Yara Hawari

Στις 28 Δεκεμβρίου, η νεαρή φοιτήτρια δημοσιογραφίας Σάθα Σαμπάγ βγήκε από το σπίτι της στην κατεχόμενη πόλη Τζενίν της Δυτικής Όχθης, μαζί με τη μητέρα της και τα δύο μικρά παιδιά της αδελφής της. Λίγο αργότερα, πυροβολήθηκε στο κεφάλι και σκοτώθηκε από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή. Ήταν μόλις 21 ετών. Η Σάθα δολοφονήθηκε στον ίδιο προσφυγικό καταυλισμό όπου δολοφονήθηκε από το ισραηλινό καθεστώς το 2022 η έμπειρη δημοσιογράφος Σιρίν Αμπού Άκλεχ. Ωστόσο, η Σάθα δεν δολοφονήθηκε από στρατιώτη του ισραηλινού καθεστώτος. Σύμφωνα με την οικογένειά της, η σφαίρα που της στέρησε τη ζωή ρίχτηκε από τις Δυνάμεις Ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής (ΔΑΠΑ). Τον τελευταίο μήνα, οι ΔΑΠΑ πολιορκούν τον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, σε μια συντονισμένη προσπάθεια με τους Ισραηλινούς, στο πλαίσιο των προσπαθειών τους να καταπνίξουν την ένοπλη αντίσταση στη βόρεια Δυτική Όχθη.

Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, Συμμαχία σταματήστε τον Πόλεμο, Συριακή Κοινότητα Ελλάδας: Διαμαρτυρία και πορεία το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου, στις 2 μ.μ. Συγκέντρωση στο Πάρκο Ελευθερίας και πορεία προς την πρεσβεία του σιωνιστικού εχθρού! Σταματήστε τη γενοκτονία. Άμεση κατάπαυση του πυρός. Ανοίξτε τα περάσματα για την ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Λωρίδα της Γάζας. Όχι στη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης προς το Ισραήλ. Αλληλεγγύη στον λαό της Συρίας και του Λίβανου. Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Michael Karadjis

Μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχει μια προφανής αντίφαση μεταξύ των εκκλήσεων του Τραμπ να επιτραπεί στο Ισραήλ να «τελειώσει τη δουλειά» στη Γάζα και των δηλώσεών του ότι θέλει το Ισραήλ «να τελειώσει γρήγορα τον πόλεμο», τις οποίες και τις δύο έχει κάνει τον τελευταίο περίπου χρόνο. Ο ευκολότερος τρόπος για να το εξηγήσουμε είναι απλά ότι είναι ψεύτης, απλά λέει αυτό που θέλει να ακούσει το ακροατήριό του και είναι αρκετά έξυπνος ώστε να διατυπώνει αυτές τις δηλώσεις αρκετά αόριστα, ώστε να είναι ανοιχτές σε ερμηνείες. Υπό αυτή την έννοια, ο κύκλος είναι εύκολο να τετραγωνιστεί: Ο Τραμπ θέλει να επιτρέψει στο Ισραήλ να προχωρήσει ακόμη πιο σκληρά, όσο πιο σκληρά είναι ανθρωπίνως δυνατό, προκειμένου να «τελειώσει τη δουλειά» (δηλαδή τη γενοκτονία), και με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να «τελειώσει τον πόλεμο γρήγορα». «Ειρήνη μέσω της δύναμης» και όλα αυτά.

Υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι μια νίκη για την υπόθεση των Παλαιστινίων θα ήταν μια νίκη για ολόκληρη την Αριστερά - για ολόκληρο το προοδευτικό στρατόπεδο που αντιτίθεται στην καταστροφική ορμή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την άνοδο των φασιστικών κινημάτων, που είναι τα δύο κυρίαρχα πολιτικά σχέδια που απειλούν σήμερα τις λαϊκές και εργατικές τάξεις. Η αποδυνάμωση των δυτικών κυρίαρχων τάξεων αποδυναμώνει το ισραηλινό απαρτχάιντ και το αντίστροφο. Ο αγώνας για την Παλαιστίνη, σημαντικός από μόνος του, είναι επίσης ένας τρόπος για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα όλων όσων αμφισβητούν αυτό το ανισότιμο, αυταρχικό παγκόσμιο σύστημα.

