Σκίτσο του Ρώσου γελοιογράφου, Semion Skrepetski, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Robert Kouzovkov, 44 ετών, που δολοφονήθηκε, με 5 πυροβολισμούς, στις 15 Ιουνίου στην Πολωνία (Biała Podlaska), όπου ζούσε εξόριστος τα τελευταία χρόνια. Η δολοφονία του δεν έχει ακόμα εξιχνιαστεί, ενώ δύο Λευκορώσοι έχουν συλληφθεί ως ύποπτοι.

Αναδημοσίευση από Ουκρανία – Αλληλεγγύη

Ρώσος σοσιαλιστής: «Αλληλεγγύη σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι τον πόνο και τα βάσανα των Ουκρανών σαν δικά σου»

Από ρωσόφωνους αριστερούς

21 Ιουνίου 2026

Οι ρωσόφωνοι αριστεροί [Γερμανία] συνομίλησαν με έναν Ρώσο αριστερό ακτιβιστή, ο οποίος παραμένει στη Ρωσία και υποστηρίζει τις θέσεις του επαναστατικού ντεφετισμού.

Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Από ιδεολογική άποψη, είμαι κομμουνιστής. Έχω εργαστεί σε διάφορες προλεταριακές και ημι-προλεταριακές θέσεις. Υποστηρίζω τον συνασπισμό Левые за мир без аннексий («Αριστεροί για ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις» – και στα γαλλικά εδώ).

Τι είδους συμμαχία είναι αυτή;

Όταν τον Φεβρουάριο του 2022 ξέσπασε ο πόλεμος πλήρους κλίμακας, αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη για μένα και ορισμένους συντρόφους μου. Ωστόσο, ο πόλεμος αποδιοργάνωσε το αριστερό κίνημα. Δεν κατάφεραν όλοι να πάρουν μια σωστή θέση.

Αρκετά γρήγορα διαμορφώθηκαν οι «αριστεροί» που υποστηρίζουν τις ρωσικές αρχές. Επιπλέον, το ΚΚΡΦ (Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας – Σ.τ.μ.) προώθησε ψηφοφορία στη Δούμα, ζητώντας από τον Πούτιν να αναγνωρίσει τις ΛΔΝΡ (τις λεγόμενες «λαϊκές δημοκρατίες» του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ – Σ.τ.μ.) ως ανεξάρτητα κράτη.

Τις πρώτες ημέρες του πολέμου πλήρους κλίμακας δημοσιεύτηκε μια δήλωση της συμμαχίας «Σοσιαλιστές κατά του πολέμου». Η δήλωση αυτή ήταν αρκετά αφηρημένη, και πολλές κεντριστικές (εδώ: αριστερές, που καταλαμβάνουν ενδιάμεση θέση μεταξύ των επαναστατών και των οπορτουνιστών – Σ.τ.μ.) οργανώσεις, όπως το ΡΡΠ (το, τροτσκιστικό, Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα), την υπέγραψαν. Την υπέγραψαν ακόμη και ορισμένα μέλη του ΚΚΡΦ. Ωστόσο, η δήλωση αυτή δεν οδήγησε σε κάποια σοβαρή κοινή δράση. Μετά το κύμα των πρώτων καταστολών, και αργότερα –με την χαρακτηρισμό του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος ως «ξένου πράκτορα», καθώς και με την μετανάστευση πολλών ακτιβιστών– η αντιπολεμική δραστηριότητα της Αριστεράς στη Ρωσία στην πράξη έσβησε, σχεδόν πριν καν ξεκινήσει.

Ιδεολογική αντανάκλαση αυτής της κατάστασης αποτέλεσε η διαμόρφωση ενός ρεύματος που εξισώνει τη Ρωσία με την Ουκρανία και θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να υποστηριχθεί η Ουκρανία. Κατά κανόνα, τέτοιες οργανώσεις και ακτιβιστές μπορεί και να διαφωνούν με την προσάρτηση τμημάτων της Ουκρανίας από τη Ρωσία.

Οι κεντριστές απλώς αφαίρεσαν την αρχική αντιπολεμική δήλωση του 2022 από τα site τους, απομακρυνόμενοι έτσι πλήρως από το αντιπολεμικό κίνημα (εξαίρεση, ίσως, αποτελούν οι έντιμοι κεντριστές του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος – Διεθνιστές).

Από την αρχή της εισβολής ήμουν βέβαιος ότι η Ουκρανία διεξάγει έναν δίκαιο αμυντικό πόλεμο ενάντια στον ρωσικό εκδικητικό ιμπεριαλισμό.

Προσπάθησα να δημιουργήσω επαφές με άλλους αντιπολιτευόμενους στο ρωσικό καθεστώς. Ωστόσο, η κατάσταση ήταν τέτοια που ήταν αδύνατη μια συγκεκριμένη δράση.

Και όταν έμαθα ότι οι αριστεροί εξόριστοι –κεντριστές– διοργανώνουν το Φόρουμ των Αριστερών Εξόριστων στην Κολωνία, απογοητεύτηκα. Γιατί προσπαθούσαν να οικειοποιηθούν την εκπροσώπηση όλων των αριστερών, συμπεριλαμβανομένων και των ντεφετιστών. Ταυτόχρονα, καταλάβαινα ότι αυτό το φόρουμ ήταν μια ευκαιρία για τους επαναστάτες ντεφετιστές να ακουστούν και να οργανωθούν με κάποιο τρόπο.

