Carol Williams

Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων πολιτικοποίησε μια γενιά φοιτητών, παρασύροντας πολλούς στη ριζοσπαστική πολιτική...

Για τα γεγονότα της 25ης Σεπτέμβρη 2021 κατά τη διάρκεια της πορείας του 9ου Thessaloniki Pride, εξέδωσε ανακοίνωση το Κινηματικό Μπλοκ που δέχτηκε επίθεση με πέτρες από ομάδα ομοφοβικών τραμπούκων, σημειώνοντας πως «τον αγώνα για ίσα δικαιώματα στους λοατκια+ ανθρώπους, για αλληλεγγύη σε μετανάστ(ρι)ες, Ρομά και κάθε πλάσμα που του στερούν ανάγκες, όπως υγεία, παιδεία και εργασία, δεν πρόκειται να τον σταματήσουμε ποτέ».

Μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας από αυτά που φιλοξενούν πανεπιστημιακές κλινικές. Το 2016 προκήρυξη σε ένα τμήμα μιας θέσης γιατρού Επιμελητή Β’ κλάδου ΕΣΥ. Με την συνήθη … ταχύτητα τέτοιων διαδικασιών στο Ελληνικό κράτος…η κρίση στο Συμβούλιο Επιλογής έγινε φέτος 2021, πέντε χρόνια μετά την προκήρυξη. Στο πρακτικό λοιπόν αυτό αναγράφεται ούτε λίγο ούτε πολύ πως μια συγκεκριμένη γιατρός είναι μεν η αξιολογότερη από τους/τις υποψηφίους όμως … δυστυχώς «έχει δυο μικρά παιδιά» (;) κάτι που κατά τους κριτές δεν συνάδει με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του ιατρικού λειτουργήματος (!).

Να ολοκληρωθεί άμεσα ο έλεγχος στατικής επάρκειας και συνεπώς καταλληλότητας όλων των δημοσιών κτιρίων με προτεραιότητα τα σχολικά κτίρια. Να γίνει έλεγχος και καταγραφή των ζημιών σε όλα τα κτίρια της περιοχής και να παρθούν μέτρα για την αντισεισμική θωράκισή τους . Άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για την ανακούφιση των πληγέντων, πλήρεις αποζημιώσεις για όσους έχουν υποστεί υλικές ζημιές, άμεση κάλυψη των στεγαστικών αναγκών όλων των άστεγων. Να δοθούν οικονομικές διευκολύνσεις για να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν αξιοπρεπώς .  Γενναία χρηματοδότηση προγραμμάτων στατικής ενίσχυσης των κτιρίων στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου αντισεισμικού σχεδιασμού που έχει ανάγκη ο τόπος.

Kάλεσμα φοιτητικών συλλόγων, ΕΛΜΕ, σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων της περιοχής σε αντιφασιστική συγκέντρωση, Τετάρτη 29/9, 6.30μμ στην πλατεία Τερψιθέας. Το πρωί της 28^ης Σεπτέμβρη  φασίστες επιτέθηκαν με κράνη, ρόπαλα και σιδερογροθιές  σε μέλη φοιτητικών συλλόγων έξω από το 1ο-2ο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης κατά την διάρκεια αντιφασιστικής συγκέντρωσης. Πριν μερικές μέρες η ίδια φασιστική ομάδα είχε τραμπουκίσει και πάλι φοιτητές που μοίραζαν προκήρυξη ενάντια στην Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Δίνουμε ηχηρή απάντηση με κάθε τρόπο! Μέσα από τις αγωνιστικές μαθητικές συλλογικότητες, τα εκπαιδευτικά σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τα εργατικά σωματεία οργανώνουμε την δράση μας για να τσακίσουμε το φίδι του φασισμού

Ο αγώνας των εργαζόμενων της e-Food νίκησε! To κόκκινο απεργιακό εργατικό ποτάμι των εργαζόμενων που πλημμύρισε την Τετάρτη τους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων σε όλη την Ελλάδα, και μία μέρα πριν την σημερινή ανακοινωμένη απεργία, ανάγκασε την εργοδοσία σε άτακτη υποχώρηση και δεσμεύεται να προσλάβει τους 2.016 εργαζομένους με συμβάσεις αορίστου χρόνου, αναγνωρίζοντας και την προϋπηρεσία τους και τις πρόσθετες παροχές. Η εργατική τάξη, των νέων εργασιακών σχέσεων, των άθλιων συνθηκών δουλειάς, της εκμετάλλευσης και της ευελιξίας, αυτοί που κινδυνεύουν πιο πολύ απ όλους μας ν' αφήσουν την ζωή τους στην άσφαλτο για το μεροκάματο του τρόμου, νίκησε!

Σήμερα οδηγήσαμε για άλλη μια φορά στους δρόμους της Αθήνας. Όχι για να παραδώσουμε παραγγελίες και να διεκπεραιώσουμε υπηρεσίες, αλλά για να πανηγυρίσουμε τη μεγάλη νίκη των εργαζομένων της e-food, μια νίκη απέναντι σε μια επιχείρηση κολοσσό, μια νίκη ολόκληρης της εργατικής τάξης, που επιβεβαίωσε πως ο αγώνας και η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων είναι τα πιο δυνατά μας όπλα. Τα χειροκροτήματα, τα δυνατά μπράβο και οι υψωμένες γροθιές του κόσμου μας συγκίνησαν. Καταλαβαίναμε πως έβλεπαν τον εαυτό τους ανάμεσά μας, την ώρα που πήγαιναν κι εκείνοι στις δικές τους δουλειές.

Dragomir Olujić

Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!

Hiroshi Nagasaki

Η περίοδος του 1968 στην Ιαπωνία εκπροσωπείται κυρίως από το φοιτητικό κίνημα Ζενκιότο, την «Ένωση Κοινού Αγώνα όλων των Πανεπιστημίων». Το κίνημα ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας και επεκτάθηκε γρήγορα στα άλλα μεγάλα πανεπιστήμια τα επόμενα τρία χρόνια. Σε ολόκληρη τη χώρα, 127 πανεπιστήμια –το 24% του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος τετραετούς φοίτησης συνολικά– γνώρισαν αποχές ή καταλήψεις το 1968. Το 1969, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 153 πανεπιστήμια ή 41 %. Υπήρξε επίσης ένα κίνημα Ζενκιότο στα ιαπωνικά λύκεια.

Παναγιώτης Ξοπλίδης

Η εργατική τάξη ξυπνά στην Ιταλία. Μετά από ένα λήθαργο δεκαετιών, όπου το συνδικαλιστικό κίνημα στη γειτονική χώρα έφτασε σε πλήρη εκφυλισμό, εργατικοί αγώνες ξεσπούν και πετυχαίνουν νίκες. Η σχεδόν ολοκληρωτική διάλυση της ιταλικής αριστεράς και η επικράτηση της λογικής του συνεργατισμού και της κοινωνικής ειρήνης μέσα στα επίσημα συνδικάτα, είχε οδηγήσει την εργατική τάξη να ζει και να δουλεύει σε συνθήκες μεσαίωνα. Στην Ιταλία υπάρχει ακόμα βαριά βιομηχανία, ενώ και ο κλάδος των υπηρεσιών είναι υπερανεπτυγμένος. Οι μεγάλες βιομηχανικές πολυεθνικές μεταφέρουν σταδιακά την παραγωγή τους σε φτηνότερες περιοχές, απολύουν μαζικά εργάτες, μειώνουν μισθούς, κόβουν ασφαλιστικά δικαιώματα.