Στην Λευκορωσία αναπτύσσεται ένα μαζικό κίνημα απεργιών και διαδηλώσεων ενάντια στο διεφθαρμένο και αυταρχικό καθεστώς του Λουκάσενκο. Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν βγει στους δρόμους. Έχουν ξεσπάσει απεργίες σε πολλά εργοστάσια, στο τομέα της ενέργειας, σε χαλυβουργίες, ορυχεία, πετροχημικές βιομηχανίες, στα ΜΜΕ και άλλους τομείς. Ο Λουκάσενκο και οι σύμμαχοί του απαντούν με καταστολή, με το χτύπημα των διαδηλωτών από δυνάμεις ασφαλείας, την σύλληψη ηγετών απεργιών. Αυτή η καταστολή έχει απλώσει και ριζοσπαστικοποιήσει το κίνημα. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με τον αγώνα στην Λευκορωσία. Είναι κομμάτι ενός νέου κύματος μαζικών κινημάτων…τα οποία απαιτούν πολιτική και κοινωνική αλλαγή.

Συνέντευξη με τον Σεργκέι Αντούσεβιτς (ΣΑ), αναπληρωτή πρόεδρο του Λευκορώσικου Κογκρέσου των Δημοκρατικών Συνδικάτων (BCDTU), που δημοσιεύθηκε από το ρωσικό περιοδικό Snob στις 18 Αυγούστου https://snob.ru/entry/196641/. …Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι είναι απλά απόλυτα κουρασμένοι από αυτόν τον δικτάτορα που κυβερνά πάνω στην πλάτη τους για 26 χρόνια. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών τους έπεισαν ότι αποτελούν μια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, ότι είναι πολλοί, ότι μπορούν να αλλάξουν κάτι στη χώρα τους, και δεν είναι πρόθυμοι να επιστραφούν στο μαντρί, δεν είναι «μικροί άνθρωποι» και «πρόβατα»…Μετάφραση elaliberta. gr

Η αμερικάνικη άρχουσα τάξη ανησυχεί για το «βαθιά διχασμένο έθνος» σε συνθήκες της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης και της πανδημίας που δεν λέει να κοπάσει. Η αντιρατσιστική εξέγερση που σάρωσε τις ΗΠΑ και συνεχίζει να δίνει μάχες, όπως εξηγεί ο Iannis Delatolas στο άρθρο του, έχει ήδη αλλάξει το πολιτικό σκηνικό και έχει την προοπτική να πυροδοτήσει τη μεγαλύτερη πρόκληση στην άρχουσα τάξη εδώ και δεκαετίες.-Λέανδρος Μπόλαρης

Το σύνθημα λοιπόν «μέχρι 15 μαθητές στο τμήμα» και το αίτημα για μαζικούς μόνιμους διορισμούς με μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών τώρα δεν είναι απλά αιτήματα μιας κρίσιμης στιγμής ούτε μιας χρήσης. Σε αυτή τη συγκυρία αποκτούν ένα άλλο περιεχόμενο, διαφορετικό από τα καθιερωμένα αιτήματα που έχει κάθε φορά το εκπαιδευτικό κίνημα με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. Γι’ αυτό, αν μπορούν να γίνουν πυροδότες μιας άλλης κατάστασης, πρέπει ταυτόχρονα να αναδεικνύουν τις βαθύτερες, πραγματικές αιτίες που το σύστημα δεν τα υλοποιεί, ακόμα και σε περιόδους που φαίνονται αυτονόητα, σε περιόδους που στην κυριολεξία παίζεται η υγεία και η ανθρώπινη ζωή.

Το «άγνωστο» ταξίδι στη χώρα μας του εξόριστου τότε Λέοντος Τρότσκι έγινε στις 16 Νοεμβρίου 1932, σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, που δοκιμαζόταν σκληρά από: Απηνείς διωγμούς, φυλακίσεις και εξορίες, μετά το Ιδιώνυμο που είχε ψηφίσει το 1924 η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου για τη δίωξη των κομμουνιστών και την καταστολή των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Και βαθιά διχαστικές διασπάσεις ως επακόλουθο των εσωτερικών συγκρούσεων στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, που είχαν οδηγήσει από το 1929 στην εξορία τον Τρότσκι.