Έτσι δημιουργήθηκε η ανακοίνωση Открытое письмо – Левые за мир без аннексий («Αριστεροί για μια ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις»), η οποία αρχικά απευθυνόταν σε αυτό το φόρουμ. Στη σύνταξή της συμμετείχαν τόσο ακτιβιστές από τη Ρωσία όσο και εξόριστοι.

Για εμάς ήταν σημαντικό να δείξουμε ότι μεταξύ των αριστερών υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που θεωρεί τον πόλεμο άδικο εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν αποδέχεται τις προσαρτήσεις και θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα των Ουκρανών στην άμυνα.

Η κοινότητα «Αριστεροί για την ειρήνη χωρίς προσάρτηση» ένωσε υποστηρικτές διαφορετικών ιδεολογικών παραδόσεων, ακτιβιστές διαφορετικού βαθμού ριζοσπαστισμού, ωστόσο είμαστε ενωμένοι σε ένα πράγμα: δεν πρέπει να ανεχόμαστε τον «δικό μας» ιμπεριαλισμό, ενώ ο αγώνας ενός καταπιεσμένου έθνους που έχει υποστεί επίθεση είναι δίκαιος.

Γιατί αποφάσισες ότι είναι σημαντικό να ακουστεί η φωνή των ανθρώπων από τη Ρωσία σχετικά με τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία; Άλλωστε, οι Ρώσοι ακτιβιστές δεν επηρεάζουν σχεδόν καθόλου τους Ευρωπαίους πολιτικούς.

Η έκκληση δεν αφορούσε τις προμήθειες αυτές. Για την ακρίβεια, αναφερόταν στις προμήθειες, αλλά δεν ήταν αυτό το κύριο θέμα. Πάνω απ’ όλα αφορά την αλληλεγγύη, όταν οι Ρώσοι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τον πόνο και τα βάσανα των Ουκρανών ως δικό τους πόνο και βάσανα, όταν η αριστερά της καταπιεστικής χώρας αναγνωρίζει το δικαίωμα του καταπιεσμένου έθνους σε δικό του ξεχωριστό κράτος και στην υπεράσπισή του.

Για τους εξόριστους, μια τέτοια διατύπωση του ζητήματος μπορεί να φαίνεται υπερβολικά αφηρημένη, αλλά στη Ρωσία, για προφανείς λόγους, η δημόσια διακήρυξη τέτοιων θέσεων είναι αδύνατη. Δηλαδή, για τους ακτιβιστές εντός της Ρωσίας, το φόρουμ και αυτή η δήλωση αποτέλεσαν έναν τρόπο να μεταδώσουν «εσωτερικά» τη θέση της αντίστασης στο καθεστώς του Πούτιν και της υποστήριξης προς τον ουκρανικό λαό.

Στους συντρόφους του εξωτερικού στείλαμε το μήνυμα ότι στη Ρωσία υπάρχουν αριστεροί που συνειδητοποιούν ότι η ήττα είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση· ώστε οι δυτικοί αριστεροί να μην νομίζουν ότι στη Ρωσική Ομοσπονδία όλα είναι ήρεμα και καλά· να μην νομίζουν ότι στη ρωσική αριστερά επικρατεί ομόφωνη υποστήριξη ή, τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Και, φυσικά, αυτό είναι σημαντικό για να εξηγήσουμε την κατάσταση στους δυτικούς εργαζόμενους.

Ποιες από τις διαδικασίες σήμερα στη ρωσική κοινωνία θεωρείς σημαντικό να τονίσεις;

Στη Ρωσία βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία ενίσχυσης των αντιθέσεων, ένα είδος «ξεπαγώματος» (της πολιτικής ζωής με φόντο τα αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα, την απουσία ουσιαστικών επιτυχιών στο μέτωπο και την ολοένα και πιο βίαιη παρέμβαση των αρχών στη λειτουργία του διαδικτύου – ΡΛ).

Μια αστάθεια αναδύεται. Και ξεκινά από το ίδιο το περιβάλλον της «Γενιάς Ζ» (ενεργοί υποστηρικτές του πολέμου – ΡΛ), το οποίο, όπως φαίνεται, έχει πάψει να βλέπει προοπτική νίκης πίσω από τα βουνά των πτωμάτων, στο πέμπτο έτος του πολέμου. Έχουν ήδη εκφραστεί έτσι ο Ίλια Ρέμεσλο (γνωστός πολέμιος της αντιπολίτευσης, ο οποίος πρόσφατα επέκρινε δριμύτατα τον Πούτιν – ΡΛ), ο Ιγκόρ Στρέλκοφ-Γκίρκιν και ο Παβέλ Γκουμπάρεφ (ηγέτες της λεγόμενης «ρωσικής άνοιξης» του 2014 στο Ντονμπάς, οι οποίοι κατηγορούν το Κρεμλίνο για την αδυναμία να κερδίσει τον πόλεμο – ΡΛ). Πολιτικές και παραπολιτικές δηλώσεις άρχισαν να κάνουν πρόσωπα που προηγουμένως δεν είχαν καμία πολιτικοποίηση, όπως η κοσμική μπλόγκερ Βικτόρια Μπόνι, ο ηθοποιός Ντμίτρι Ναγκίεφ κ.ά.

Σοβαρή δυσαρέσκεια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα προκάλεσαν οι αποκλεισμοί του διαδικτύου, η διακοπή της λειτουργίας του Telegram κ.λπ. Οι αρχές κατέστειλαν σκληρά όλες προσπάθειες διαμαρτυρίας, όχι μόνο απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις, αλλά και επιβάλλοντας διοικητικές συλλήψεις με κατασκευασμένες δικαιολογίες (όπως, για παράδειγμα, «ανυπακοή στην αστυνομία») σε όσους υπέβαλαν στις αρχές αίτημα για συγκέντρωση.

