Μιχάλης Θεοδώρου

Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο στην ιστορία του κυπριακού προβλήματος είναι το πόσο πολύ επείγει η επίλυσή του για τους Ελληνοκύπριους. Είναι ένας ακόμα μύθος από τους πολλούς που διαμόρφωσαν τα τελευταία 45 χρόνια την ελληνοκυπριακή πολιτική κουλτούρα: Η άμεση επίλυση του Κυπριακού (και η διά μαγείας επιστροφή στην προ του 1974 περίοδο, δηλαδή όταν οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας διέμεναν σε μόλις 3% της γεωγραφικής επιφάνειας του νησιού, αποκλεισμένοι στους θύλακες, όπου τάχα τους οδήγησε η ηγεσία τους και όχι οι δολοφονίες συμπατριωτών τους από Ε/Κ αστυνομικούς).

Παντελής Αυθίνος 

Δύο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά στο αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών εκλογών της 7^ης του Ιούλη. Το ένα είναι η νίκη της ΝΔ, η οποία κατάφερε να συσπειρώσει σε ενιαίο πολιτικό μπλοκ εξουσίας γύρω από το μεγάλο κεφάλαιο, το σύνολο της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης, τους μικρομεσαίους εμποροβιοτέχνες και τα επιστημονικά επαγγελματικά στρώματα. Το δεύτερο είναι η εκλογική συσπείρωση των λαϊκών μαζών στον ΣΥΡΙΖΑ και η χρήση του ψηφοδελτίου του για να αποτρέψουν την επιστροφή της ΝΔ στην κυβέρνηση. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά θα καθορίσουν το πολιτικό πλαίσιο της ταξικής πάλης, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή, όσο και στο επίπεδο των εργατικών αγώνων και των κοινωνικών κινημάτων.

Αυτή την εβδομάδα σε δύο διαφορετικές περιοχές του Κοσσόβου, Σέρβοι και Αλβανοί κάτοικοι ενώθηκαν σε έναν κοινό αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος και της ζωής τους ενώ στα Τίρανα, Ρομά, Αιγυπτιώτες και Αλβανοί αλληλέγγυοι διαδήλωσαν για τα αυτονόητα, την πρόσβαση στο ηλεκτρικό ρεύμα.

Χρειάζεται ανασυγκρότηση του κινήματος, αλλά και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ειδικότερα, των συνθημάτων και των προτεραιοτήτων της, αρχίζοντας από μια ψύχραιμη ανάλυση της νέας κατάστασης και αξιοποιώντας την πρόσφατη εμπειρία των μεγάλων αγώνων, που δεν ξεχνιέται.

του Γιώργου Μητραλιά. 

Παρόλο που έχουμε δει να επαναλαμβάνεται χιλιάδες φορές εδώ και ένα αιώνα -στην Ελλάδα και παντού αλλού- η τραγωδία εκείνων των ηγεσιών της αριστεράς που σπεύδουν να υποκλιθούν στον ταξικό αντίπαλο και να παραδωθούν σε αυτόν, δεν μπορούμε τώρα να μην νοιώσουμε αγανακτισμένοι, πληγωμένοι αλλά και εξεγερμένοι μπροστά στην έκταση αυτής της καταστροφής…

4η Διεθνής, 17ο Παγκόσμιο Συνέδριο, απόφαση για τον οικοσοσιαλισμό:

Η πίεση που ασκεί η ανθρωπότητα στο σύστημα της Γης αυξάνεται όλο και ταχύτερα, από τη δεκαετία του 50 και μετά. Σε αυτές τις αρχές του 21ου αιώνα, έχει φτάσει σε εξαιρετικά ανησυχητικό επίπεδο, και συνεχίζει να αυξάνεται σε όλους σχεδόν τους τομείς. Ο κίνδυνος οικολογικής κατάρρευσης είναι τώρα τόσο πραγματικός και σοβαρός που αυτή η ποσοτικά αυξανόμενη πίεση, εμφανής παντού και στους περισσότερους τομείς, θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάθε στιγμή σε μια απότομη (σε λίγες δεκαετίες) ποιοτική μεταβολή και εν πολλοίς μη αναστρέψιμη. Το σύστημα Γη θα έμπαινε τότε σε μια νέα κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, με πολύ διαφορετικές γεωφυσικές και γεωχημικές συνθήκες, καθώς και με μια ακόμα πιο γερή μείωση του βιολογικού της πλούτου.

Το «τεστ» της οργάνωσης αποτελεσματικής αντίστασης στον Μητσοτάκη και ό,τι αυτός εκπροσωπεί, θα πρέπει να προσανατολίσει και να δώσει «ρυθμό» και περιεχόμενο στην προσπάθεια να οικοδομηθεί μια νέα ταξική, διεθνιστική, επαναστατική αριστερά, μέσα από τις ταξικές μάχες της επόμενης περιόδου και στο νέο πολιτικό κύκλο ο οποίος ανοίγεται μπροστά μας.

 Στις 12/7/19, εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες χωρίς χαρτιά, που αυτοαποκαλούνται ως “Μαύρα Γιλέκα” , κατέλαβαν ειρηνικά το Πάνθεον, ζητώντας μια συνάντηση με τον Υπουργό Εργασίας. Η απάντηση του γαλλικού κράτους ήταν να βάλλει την αστυνομία να εκκενώσει την ειρηνική αυτή κατάληψη κάνοντας χρήση δακρυγόνων και υπερβολικής βίας! Απολογισμός : 60 διαδηλωτές τραυματισμένοι εκ των οποίων 20 αρκετά σοβαρά!

Στην περίοδο που αρχίζει με την ορκομωσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα χρειαστούν συστηματικές και θαρραλέες πρωτοβουλίες. Το κέντρο τους οφείλει να βρίσκεται στην οργανωμένη προσπάθεια για την ανασύνταξη των κινητοποιήσεων αντίστασης. Οι συσπειρώσεις στους εργατικούς χώρους, οι κινήσεις στις γειτονιές που εκφράστηκαν με αριστερά αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια, οι αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, οι ομάδες γυναικών και ΛΟΑΤ που στηρίζουν τις αντισεξιστικές δραστηριότητες, οι συσπειρώσεις και τα σχήματα στις σχολές και τα σχολεία, πρέπει να τεθούν στο κέντρο της προσοχής όλων μας.

Το City Plaza ήταν ένας κρίκος σε μια αλυσίδα αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση. Ένας αγώνας ιδιαίτερος καθώς εκκινούσε από το μικρό και το καθημερινό, το πώς θα μαγειρευτεί το φαγητό και θα καθαριστεί το κτήριο μέχρι την αντίσταση στο καθεστώς των συνόρων και τις πολλαπλές διακρίσεις. Για όσους/ες συμμετείχαμε στο εγχείρημα το CP ήταν μια εμπειρία επαναπροσδιορισμού και αναστοχασμού πάνω στην πολιτική σκέψη και πρακτική, πάνω στις σχέσεις εξουσίας, στην καθημερινή ζωή, στην συμβίωση και στους όρους της, στην αυτοοργάνωση και στις αντιφάσεις της. Αποχαιρετάμε το Σ(π)ίτι Πλάζα με μια υπόσχεση: να μεταφέρουμε αυτή την πλούσια εμπειρία, να συνεχίσουμε να εμπλουτίζουμε και να διευρύνουμε τους τρόπους και τους τόπους του κοινού αγώνα.