Édouard Soulier

Όταν τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για την κατάσταση αυτή –και αυτό δεν συμβαίνει συχνά– οι Παλαιστίνιοι παρουσιάζονται συχνά ως ιδιαίτερα παθητικοί. Είναι αλήθεια ότι επιφανειακά η ασυμμετρία των μέσων δίνει αυτή την εντύπωση. Αλλά η παλαιστινιακή αντίσταση είναι πολύ ζωντανή και δραστήρια – ένοπλη αντίσταση, ειρηνική αντίσταση και νόμιμη αντίσταση. Ωστόσο, μια από τις σημαντικές πτυχές της ισραηλινής αποικιοκρατίας είναι ο κατακερματισμός της παλαιστινιακής κοινωνίας: εδαφικός κατακερματισμός χωρίς γεωγραφική συνέχεια, διοικητικός κατακερματισμός και πολιτικός κατακερματισμός. Αυτό σημαίνει ότι, εκ των πραγμάτων, κάθε ομάδα Παλαιστινίων δεν αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες ή τις ίδιες ευκαιρίες αντίδρασης και συμπαράστασης.

Gilbert Achcar

Η νίκη του Τραμπ στην αναμέτρηση για την προεδρία των ΗΠΑ είναι μια μεγάλη καταστροφή για τους λαούς της περιοχής, που έρχεται να προστεθεί στην τεράστια Νάκμπα που μαίνεται μετά τον «Κατακλυσμό του Αλ-Άκσα» υπό την ηγεσία της Χαμάς. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ήλπιζε εναγωνίως σε αυτή τη νίκη και έκανε ό,τι μπορούσε για να συμβάλει στην επίτευξή της, είτε υποκινώντας τους δεξιούς συμμάχους του στις ΗΠΑ είτε αρνούμενος να παραχωρήσει στον Τζο Μπάιντεν και στην προεδρική εκστρατεία των Δημοκρατικών την εκεχειρία στη Γάζα που ήλπιζαν, προκειμένου να τους παράσχει ένα εκλογικό πλεονέκτημα που χρειαζόταν απεγνωσμένα. Τι μας περιμένει λοιπόν τώρα που επιβεβαιώθηκε η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο;

Edward Said

Μήπως η αγάπη του για τους Παλαιστίνιους ισοδυναμεί, παρ’ όλα αυτά, με ένα είδος ανεστραμμένου ή εκρηγνυόμενου Οριενταλισμού; Ή μήπως πρόκειται για ένα είδος αναδιατυπωμένης αποικιοκρατικής αγάπης για τους όμορφους μελαμψούς νεαρούς άνδρες; Ο Ζενέ επέτρεψε στην αγάπη του για τους Άραβες να αποτελέσει τη δική του προσέγγιση προς αυτούς, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι φιλοδοξούσε να αποκτήσει μια ιδιαίτερη θέση, σαν κάποιος καλοπροαίρετος Λευκός Πατέρας, όταν βρισκόταν μαζί τους ή έγραφε γι’ αυτούς. Από την άλλη πλευρά, δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει ιθαγενής, να γίνει κάποιος άλλος από ό,τι ήταν. Δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη ότι βασίστηκε σε αποικιακές γνώσεις ή παραδόσεις για να τον καθοδηγήσουν, και δεν κατέφυγε σε όσα έγραψε ή είπε σε κλισέ για τα αραβικά έθιμα, τη νοοτροπία ή το φυλετικό παρελθόν, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να ερμηνεύσει όσα είδε ή ένιωσε.

