Συνέντευξη του Κίγκαν Ο’Μπράιαν με τον Ελιέλ Κρουζ, συνιδρυτή του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Φύλου. Αυτή τη στιγμή, μια τάξη δισεκατομμυριούχων χρησιμοποιεί την τρανσφοβία για να μας στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου για να εμποδίσει τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τα κοινά μας σημεία. Αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, όχι με έναν αφομοιωτικό τρόπο που αγνοεί εντελώς τις διαφορές, αλλά ότι αν πραγματικά οργανωθούμε, δημιουργήσουμε συμμαχίες και αγωνιστούμε -ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαφορές που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι- θα μπορούσαμε πραγματικά να κερδίσουμε πραγματικές αλλαγές που θα ωφελούσαν όλους.

Τα ουκρανικά εργατικά συνδικάτα κατέφυγαν σε νέα κοινή έκκληση “για να απαντηθεί αυτή η βάναυση τρομοκρατία και δολοφονία αμάχων, εργαζομένων και συνδικαλιστών στην Ουκρανία”. Πλέον, “δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για τις αξίες που είναι κοινές στο παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα: αξιοπρέπεια στην εργασία, δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην ασφάλεια και δικαίωμα στην αλληλεγγύη”.

Ο Τόμας Χάμελ του Tempest περιγράφει την επιδρομή του Τραμπ στους πρώτους έξι μήνες. Υποστηρίζει ότι θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό του Τραμπ στο πλαίσιο της ανεπίλυτης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, στην οποία ο ρόλος του κράτους είναι να διαχειρίζεται τη λιτότητα και όχι να καλύπτει τις ανθρώπινες ανάγκες. Εν τω μεταξύ, η τραγελαφική μεγαλομανία του Τραμπ εκφράζει τα συμφέροντα της μικροαστικής τάξης. Έξι μήνες έχουν περάσει από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία στην Ουάσινγκτον. Ενώ υπήρξαν πολλά ελπιδοφόρα σημάδια αντίστασης, δεν θα ήταν λάθος να περιγράψουμε τους τελευταίους έξι μήνες ως μία επιδρομή.

Από την ανάληψη των καθηκόντων της στις 19 Ιανουαρίου 2025, αφού κέρδισε σε μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση τη σχετική πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου, η προεδρία Τραμπ εφαρμόζει ένα αντιδραστικό πρόγραμμα, απειλώντας τα δημοκρατικά δικαιώματα στις ΗΠΑ και επιτιθέμενη στον υπόλοιπο κόσμο. Ο Τραμπ αντιπροσωπεύει επίσης μια ιδιαίτερα σφοδρή απειλή για την εργατική τάξη των ΗΠΑ και τις καταπιεσμένες κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Ένα από τα κύρια μέτωπά του είναι οι επιθέσεις του κατά των ΛΟΑΤΚΙ*, ιδίως των τρανς ατόμων, σημείο στο οποίο συγκλίνει με μεγάλα τμήματα της διεθνούς ακροδεξιάς, ιδιαίτερα τον Πούτιν.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος αντιτίθεται στην Ισλαμική Δημοκρατία. Το πραγματικό ερώτημα είναι: τι είδους εναλλακτική λύση προτείνεται για την αντικατάστασή της, με ποια εργαλεία, με ποιες δυνάμεις και με ποιο όραμα για την κοινωνία και την εξουσία; Αυτό που κινδυνεύει τώρα δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των χειραφετητικών αιτημάτων, αλλά και η ίδια η δυνατότητα να αρθρωθούν πολιτικά και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα. Χωρίς αυτή την ανασυγκρότηση, είτε οι μοναρχικοί και οι διεθνείς σύμμαχοί τους θα ορίσουν «τι είναι το Ιράν», είτε οι δυτικοί θεσμοί -χρησιμοποιώντας μετα-αποικιακό λεξιλόγιο- θα αναγάγουν την ήττα του ιρανικού λαού σε ζήτημα πολιτισμικής…