Ιστορικά και θεωρητικά αυτή η πολιτική στάση έχει όνομα. Λέγεται σοσιαλσωβινισμός. Σοσιαλισμός στα λόγια (ή έστω γενικά αριστερά για κάποιους από τους 84) αλλά σίγουρα σωβινισμός στην πράξη για όλους. Είναι πραγματικά τραγικό για ανθρώπους που κάποιοι από αυτούς έχουν δώσει μάχες στο θεωρητικό, πολιτικό ή κινηματικό πεδίο, να δένουν τώρα τις αρβύλες τους εντός του αστικού στρατοπέδου, διεκδικώντας εθνικά δίκαια, υφαλοκρηπίδες…Η επιστολή των 84 καθώς και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ που τους καλύπτει, είναι πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής, των ιστορικών αστικών επιδιώξεων στη περιοχή. Είναι επιστολή μίσους και πολέμου. Και θα την πολεμήσουμε μέχρι τέλους, αυτήν και τις παρόμοιές της!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ  https://thepressproject.gr/ Ας μην πάρουμε στα σοβαρά τους φωνασκούντες για τον «αναθεωρητισμό της Τουρκίας» – ακριβώς όπως δεν πήραμε αυτούς που μαλλιοτραβιούνταν για τον «αλυτρωτισμό των Σκοπίων». Ας είμαστε υποψιασμένοι στις ιδεολογικές χρήσεις της ιστορίας – στις καρικατούρες, που μπερδεύουν το ΕΑΜ με την ΕΟΚΑ Β’. Ας θυμόμαστε ότι, αν δεν κοιτάς εκεί που πας, τότε πας εκεί που κοιτάς: σε σύρραξη με την Τουρκία, για να κερδίσεις μερικά εξορυκτικά δικαιώματα παραπάνω. Αυτό, που τελευταία συστήνουν αριστεροί πανεπιστημιακοί μαζί με απόστρατους, δεν μπορεί να γίνει «εθνική θέση». Είναι ό,τι ακριβώς πρέπει να αποτρέψουμε.

Αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Belarus Digest, μια συστημική mainstream ιστοσελίδα, περιγράφει με αρκετά στοιχεία την πρόσφατη ιστορία του αναρχικού κινήματος και το ρόλο του στις ταραχές που πλέον έχουν πάρει τη μορφή εξέγερσης, στη Λευκορωσία. Το καθεστώς του Αλεξαντρ Λουκασένκο με ρίζες στο σοβιετικό κρατικό μηχανισμό αντιμετωπίζει όχι μόνο τη διεθνή πίεση αλλά κυρίως ένα γνήσιο κίνημα “από τα κάτω”, ιδιαίτερα μαχητικό. Αφορμή για τη γενίκευση των συγκρούσεων και τη ριζοσπαστικοποίηση των Λευκορώσων με το κίνημα των “κοινωνικών παρασίτων” ήταν ένα σοβιετικής έμπνευσης μέτρο που αποπειράθηκε να εφαρμόσει…

Για όσους ανθρώπους ζούνε σε οργανωμένες κοινωνίες η υγεία βρίσκεται στο σημείο οπού συναντιέται το άτομο με την κοινωνία. Η έκπτωση της υγείας ενός ατόμου επηρεάζει άμεσα και έμμεσα όλη την κοινωνία, είτε από την πιθανή μετάδοση μιας νόσου, είτε με τις κοινωνικές και ταξικές ανισότητες, είτε με το πως η ασθένεια επηρεάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις, είτε με το πως δοκιμάζεται η αναπαραγωγή των κοινωνικών σχέσεων. Γι’ αυτό το λόγο οι οργανωμένες κοινωνίες “στήνουν” συστήματα υγείας και προσπαθούν να αντιμετωπίζουν τις νόσους. Η ευθύνη για την υγεία λοιπόν δεν είναι ατομική, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, είναι κυρίως κοινωνική…

Η Λευκορωσία βρίσκεται μέσα στην δίνη ενός κινήματος διαμαρτυρίας… και τώρα πολλοί άνθρωποι απαιτούν να σταματήσουν τα εργοστάσια, προκειμένου να σταματήσει η αστυνομική βία. Αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή. Δεν χρειαζόμαστε απλώς μια εφάπαξ απεργία για ελεύθερες εκλογές. Χρειαζόμαστε μία οργάνωση, η οποία θα ξεσηκώνει τους εργαζόμενους κάθε φορά που ο μάνατζερ ή το αφεντικό παραφέρεται. Όλοι μας περνούμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στους χώρους εργασίας μας, και από την κατάσταση εκεί, από τον φόβο της απώλειας των θέσεων εργασίας μας, αναπτύσσεται η πιο μεγάλη καταπίεση της ελευθερία μας. Χρειαζόμαστε αποτελεσματικές οργανώσεις εργαζομένων, συνεχώς ενεργών και ανεξάρτητων από τις αρχές και τους ιδιοκτήτες εταιρειών.