После / Posle Στις αρχές Μαΐου, το καθεστώς του Πούτιν φαινόταν να αντιμετωπίζει μια «τέλεια καταιγίδα»: αδιέξοδο στο πεδίο της μάχης, οικονομική στασιμότητα και μια εμφανώς ανεπαρκή αντίδραση του κράτους σε κρίσεις που κυμαίνονταν από τις πλημμύρες στο Νταγκεστάν έως την επιδημία αφθώδους πυρετού στη Σιβηρία. Ταυτόχρονα, το Κρεμλίνο ενέτεινε τις διακοπές λειτουργίας του διαδικτύου κινητής τηλεφωνίας και επέκτεινε τις προσπάθειες των υπηρεσιών ασφαλείας για την ενίσχυση του ελέγχου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Επιτροπή «Αλληλεγγύη στην Ουκρανία» του γαλλικού NPA-A (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) Τα τέσσερα χρόνια πολέμου δεν ανέστειλαν καθόλου τις κοινωνικές και πολιτικές διαμάχες. Η κοινωνία των πολιτών, που σε μεγάλο βαθμό στρατεύτηκε σε έναν αγώνα επιβίωσης ενάντια στη ρωσική επίθεση, συνεχίζει ταυτόχρονα να αγωνίζεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Ο πληθυσμός καταγγέλλει τη διαφθορά που διαβρώνει τις δημόσιες υπηρεσίες, τον στρατό, καθώς και τα ανώτερα διοικητικά και πολιτικά κλιμάκια, μέχρι και την κορυφή του κράτους. Ήδη τον Ιούλιο του 2025, σημαντικές κινητοποιήσεις είχαν αναγκάσει τον Ζελένσκι να υποχωρήσει και να εγγυηθεί την ανεξαρτησία των οργανισμών καταπολέμησης της διαφθοράς. Με την…

Η Μόσχα, αντί να παρουσιάζεται ως ο κεντρικός εχθρός της παγκόσμιας τάξης, αντιμετωπίζεται πλέον ως δευτερεύων αντίπαλος με τον οποίο είναι δυνατή μια συνεννόηση… Στρατηγικά έγγραφα που δημοσίευσε η κυβέρνηση Τραμπ μεταξύ Δεκεμβρίου 2025 και αρχών του 2026 επιβεβαιώνουν αυτή τη στροφή. Η Ρωσία περιγράφεται σε αυτά ως «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη» απειλή, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατηγορούνται ότι υπερβάλλουν τον κίνδυνο που αυτή ενέχει και ότι τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να διαπραγματευτεί ένα γρήγορο τέλος του πολέμου υπό την αιγίδα της. Αυτή η στροφή ανοίγει το…

Ο Άνταμ Νόβακ αναλύει τη δομική δυναμική του καθεστώτος Όρμπαν. Η ερμηνεία του βασίζεται στην έννοια του μετακομμουνιστικού κράτους-μαφίας, που διατύπωσε ο πρώην φιλελεύθερος υπουργός Μπάλιντ Μαγιάρ: όχι απλή διαφθορά που συνυπάρχει με ένα υποβαθμισμένο κράτος δικαίου, αλλά η ταύτιση του κράτους με το έγκλημα, που πραγματοποιε'ιται με κοινοβουλευτικά μέσα χάρη στην πλειοψηφία των δύο τρίτων που εξασφάλισε το 2010. Αναλύει τη λειτουργία της Ουγγαρίας ως «απόδειξη ότι λειτουργεί η ιδέα» για την παγκόσμια εθνικιστική δεξιά - και αξιολογεί τις ασύμμετρες επιπτώσεις της ήττας του Όρμπαν στον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα και τον πρωθυπουργό της…

Ilya Boudraitskis Μπορούμε ωστόσο να υποστηρίξουμε ήδη από τώρα ότι το πουτινικό καθεστώς γνώρισε, σε διάστημα πάνω από είκοσι ετών, μια σταδιακή εξέλιξη: από τον αποπολιτικοποιημένο νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό σε μια βίαιη δικτατορία. Πρόκειται για μια εξέλιξη που μοιάζει γελοιογραφική, αλλά απορρέει ακριβώς από την «κανονικότητα» μιας καπιταλιστικής κοινωνίας όταν αυτή αντιμετωπίζει οικονομική κρίση, μαζικές κοινωνικές ανισότητες και μια τάξη πραγμάτων που δεν μπορεί να κρατηθεί παρά με εσωτερική καταστολή και εξωτερικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό είναι το «κανονικό» και το οικείο στο καθεστώς του Πούτιν: η παθητικότητα και η ατομικοποίηση της κοινωνίας, ο αντιδραστικός αντι-οικουμενισμός της ρητορικής του, και όλο αυτό…