Adam Shatz

Την άνοιξη του 1961, ο Φραντς Φανόν έγραψε στον εκδότη του στο Παρίσι για να του προτείνει να ζητήσει από τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ έναν πρόλογο για το αντιαποικιακό του μανιφέστο, Της Γης οι Κολασμένοι. «Πες του ότι κάθε φορά που κάθομαι στο γραφείο μου, τον σκέφτομαι». Για τους επαναστάτες διανοούμενους στον Τρίτο Κόσμο, ο Σαρτρ φαινόταν ως εκ θαύματος αμόλυντος από τον πατερναλισμό –και την υποκρισία– που προσέδωσε στη λευκή αριστερά τόσο κακή φήμη … Όμως, το κύρος του Σαρτρ κατέρρευσε μετά την επίσκεψή του στην Αίγυπτο και το Ισραήλ το 1967, όταν συντάχθηκε με το Ισραήλ την παραμονή του Πολέμου των Έξι Ημερών. «Για λόγους που δεν μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε με βεβαιότητα», θα πει με λύπη ο Έντουαρντ Σαΐντ, «ο Σαρτρ παρέμεινε όντως σταθερός στον θεμελιώδη φιλοσιωνισμό του. Αν αυτό συνέβη επειδή φοβόταν μήπως φανεί αντισημίτης, ή επειδή ένιωθε ενοχές για το Ολοκαύτωμα, ή επειδή δεν μπορούσε να αναγνωρίσει σε βάθος τους Παλαιστίνιους ως θύματα και αγωνιστές κατά της αδικίας του Ισραήλ, ή για κάποιον άλλο λόγο, δεν θα το μάθω ποτέ».

Με την παρούσα Κατεπείγουσα Έκκληση, καλούμε την ελληνική κυβέρνηση και κάθε δημόσια αρχή και φορέα της Ελληνικής Δημοκρατίας να προχωρήσουν αποφασιστικά στις παραπάνω ενέργειες, ως αποτέλεσμα των αυξημένων νομικών υποχρεώσεων που υπέχουν τα τρίτα κράτη εξαιτίας της εφαρμογής του ισραηλινού σχεδίου «Starve or surrender» και να παύσουν την οποιαδήποτε συνεργασία με το Ισραήλ κατά την διάπραξη των εγκλημάτων γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης και άλλων εγκληματικών ενεργειών. Απευθυνόμαστε περαιτέρω στον δικηγορικό και νομικό κόσμο της χώρας, στους υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε κάθε πολιτικό, κοινωνικό και συνδικαλιστικό φορέα και συλλογικότητα, σε κάθε δημοκρατικό πολίτη, με σκοπό την ένταση της δημόσιας πίεσης προς τις ελληνικές αρχές για να σταματήσουν κάθε συνέργειά τους στις στρατιωτικές επιχειρήσεις γενοκτονίας στη Γάζα.

Joseph Daher

Η σημερινή ισραηλινή στρατιωτική κλιμάκωση εναντίον του Λιβάνου αποτελεί μέρος μιας ισραηλινής πολεμικής μηχανής που συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα και να βομβαρδίζει τη Συρία, την Υεμένη και το Ιράν, απειλώντας με έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο. Αυτός δεν είναι ο πρώτος πόλεμος που διεξάγει το κράτος του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου, που πάντα δικαιολογείται ως «στοχευμένος» εναντίον οργανώσεων που το Τελ Αβίβ θεωρεί τρομοκρατικές. Στο παρελθόν ήταν η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και το αριστερό Εθνικό Κίνημα του Λιβάνου. Σήμερα, είναι η Χεζμπολλάχ. Για τον Λίβανο, ο σημερινός ισραηλινός πόλεμος αποτελεί επίσης μέρος μιας αλληλουχίας κρίσεων που ξεκίνησε με τη λαϊκή εξέγερση του 2019 και την καταστολή της που ακολούθησε, και συνεχίστηκε με την πανδημία του Covid, την έκρηξη στο λιμάνι, ένα κενό εξουσίας και μια οικονομική κατάρρευση από την οποία ο Λίβανος μόλις είχε αρχίσει να ανακάμπτει.