια και οι φίλοι του κατέχουν τα περισσότερα από τα μέσα ενημέρωσης της χώρας, ο Ορτέγκα θεώρησε ακόμη απαραίτητο να συλλάβει πέντε από τους πιο εξέχοντες υποψήφιους προέδρους της αντιπολίτευσης και πολλούς άλλους ηγέτες της αντιπολίτευσης.…
Δυστυχώς, σημαντικά τμήματα της αριστεράς δεν αναλύουν καθόλου κριτικά την κατάσταση που βιώνει η Κούβα, τη φθορά του πολιτικού της συστήματος και την απελπισία των νέων γενεών. Αντίθετα, βλέπουμε σε πολλές χώρες μια άκριτη σκλήρυνση γραμμών, όπου όλα ανάγονται σε μια συνωμοσία του ιμπεριαλισμού, όπου η ίδια η λαϊκή κινητοποίηση δεν θεωρείται ως νομιμοποιημένη και αποδίδεται αποκλειστικά στους «πράκτορες του ιμπεριαλισμού». Είναι προφανές ότι ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να διαστρέψει το νόημα των κοινωνικών διαμαρτυριών για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα μέσα στις διάφορες διεθνείς διενέξεις ενός κόσμου με όλο και μεγαλύτερους σπασμούς, ακόμα περισσότερο που αφορά μια χώρα που…
Σελίδα 1 από 18