Μεγάλο σκάνδαλο προκάλεσε η μαζική σφαγή ζώων κτηνοτρόφων στη Σιβηρία χωρίς σαφή εξήγηση των αιτίων. Δηλαδή, οι αρχές επέτρεψαν ή δημιούργησαν καταστάσεις (ακόμη και πέρα από τον πόλεμο) που δυσαρέστησαν στην πράξη σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία.

Τα ποσοστά δημοτικότητας του Πούτιν κατέδειχναν πτώση, κατά τους πρώτους μήνες φέτος, πριν το ΒΤΣΙΟΜ (κρατικό ινστιτούτο δημοσκοπήσεων – ΡΛ) αλλάξει τη μεθοδολογία διεξαγωγής των δημοσκοπήσεων.

Πώς αντιδρά η ρωσική κοινωνία στις συχνότερες επιδρομές ουκρανικών drones, όπως αυτές που είδαμε πρόσφατα στο Τουάπσε, στην Πέρμ και στα προάστια της Μόσχας;

Η κοινωνία αντιδρά σε αυτές τις επιθέσεις μάλλον αδιάφορα. Όλα αυτά δεν είναι πια κάτι καινούργιο. Και η εξουσία προσποιείται ότι όλα είναι φυσιολογικά. Μετά την κλιμάκωση των επιθέσεων με drones στις αρχές Μαΐου, μπορούσε κανείς να ακούσει από τους απλούς πολίτες σχόλια του τύπου ότι δεν σκοπεύουν να ακυρώσουν τα σχέδιά τους και δεν αισθάνονται καμία απειλή.

Είναι αλήθεια ότι, παρόλο που τα ουκρανικά drones στοχεύουν στρατιωτικούς στόχους, στόχους της πολεμικής οικονομίας του Πούτιν, μπορεί να υπάρξουν και υπάρχουν θύματα μεταξύ των αμάχων. Οι τρεις νεκροί κατά τη διάρκεια των επιθέσεων στην περιοχή της Μόσχας, φυσικά, ήταν τραγωδία. Αλλά στο Κίεβο, την ίδια στιγμή, έχασαν τη ζωή τους πάνω από 50 άτομα.

Υπάρχει τεράστια διαφορά, όχι μόνο ως προς το νόημα, αλλά και ως προς την ακρίβεια των επιθέσεων στα μετόπισθεν, μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ουκρανίας. Η Ρωσική Ομοσπονδία αδιαφορεί για τις «παράπλευρες απώλειες» του άμαχου πληθυσμού· και μάλιστα καυχιέται γι’ αυτό και το χρησιμοποιεί για να σπείρει τον τρόμο. Όλοι είδαμε για παράδειγμα με ποιόν τρόπο οι αρχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, απαιτώντας από την Ουκρανία να επιτρέψει την απρόσκοπτη διεξαγωγή της στρατιωτικής παρέλασης στις 9 Μαΐου στη Μόσχα, απείλησαν ταυτόχρονα με επιθέσεις εναντίον του Κιέβου σε περίπτωση άρνησης. Και, για να μην μείνει σε κανέναν αμφιβολία για τον εγκληματικό χαρακτήρα αυτών των επιθέσεων από την άποψη του ανθρωπιστικού δικαίου, πρόσθεσαν ότι ο πληθυσμός του Κιέβου πρέπει να εκκενώσει την πόλη!

Δεν φοβάσαι μήπως, σε αυτό το πλαίσιο, η θέση σας σχετικά με τις παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία απομακρύνει ακόμη και τους Ρώσους που έχουν αντιπολεμική στάση;

Μου φαίνεται ότι η ιδιαίτερη προσοχή που δίνεται στο ζήτημα των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία είναι ένα θέμα που αφορά περισσότερο το εσωτερικό της αριστεράς ή και την [ρωσική] διασπορά. Για την τελευταία, υπάρχει ένα πραγματικό πολιτικό διακύβευμα, γιατί οι ευρωπαίοι λαϊκιστές, οι κεντριστές και οι υποστηρικτές του Πούτιν χρησιμοποιούν το αφήγημα την παροχή όπλων, για να κερδίσουν εκλογικά πόντους από τους απλούς και πιο αδαείς πολίτες.

Τι γνώμη έχεις για τις κυρώσεις; Για μένα το ζήτημα των κυρώσεων είναι περίπλοκο. Από τη μία πλευρά, πρόκειται για έναν ενδο-ιμπεριαλιστικό εμπορικό πόλεμο που πλήττει τους απλούς Ρώσους, ενώ από την άλλη είναι και ένα μέσο για να αποδυναμωθεί η ρωσική στρατιωτική δύναμη.

