Adrián Piva
Εδώ θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο ως τη συμπύκνωση μιας βαθιάς διαδικασίας μετασχηματισμού των σχέσεων εξουσίας που συνέδεαν την οικονομία και την πολιτική μετά την κρίση του 2001 και, ως εκ τούτου, ως σημάδι του τέλους μιας εποχής. Στη συνέχεια, θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε αυτό το επιχείρημα παρουσιάζοντας τους κύριους παράγοντες της οικονομικοπολιτικής διαδικασίας που κατέστησαν δυνατό τον θρίαμβο του Μιλέι. Στα συμπεράσματα θα συνοψίσουμε τη συνολική προσέγγιση, θα δώσουμε ορισμένα στοιχεία για τον χαρακτήρα της κυβέρνησης με βάση τα όσα συνέβησαν κατά τους πρώτους μήνες της και θα συζητήσουμε τις μελλοντικές προοπτικές.
Martín Mosquera
Η Αργεντινή βιώνει μέρες ακραίας πολιτικής έντασης. Δεν υπάρχει χώρος εργασίας, οικογένεια ή ομάδα φίλων χωρίς συζητήσεις και ανησυχίες. Η αγωνία και το άγχος είναι αισθητά στην ατμόσφαιρα των δρόμων. Εν τω μεταξύ, η μαρξιστική αριστερά βρίσκεται εν μέσω μιας διαμάχης που κρύβει τη δική της «κρίση εκπροσώπησης»: ο αριστερός ψηφοφόρος είναι σοκαρισμένος επειδή τα περισσότερα από τα τροτσκιστικά κόμματα, που έχουν συσπειρωθεί στο Frente de Izquierda – Unidad (FITU) (Αριστερό Μέτωπο – Ενότητα ), αποφάσισαν να κρατήσουν ουδέτερη στάση στον δεύτερο γύρο που θα μπορούσε να φέρει την ακροδεξιά στην ηγεσία των κρατικών θεσμών.
Adam Fabry
Στις 22 Οκτωβρίου, οι ψηφοφόροι στην Αργεντινή προσήλθαν στις κάλπες για να εκλέξουν τον νέο τους πρόεδρο. Ο ακροδεξιός φιλελεύθερος οικονομολόγος Χαβιέρ Μιλέι, ο οποίος διεξήγαγε εκστρατεία υποσχόμενος, μεταξύ άλλων, ότι θα ανατινάξει την κεντρική τράπεζα, θα δολαριοποιήσει την οικονομία και θα περικόψει με αλυσοπρίονο τις δημόσιες δαπάνες, κέρδισε μια σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας το 55,69% των ψήφων (14 εκατομμύρια ψήφοι). Ο αντίπαλός του, ο Σέρχιο Μάσα, υπουργός Οικονομίας της σημερινής περονιστικής κυβέρνησης, έλαβε το 44,3% των ψήφων (11 εκατομμύρια ψήφοι).
Juan Elman
Πολιτικό τσουνάμι έπληξε την Αργεντινή με τον ακροδεξιό φιλελεύθερο οικονομολόγο Χαβιέρ Μιλέι να κερδίζει το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων στις προκριματικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής, 13 Αυγούστου. Δεν είναι πλέον απίθανο ότι ο Μιλέι μπορεί να γίνει πρόεδρος∙ στην πραγματικότητα, αυτό φαίνεται πλέον το πιο πιθανό σενάριο.
Η σημαντική πρόοδος της άκρας αριστεράς είναι ιστορική, καθώς επηρεάζει όλες τις επαρχίες της χώρας με εθνικό μέσο όρο πάνω από 6% των ψήφων και ποσοστά που φτάνουν το 25% στις φτωχότερες περιοχές. Το FIT-U (Μέτωπο της Αριστεράς και των Εργατών – Ενότητα)1 έγινε μακράν η τρίτη μεγαλύτερη εκλογική δύναμη στη χώρα. Με ποσοστό άνω του 6% και 1,4 εκατομμύρια ψήφους, η ψηφοφορία αυτή απέκτησε πρωτοφανή ποιοτική σημασία χάρη στην είσοδο ακροαριστερών εκλεγμένων αντιπροσώπων σε όλα τα προπύργια του Περονισμού στις αστικές περιοχές.
Στις 27 Οκτώβρη διεξάγονται οι προεδρικές εκλογές στην Αργεντινή με το αποτέλεσμα των προκριματικών εκλογών (PASO) στις 11 Αυγούστου να έχουν σε μεγάλο βαθμό προκαθορίσει το αποτέλεσμα. Οι αναλύσεις και στα καθεστωτικά ΜΜΕ μιλούν για το πολιτικό τέλος του δεξιού προέδρου Μάκρι και την επαναφορά στην εξουσία του Περονισμού-Κιρχνερισμού. Ο υποψήφιος πρόεδρος Αλμπέρτο Φερνάντεζ είναι από την δεξιά τάση του Μετώπου που κυβέρνησε την Αργεντινή με το ζεύγος Κίρχνερ από το 2002 μέχρι το 2015, μετά την εξέγερση του Argentinazo...Tο αντικαπιταλιστικό μέτωπο FIT Unidad (Μέτωπο της Αριστεράς και των Εργαζομένων) έχει διατηρήσει την αυτονομία του. Στις προκριματικές εκλογές πήρε πανεθνικά 2,87% και 700,000 ψήφους σε συνθήκες ακραίας πόλωσης. Το 2015 είχε πάρει 3%.
Την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου, τα κόμματα που συμμετέχουν στο Μέτωπο Της Αριστεράς και των Εργαζομένων (FIT: PTS, Partido Obrero και Izquierda Socialista), καθώς και το MST και το Νέο MAS, διοργάνωσαν κοινή διαδήλωση στην αμερικανική πρεσβεία του Μπουένος Άιρες, για να καταγγείλουν τις πολιτικές της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και της παρέμβασης στη Βενεζουέλα και να απορρίψουν τη μαριονέτα των ΗΠΑ Χουάν Γουαϊδό. Αυτή η καταγγελία και η αντιιμπεριαλιστική πορεία έγιναν στην βάση μιας κοινής θέσης ανεξάρτητης και επικριτικής απέναντι στην κυβέρνηση Μαδούρο.
