Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει…

Έφυγε από τη ζωή σήμερα Σάββατο 7 Φλεβάρη 2026 η αγωνίστρια της εργατικής τάξης και της επαναστατικής αριστεράς Πόπη Γανιάρη, μετά από πολύχρονες και επώδυνες πολυμέτωπες μάχες για την υγεία της. Τις έδωσε όλες με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια που την χαρακτήριζε σε όλους τους τομείς της ζωής της. Την πενθεί ολόκληρη η εξωκοινοβουλευτική αριστερά της Μεταπολίτευσης. Ο στενός οικογενειακός περίγυρος, που την περιέβαλλε με αγάπη. Ο σύντροφός της Οδυσσέας και η αδελφή της Έφη. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές της, οι αμέτρητες φίλες, οι φίλοι της, όσες και όσοι συνδέθηκαν μαζί της στους δρόμους της ζωής. Όσες και όσοι βαδίσανε μαζί…

elaliberta.gr Στον Φάκελο που παρουσιάζουμε: «Εξεγέρσεις και επαναστάσεις στο Ιράν: 1906-2026», έχουμε συγκεντρώσει πολλές δεκάδες άρθρα που φωτίζουν αυτή την περίοδο και αναδεικνύουν τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στο Ιράν: από την Συνταγματική Επανάσταση του 1906 και μέχρι την Επανάσταση του 1979· από τα κινήματα των εθνοτήτων του Ιράν για εθνικά δικαιώματα και μέχρι το μαζικό κίνημα για την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου του 1950-53· από τα φοιτητικά κινήματα που έπαιζαν πάντα καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίοδο και μέχρι τους αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι αποτελούσαν κάθε φορά την πιο ριζοσπαστική πτυχή και τη ραχοκοκαλιά των λαϊκών κινητοποιήσεων·…

Το 33ο συνέδριο του ΕΚΑ πραγματοποιείται σε μια εποχή εκρηκτικών αντιθέσεων, με οικονομική αστάθεια και μεγάλους κινδύνους για την εργατική τάξη. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη οξύνονται και το πρώτο ανάμεσα σε αυτά, οι ΗΠΑ, απαγάγει προέδρους άλλων κρατών και απειλεί με ανοιχτή βία «συμμάχους» και «εχθρούς» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Από τη μαρτυρική Παλαιστίνη που βιώνει την γενοκτονία, το Ιράν, τη Γροιλανδία και τη Βενεζουέλα, έως και στο εσωτερικό των ΗΠΑ όπου δρουν τα σύγχρονα τάγματα εφόδου, οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε όλο τον κόσμο έρχονται αντιμέτωποι με την αδιαλλαξία απέναντι σε οποιαδήποτε διεκδίκηση…

Άλλη μια φορά οι υγειονομικοί των νησιών γίνονται μάρτυρες από πρώτο χέρι της δολοφονικής αντιμεταναστευτικής μανίας του λιμενικού. Αυτή τη φορά ανοιχτά της Χίου όπου το λιμενικό σκότωσε τουλάχιστον 15 άτομα και τραυμάτισε δεκάδες ανάμεσά τους και παιδιά.Το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί το θάνατο ως πολιτική αποτροπής προσέλευσης προσφύγων στην Ελλάδα όπως εξέφρασε πρόσφατα και ο φασίζων υπουργός (αντι)μεταναστευτικής πολιτικής Πλεύρης. Τα pushbacks είναι κανονικότητα εδώ και χρόνια ανεξαρτήτως κυβερνητικών εναλλαγών και τα εγκλήματα της Χίου και της Πύλου το αποδεικνύουν.