Πιστεύω ότι οι κυρώσεις πρέπει, πρωτίστως, να πλήξουν το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Ωστόσο, πέρα από τον στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα, ούτε για μένα το ζήτημα των κυρώσεων είναι τόσο απλό. Αν η προπαγάνδα καταφέρει να συνδέσει άμεσα την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων με τις κυρώσεις, και όχι με τον πόλεμο, την ανίκανη πολιτική ή την απληστία των καπιταλιστών, τότε αυτή η δυσαρέσκεια μπορεί, σε κάποιο βαθμό, να αξιοποιηθεί και για την ενίσχυση των αντιδυτικών διαθέσεων. Επιπλέον, οι κυρώσεις που «αποσυνδέουν» τις οικονομίες της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Δύσης μεταξύ τους, μπορεί να διευκολύνουν και την έναρξη ενός μεγάλου πολέμου. Το πρόβλημα αυτό ενισχύεται ακόμη περισσότερο με τους περιορισμούς στην είσοδο Ρώσων σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, τις δυσκολίες στην έκδοση βίζας κ.λπ. Αντί να μειώνουν την ξενοφοβία, ωθούν τους Ρώσους στην απομόνωση.

Οι «αργές» κυρώσεις, στις οποίες το καθεστώς του Πούτιν προσαρμόζεται με επιτυχία, είναι ελάχιστα αποτελεσματικές. Πιστεύω ότι η ΕΕ με αυτές προετοιμάζεται για την περίπτωση που χρειαστεί να διεξαγάγει πόλεμο με τη Ρωσική Ομοσπονδία, αντί να αυξήσει τη βοήθεια προς την Ουκρανία σε επαρκή επίπεδα, ώστε να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος. Το πρόβλημα είναι ότι ούτε οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ επιθυμούν τη νίκη της Ουκρανίας: θέλουν απλώς να περιορίσουν κάπως τη Ρωσία. Όμως ακριβώς, φοβούμενοι μια σοβαρή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, και σε μια ακόμη πιο στενή συμμαχία της με την Κίνα, οι δυτικοί σύμμαχοι της Ουκρανίας, με τα ημίμετρα τους, οδηγούν ακριβώς σε αυτό που φοβούνται!

Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το αντιπολεμικό κίνημα στη Ρωσία;

Βρίσκεται σε κατάσταση παρανομίας ή ημι-παρανομίας. Από τη μία πλευρά, η πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν κάποια, έστω και μικρή, πολιτικοποίηση είναι εναντίον του πολέμου και, από την άλλη, η αριστερά αποδείχθηκε αδύναμη και έχει συντριβεί. Γι’ αυτό και δεν κατάφερε να οργανώσει κάτι σοβαρό. Υπάρχει όμως ελπίδα με την ανάδυση νέων γενεών ακτιβιστών, ικανών να δουλέψουν και σε αυτές τις συνθήκες.

Οι φιλελεύθεροι μπορούν να ελπίζουν σε πραξικοπήματα στην κορυφή, με τα οποία οι ελίτ, επιθυμώντας συμφιλίωση με τη Δύση, θα σταματούσαν την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Σε σχέση με τη συνέχιση του πολέμου και της διακυβέρνησης του Πούτιν, ακόμα και για την αριστερά κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια κάποια βελτίωση.

Ωστόσο, η μόνη σοβαρή ευκαιρία για την ανάπτυξη του αριστερού κινήματος βρίσκεται στη συμμαχία με τις μάζες των δυσαρεστημένων με τη φτωχοποίηση, με τα θύματα και με την ντροπής ενός καταστροφικού πολέμου.

Είναι σε θέση οι πολιτικοί ακτιβιστές στη Ρωσία να αντιμετωπίσουν μια πλήρη αποσύνδεση από το διαδίκτυο; Πώς θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν οι ακτιβιστές της διασποράς;

Δεν είναι έτοιμοι.

Πώς να πείσουν τον Ντούροφ να ενεργοποιήσει τη λειτουργία αποστολής μηνυμάτων στο Telegram μέσω Bluetooth ή Wi-Fi Direct; Ή να προμηθευτούν Starlink και να τα ρυθμίσουν με κάποιον τρόπο ώστε να μην μπλοκάρει τους ακτιβιστές;

Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του πλήρους αποκλεισμού και μιλήσουμε για τη βοήθεια γενικότερα, τότε χρειάζονται καλά VPN, χρειάζονται ακτιβιστές στα κοινωνικά δίκτυα που να μην διακινδυνεύουν να διωχθούν ποινικά, χρειάζονται πλατφόρμες που να επιτρέπουν στους ακτιβιστές μέσα στη Ρωσία να εκφράζονται με πλήρη ασφάλεια και να αναπαράγουν υλικά που χαρακτηρίζονται παράνομα στη Ρωσία.

Ίσως να μπορούσε να δημιουργηθεί ένα κανάλι YouTube. Χρειάζονται όμως και χρήματα, γιατί είναι δύσκολο να συνδυάσει κανείς την ενεργή πολιτική δράση με ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Κατά τη γνώμη μου, η εξασφάλιση όλων αυτών για τους ακτιβιστές εντός της Ρωσίας είναι κυρίως καθήκον των μεταναστών, που βρίσκονται σε σχετική ασφάλεια.

Τι άλλο πρέπει να κάνουν οι ρωσόφωνοι ακτιβιστές στη Γερμανία;

Να συγκεντρώνουν δωρεές και να τις διοχετεύουν στον αγώνα, για την υποστήριξη των πολιτικών κρατουμένων. Να διεξάγουν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στους κεντριστές και τα φιλο-Πουτινικά στοιχεία. Να εξηγούν στους Γερμανούς ότι σήμερα η αλληλεγγύη των εργαζομένων συνίσταται στη βοήθεια προς τους Ουκρανούς και τις Ουκρανές που αντιστέκονται, καθώς και στη στήριξη της ρωσικής αριστερής αντιπολεμικής αντιπολίτευσης. Να ενημερώνουν για την πραγματική κατάσταση στη Ρωσία.

