Josefina L. Martínez Matías Maiello Η εξέγερση στη Βολιβία δεν αποτελεί μεμονωμένο επεισόδιο· είναι ένα πεδίο δοκιμών όπου τίθενται υπό δοκιμή τα στρατηγικά ζητήματα που επηρεάζουν ολόκληρη την περιοχή. Αν ο Παζ πέσει, αν η γενική απεργία αποδώσει καρπούς και αν οι επιτροπές των μπλόκων καταφέρουν να ξεπεράσουν τον γραφειοκρατικό μηχανισμό και να οργανωθούν σε εθνικό επίπεδο, τότε οι επιπτώσεις για τον Μιλέι, τον Καστ και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς της περιοχής θα είναι αναπόφευκτες. Αυτό που διακυβεύεται στη Βολιβία –και αρχίζει να εκτυλίσσεται σε ευρύτερη κλίμακα σε ολόκληρη την περιοχή– είναι η δυνατότητα αλλαγής της πορείας της ιστορίας. Αυτός είναι…

Alexey Sakhnin «Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο πρώτος που σου το λέει αυτό. Αλλά σίγουρα κάτι συμβαίνει στη Ρωσία. Το νιώθεις στον αέρα. Περπατάς στο δρόμο, μπαίνεις στο μετρό, κάθεσαι σε ένα καφέ, και παντού ο κόσμος μιλάει για το ίδιο πράγμα.» Αυτό το μήνυμα μου το έστειλε χθες ένας σύντροφος που ζει ακόμα στη Ρωσία. Τέτοιες διαθέσεις είναι δύσκολο να μετρηθούν μέσω δημοσκοπήσεων. Αλλά συχνά αποκαλύπτουν τις απαρχές της αλλαγής με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι μπορούν οι επαγγελματίες δημοσκόποι.

Kayhan Valadbaygi Το σχέδιο που φέρεται να έχουν καταρτίσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για την ανάδειξη του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως του ιρανικού αντίστοιχου της Ντελσί Ροντρίγκεζ της Βενεζουέλας είναι συγκλονιστικό, όχι όμως επειδή ο Αχμαντινετζάντ είναι άγνωστος. Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της πρόσφατης ιστορίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι συγκλονιστικό επειδή οποιοσδήποτε έχει σοβαρή κατανόηση του πολιτικού συστήματος του Ιράν θα γνώριζε ότι είναι ακριβώς η λάθος προσωπικότητα για να φανταστεί κανείς μια ελεγχόμενη μετάβαση.

Τα απλά γεγονότα είναι εύγλωττα: ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ο Τραμπ αποκάλεσε συχνά απλή… «σύντομη εκδρομή», και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από «δύο-τρεις μέρες», διαρκεί ήδη τρεις μήνες, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Όσο για τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, που ο Πούτιν ονόμασε απλή… «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από 4-5 ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια και τα θύματά του (νεκροί και τραυματίες, στρατιωτικοί και άμαχοι) πλησιάζουν πλέον τα… δύο εκατομμύρια!

После / Posle Στις αρχές Μαΐου, το καθεστώς του Πούτιν φαινόταν να αντιμετωπίζει μια «τέλεια καταιγίδα»: αδιέξοδο στο πεδίο της μάχης, οικονομική στασιμότητα και μια εμφανώς ανεπαρκή αντίδραση του κράτους σε κρίσεις που κυμαίνονταν από τις πλημμύρες στο Νταγκεστάν έως την επιδημία αφθώδους πυρετού στη Σιβηρία. Ταυτόχρονα, το Κρεμλίνο ενέτεινε τις διακοπές λειτουργίας του διαδικτύου κινητής τηλεφωνίας και επέκτεινε τις προσπάθειες των υπηρεσιών ασφαλείας για την ενίσχυση του ελέγχου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.