Μετάφραση: Ουκρανία – Αλληλεγγύη

Ουκρανία – Αλληλεγγύη, 23 Ιουνίου 2026, https://ukrainegr.wordpress.com/2026/06/23/%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%b3%ce%b3%cf%8d%ce%b7-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bb/.

Русскоязычные левые, «Солидарность – это воспринимать боль и страдания украинцев как свои собственные», Telegraph, 19 Μαΐου 2026, https://telegra.ph/Solidarnost----ehto-vosprinimat-bol-i-stradaniya-ukraincev-kak-svoi-sobstvennye-05-19.

Russian-speaking Leftists, “Russian socialist: ‘Solidarity means accepting Ukrainians’ pain and suffering as our own’”, People and Nature, 3 Ιουνίου 2026, https://peopleandnature.wordpress.com/2026/06/03/russian-socialists-solidarity-means-accepting-ukrainians-pain-and-suffering-as-our-own/· αναδημοσίευση: Links / International Journal of Socialist Renewal, 21 Ιουνίου 2026, https://links.org.au/russian-socialist-solidarity-means-accepting-ukrainians-pain-and-suffering-our-own.

« Interview d’un militant russe resté en Russie défendant une position de défaitisme révolutionnaire par la Gauche russophone (Allemagne) », Réseau Bastille, 21 Ιουνίου 2026, https://www.reseau-bastille.org/2026/06/21/interview-dun-militant-russe-reste-en-russie-defendant-une-position-de-defaitisme-revolutionnaire-par-la-gauche-russophone-allemagne/.

Αριστεροί για την Ειρήνη χωρίς Προσαρτήσεις

Левые за мир без аннексий

Ανοιχτή επιστολή των Ρώσων Σοσιαλιστών προς το Φόρουμ της Αντιπολεμικής Αριστερής Διασποράς

31 Οκτωβρίου 2024

Η Ρωσία βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης κλίμακας πολέμου με την Ουκρανία για περισσότερα από δυόμισι χρόνια (περισσότερα από 10 χρόνια μετά την έναρξη του ακήρυχτου πολέμου).

Αυτό προκαλεί ανυπολόγιστα δεινά, πρώτα απ’ όλα, στους Ουκρανούς. Οι πόλεις τους καταστρέφονται, η βιομηχανία και οι υποδομές καταστρέφονται, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν γίνει πρόσφυγες, δεκάδες χιλιάδες άμαχοι και στρατιώτες που υπερασπίζονται τη χώρα χάνουν τη ζωή τους.

Υποφέρουν επίσης και οι ίδιοι οι Ρώσοι, τους οποίους το καθεστώς Πούτιν στέλνει με τη βία και τη δωροδοκία να κατακτήσουν το έδαφος μιας γειτονικής χώρας και να πεθάνουν εκεί. Αντιμετωπίζουν πτώση του βιοτικού τους επιπέδου και κατάργηση σχεδόν όλων των πολιτικών ελευθεριών, ενώ έχουν επιβαρυνθεί με την ντροπή ενός άδικου πολέμου εναντίον ενός συγγενικού λαού.

Σε αυτή την κατάσταση, έχει προγραμματιστεί για τις 2-3 Νοεμβρίου στην Κολωνία το «Φόρουμ της Αντιπολεμικής Αριστερής Διασποράς». Δυστυχώς, η προετοιμασία του δεν είναι απολύτως δημοκρατική, και μεταξύ των διοργανωτών του υπάρχουν Ρώσοι που, σκόπιμα ή ακούσια, συναινούν στον ρωσικό ιμπεριαλισμό.

Είναι επίσης προφανές για εμάς ότι πολλοί Ευρωπαίοι αριστεροί, συνηθισμένοι εδώ και χρόνια να είναι εναντίον του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, στην τρέχουσα κατάσταση, η οποία δεν ταιριάζει στα παλιά πρότυπα, έχουν συνειδητά ή ασυνείδητα γίνει σύμμαχοι της δικτατορίας του Πούτιν. Πρέπει να ακούσουν τη φωνή των Ρώσων που είναι άνευ όρων εναντίον του «δικού τους» ιμπεριαλισμού.

Ωστόσο, αυτή η φωνή πρέπει να ακουστεί, πρώτα απ’ όλα, από τους ίδιους τους Ρώσους. Για πάρα πολύ καιρό, στο όνομα της ενότητας της Αριστεράς, κρύβονταν σοβαρές αντιφάσεις μεταξύ εκείνων που μιλούσαν από τυπικά αντιπολεμικές θέσεις και εκείνων που επιθυμούσαν ειλικρινά την ήττα του ιμπεριαλιστή επιτιθέμενου.

Επιπλέον, αυτή η ανοιχτή επιστολή θα αποτελέσει τη βάση για ένα σχέδιο ψηφίσματος στο «Φόρουμ της Αντιπολεμικής Αριστερής Διασποράς».

Η φύση του πολέμου

Ο πόλεμος από την πλευρά της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι ιμπεριαλιστικός και ξεκίνησε με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την ιμπεριαλιστική λογική και τα οπορτουνιστικά πολιτικά συμφέροντα του ηγέτη της, του σφετεριστή Πούτιν. Η Ρωσία φέρει την ευθύνη για την υποκίνηση και τη συνέχιση του πολέμου.

Η στρατιωτική επιθετικότητα του Κρεμλίνου είχε ξεκινήσει το 2014. Εκείνη την εποχή, η Ρωσική Ομοσπονδία ηττήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση στον ιμπεριαλιστικό αντατγωνισμό για την Ουκρανία (οι ίδιοι οι Ουκρανοί ήταν περισσότερο φιλοευρωπαίοι). Οι ελπίδες για την υποταγή της Ουκρανίας κατέρρευσαν όταν ο ουκρανικός λαός, κατά τη διάρκεια του Μαϊντάν, ανέτρεψε τον Γιανουκόβιτς, ο οποίος είχε τελικά στραφεί προς τη Ρωσική Ομοσπονδία (μέχρι τότε, οι δικτατορικές του τάσεις είχαν εκδηλωθεί ξεκάθαρα). Ένα τέτοιο παράδειγμα από έναν συγγενή λαό ήταν καταστροφικό για το καθεστώς του Πούτιν.

Η σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί της ένταξης στην Τελωνειακή Ένωση, κατέστη αναπόφευκτη. Επιπλέον, μια Ουκρανία ανεξάρτητη από το Κρεμλίνο δεν ταιριάζει καθόλου με τα ιμπεριαλιστικά και ρεβανσιστικά συναισθήματα της άρχουσας τάξης και τμημάτων του ρωσικού πληθυσμού.

Στη συνέχεια, η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε να προσπαθήσει να διατηρήσει την Ουκρανία στη ζώνη επιρροής της με στρατιωτικά μέσα (για να διαλύσει τις ανησυχίες σχετικά με τη λειτουργία της ναυτικής βάσης στην Κριμαία), προκειμένου να αποδείξει ότι οι επαναστάσεις δεν οδηγούν σε τίποτα καλό. Η Ρωσική Ομοσπονδία προσάρτησε την Κριμαία, πυροδότησε έναν πόλεμο στο Ντονμπάς, αξιοποιώντας ένα περιορισμένο τμήμα των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, εθελοντές με ιμπεριαλιστικές τάσεις και εσωτερικές αντιφάσεις στην Ουκρανία.

Η Δύση, από το 2014, ακολουθεί μια πολιτική κατευνασμού του Πούτιν, παίζοντας το παιχνίδι της «Τετράδας της Νορμανδίας» και των «Συμφωνιών του Μινσκ».

Η κλίκα του Πούτιν, βλέποντας το αδιέξοδο των «Συμφωνιών του Μινσκ», την απομάκρυνση των κεφαλαίων της από την Ουκρανία, τη συγκατάθεση της Δύσης και ελπίζοντας σε μια εύκολη νίκη, ξεκίνησε μια πλήρη εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Ο τυχοδιωκτικός χαρακτήρας αυτής της κίνησης αποτελεί συνέπεια της αναπόφευκτης παρακμής, της απώλειας επαφής με την πραγματικότητα και της πλήρους απομόνωσης από τον κόσμο, καθώς και του πολιτικού συστήματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο βασίζεται σε μια δικτατορία χωρίς δυνατότητα αντικατάστασης και στον προσωποκεντρισμό.

Η απόφασή μας και οι ενέργειές μας

Η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο και το τέλος του εξαρτάται από αυτήν, με την απόσυρση των στρατευμάτων της από το έδαφος της Ουκρανίας.

Επομένως, η ρωσική αριστερά πρέπει να επικεντρωθεί στο να φέρει πιο κοντά την εκπλήρωση αυτού του όρου – ο πραγματικός αγώνας των Ρώσων για την ειρήνη μπορεί να συνίσταται, πρώτα απ’ όλα, στον αγώνα για την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία, για την αποχώρηση της Ρωσίας από τον πόλεμο.

Είναι απαράδεκτο να απαιτείται από τον ουκρανικό λαό εκεχειρία, συνθηκολόγηση ή παραχωρήσεις οποιωνδήποτε τμημάτων της Ουκρανίας, ακόμη και (και ειδικά) υπό το πρόσχημα συνθημάτων για γρήγορη ειρήνη.

Αναγνωρίζουμε άνευ όρων το δικαίωμα του ουκρανικού λαού να αμυνθεί ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Μόνο ο ουκρανικός λαός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει πόσο καιρό και πώς θα συνεχίσει τον αγώνα.

Η αριστερά δεν πρέπει να υπονομεύει τη βοήθεια προς την Ουκρανία (συμπεριλαμβανομένων των όπλων). Πρέπει να επικρίνει τις ΗΠΑ και την ΕΕ για την ανεπαρκή υποστήριξη, την προθυμία να παραδώσουν την Ουκρανία για χάρη του κέρδους, καθώς και για τη μυστική διπλωματία πίσω από την πλάτη της Ουκρανίας.

Η Αριστερά και οι εργαζόμενοι της Δύσης πρέπει να διευρύνουν τον εργατικό και δημόσιο έλεγχο επί των προμηθειών βοήθειας προς την Ουκρανία, προκειμένου να αυξηθεί η αποτελεσματικότητά τους, αλλά και για να αποτραπεί ο πλουτισμός του κεφαλαίου από τις προμήθειες αυτές.

Η Αριστερά πρέπει να απαιτήσει τη διαγραφή όλων των χρεών της Ουκρανίας και την αποζημίωση για τις καταστροφές από τη Ρωσική Ομοσπονδία, κυρίως εις βάρος του κεφαλαίου που εμπλέκεται στην εκδήλωση του πολέμου.

Να αγωνιστούμε για την κατάργηση του δικτατορικού καθεστώτος κρατικού μονοπωλίου του Πούτιν.

Να συνεργαστούμε με όλες τις κατηγορίες των Ρώσων πολιτών για να τους φέρνουμε πιο κοντά στις αντιπολεμικές, αριστερές οργανώσεις, ώστε να τους εξηγήσουμε τους λόγους του πολέμου και τις διεξόδους από αυτόν.

Κριτική στους κεντριστές

Γνωρίζοντας την ιδέα, που είναι ευρέως διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους, να αναγκαστεί η Ουκρανία να αναγνωρίσει τις προσαρτήσεις με άμεση κατάπαυση του πυρός και νέα «δημοψηφίσματα» στις κατεχόμενες περιοχές, δηλώνουμε:

Ο ουκρανικός λαός άσκησε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής του το 1991. Όλες οι περιφέρειες, συμπεριλαμβανομένων των περιφερειών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ καθώς και της Κριμαίας, ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας και της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου ουκρανικού κράτους.

Είναι απαράδεκτο να απαιτείται κατάπαυση του πυρός από την Ουκρανία. Το αίτημα για άμεση κατάπαυση του πυρός χωρίς προϋποθέσεις, το οποίο διατυπώνουν Ρώσοι πολιτικοί προς την Ουκρανία (ενώ ρωσικά στρατεύματα βρίσκονται σε ουκρανικό έδαφος), μοιάζει με αυτοκρατορική αυθάδεια και αποτελεί απόπειρα εδραίωσης των προσάρτησεων.

Το ουκρανικό κράτος αποκήρυξε τα πυρηνικά όπλα, βασιζόμενο στις εγγυήσεις για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητά του. Συνεπώς, στην παρούσα κατάσταση, έχει το δικαίωμα να αποκαταστήσει το πυρηνικό του status.

Η αρχή του δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιήσει τις ρωσικές προσάρτησεις, δεδομένου ότι οι κατεχόμενες περιοχές αποτελούν μέρος του ουκρανικού έθνους (στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο ουκρανικός πληθυσμός υπερισχύει και/ή οι περιοχές αυτές είναι ενσωματωμένες στην ουκρανική οικονομία και τον ουκρανικό πολιτισμό). Επιπλέον, δεδομένου ότι το ίδιο το ζήτημα της αυτοδιάθεσης επιμέρους τμημάτων της Ουκρανίας προέκυψε ως συνέπεια της χρήσης συγκαλυμμένης και ανοιχτής στρατιωτικής βίας, θα πρέπει να θεωρηθεί ως συνέχεια της επιθετικότητας κατά της Ουκρανίας.

Οι ρωσικές αντιπολεμικές δυνάμεις δεν μπορούν και δεν πρέπει να υποστηρίζουν την αποχώρηση της Ρωσίας από τον πόλεμο, ενώ η χώρα συνεχίζει να διατηρεί προσαρτημένα τμήματα των διεθνώς αναγνωρισμένων εδαφών της Ουκρανίας.

Ρωτάμε επίσης γιατί οι Ρώσοι πολιτικοί που θέτουν το ζήτημα της αυτοδιάθεσης για περιοχές της Ουκρανίας (που κατοικούνται κυρίως από Ουκρανούς) δεν θέτουν το ζήτημα του δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεση σε σχέση με περιοχές της Ρωσίας που κατοικούνται κατά κύριο λόγο όχι από Ρώσους, αλλά από άλλους λαούς;

Ανθρωπιστική διάσταση

Δεδομένου ότι το ρωσικό καθεστώς, αφού κατέλαβε τις ουκρανικές περιοχές, επέβαλε τη συνεργασία σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και οδήγησε με τη βία τους άνδρες στον πόλεμο, εμείς, ως Ρώσοι, θεωρούμε επίσης ότι φέρουμε εν μέρει την ευθύνη για τη μοίρα αυτών των ανθρώπων. Ως εκ τούτου, ζητούμε από τον ουκρανικό λαό επιείκεια και την εφαρμογή της αρχής της ευρείας αμνηστίας (με εξαίρεση την ηγεσία των λεγόμενων «λαϊκών δημοκρατιών», τους κακόβουλους συνεργάτες, όσους συμμετείχαν και οργάνωσαν εγκλήματα πολέμου κ.λπ.).

Προοπτικές

Εάν το ρωσικό καθεστώς καταφέρει με κάποιον τρόπο να διατηρήσει τις καταληφθείσες περιοχές, αυτό θα σημαίνει, αφενός, δυστυχία και εθνική καταπίεση για τον ουκρανικό πληθυσμό και, αφετέρου, οι ίδιοι οι Ρώσοι θα βρεθούν σε μια κατάσταση θριάμβου του ιμπεριαλισμού (το καθεστώς θα παρουσιάσει αυτές τις κατακτήσεις ως μεγάλη νίκη) και ακόμη μεγαλύτερης ενίσχυσης του καθεστώτος. Εδώ είναι απολύτως σκόπιμο να θυμηθούμε τη διάσημη φράση: «Ένα έθνος που υποδουλώνει ένα άλλο έθνος σφυρηλατεί τις δικές του αλυσίδες». Αυτό το σενάριο θα δημιουργούσε επίσης την απειλή νέων πολέμων στον μετασοβιετικό χώρο, με πρωτοβουλία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και θα ενίσχυε τις ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη.

Αντίθετα, η απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών από την Ουκρανία, η ήττα της κυβέρνησης Πούτιν και η αποχώρηση της Ρωσίας από τον πόλεμο θα επέτρεπαν σε εκατομμύρια Ουκρανούς να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να αρχίσουν να ξαναφτιάχνουν ό,τι καταστράφηκε και θα έδιναν την ευκαιρία για την αποδυνάμωση ή την πτώση του σημερινού ρωσικού καθεστώτος.

Είναι επίσης πιθανό ένα άλλο θετικό σενάριο εξέλιξης: ο ρωσικός λαός, κουρασμένος από τον πόλεμο και την αδικία, να ανατρέψει το καθεστώς του Πούτιν, να εγκαθιδρύσει μια επαναστατική δημοκρατική εξουσία των εργαζόμενων και να βγάλει τη Ρωσία από τον πόλεμο με την Ουκρανία.

Αυτό θα έκανε επίσης τον χώρο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης πιο ασφαλή, θα στερούσε από τις ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη την υποστήριξη της Ρωσίας και θα επέτρεπε την αποκατάσταση της αλληλεγγύης μεταξύ των απλών μισθωτών εργαζομένων της Ουκρανίας και της Ρωσίας.

Για να καταστεί εφικτό αυτό το σενάριο, πρέπει να ξυπνήσουμε τη Ρωσία. Τώρα βρίσκεται υπό την κυριαρχία του δικτατορικού καθεστώτος του Πούτιν, ο οποίος, εκ μέρους της Ρωσίας, εκ μέρους σας και εκ μέρους μου, διαπράττει τα εγκλήματά του τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Όμως, δεκάδες εκατομμύρια απλοί υπάλληλοι, εργάτες, επιχειρηματίες, νέοι και διανοούμενοι δεν θέλουν να συνεχιστεί αυτή η τρέλα! Προς το παρόν, παραμένουν αδρανείς. Προς το παρόν, η Ρωσία των υπαλλήλων και των εργατών βρίσκεται σε λήθαργο. Όμως θα ξυπνήσει, ήδη ξυπνάει. Και το καθήκον μας είναι να την ξυπνήσουμε!

Από ποιον προέρχεται η επιστολή;

Για λόγους ασφαλείας, με εξαίρεση ορισμένους μετανάστες, είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε ψευδώνυμα. Ωστόσο, μπορείτε να κρίνετε την υποστήριξη και τη σημασία αυτής της ανοιχτής επιστολής από τις πηγές και τις ιστοσελίδες στις οποίες έχει αναρτηθεί.

Pavel Kudyukin (σοσιαλιστής και συνδικαλιστής)

Ilya Budraitskis

Nikolay Petrov (Λενινιστής)

Elmar Rustamov (Ρώσος κομμουνιστής, πολιτικός μετανάστης στη Γαλλία από το 2022)

Igor Filippov (LevSD)

Dmitry K. (σοσιαλιστής και πρώην συνδικαλιστής)

Dmitry Kovalev (υποστηρικτής του RCIT, συνδικαλιστής)

Heinrich Deymann (σοσιαλιστής και ακτιβιστής του εργατικού κινήματος από τη Ρωσία)

Irina Belova (δημοσιογράφος)

Alexander Zhelenin (δημοσιογράφος, σοσιαλιστής)

RCIT-Russia (Revolutionary Communist International Tendency)

Sergei Kasochnik (εργάτης)

V. Bukvoyedov (συνδικαλιστής, σοσιαλδημοκράτης, κοινωνικός δημοκράτης)

Georgy Losev (αντιαυταρχικός Μαρξιστής)

Guzel Yunusova (φοιτητήτρια, αναρχική)

Gigi Bitsadze (τομέας υπηρεσιών)

Yaroslav Smolin (εργάτης, συγκολλητής, αριστερός, TGC «YaroslavAvstriya»)

Korsanna (πολιτική ακτιβίτρια)

Shnur (φοιτητής, Λενινιστής)

August Sternberg

Vladimir Plotnikov (ψυχαναλυτής)

Artem Langenburg (LevSD)

Valentin (εργάτης με μαρξιστικές απόψεις)

Georgy Shelike (συνταξιούχος, Μαρξιστής)

Elijah Sundress (φοιτητής ιστορίας, απόψεις κοινωνικής δημοκρατίας)

Vladimir Kardail (δημοσιογράφος, κοινωνικός δημοκράτης)

Mark Romanov (ψυχαναλυτής, καλλιτέχνης τατουάζ)

Boris Gunko (Ρώσος Μαοϊκός)

Kit Golovich (επαναστάτης Μαοϊκός)

Αντιπολεμικό Μπλοκ Καταλονίας

Evgeny T. (φοιτητής, κομμουνιστής)

Azamat Ismailov

Ivan Rukodeltsev (Τροτσκιστής)

Yuri Fedorov (κοινωνικός δημοκράτης)

Kuprum Yarmozhenny (Ρώσος Μαοϊκός)

Rakhil Fayanson (Τροτσκιστής, ερευνητής)

Yogor (προγραμματιστής λογισμικού, Μαρξιστής-Λενινιστής)

Igor Bronshteyn (προγραμματιστής, σοσιαλιστής)

Felix Levin

Μετάφραση: elaliberta.gr

Leftists for Peace without Annexations, “Open Letter from Russian Socialists to the Anti-War Left Emigration Forum”, Revolutionary Communist International Tendency: RCIT – RCIT, 31 Οκτωβρίου 2024, https://www.thecommunists.net/worldwide/europe/russian-anti-war-left-emigration-forum-2-3-11-2024/#anker_7· αναδημοσίευση: Links / International Journal of Socialist Renewal, 21 Ιουνίου 2026, https://links.org.au/russian-socialist-solidarity-means-accepting-ukrainians-pain-and-suffering-our-own.