Στις 16 Γενάρη στην Τρίπολη δικάζονται στο πρόσωπο των εκπαιδευτικών το δικαίωμα στην απεργία κι ο αγώνας αγώνα για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία. Σ’ αυτή την κρίσιμη μάχη είμαστε όλοι/όλες μαζί! Την 16η Γενάρη στην Τρίπολη πραγματοποιείται το πρώτο πειθαρχικό νεοδιόριστων εκπαιδευτικών. Κυβέρνηση και υπουργείο επιδιώκουν κι ελπίζουν να δώσουν συντριπτικό χτύπημα στον αγώνα μας ενάντια στην αξιολόγηση δια μέσου της ποινικοποίησης της αντίστασης και της καταστρατήγησης του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία. Η επιδίωξή τους είναι συνυφασμένη με την πρόταση για κατάργηση της μονιμότητας μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, με βασικές πλευρές την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Rafael Uzcategui

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Pablo Stefanoni

Τον Αύγουστο του 2024, μετά τις εκλογές στη Βενεζουέλα, κατέληξα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα ως εξής: «Οι εικόνες της καταστολής στη Βενεζουέλα –και μιας κυβέρνησης που κλείνεται πίσω από τα τείχη της χωρίς να θέλει καν να δείξει τα εκλογικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης νίκης της– αποτελούν ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων. Ένας “σοσιαλισμός” που συνδέεται με καταστολή, καθημερινές ελλείψεις και ιδεολογικό κυνισμό δεν φαίνεται να είναι η καλύτερη βάση για να “κάνουμε τον προοδευτισμό ξανά μεγάλο”, για να το πούμε έτσι». Τόνισα εκεί ότι «αν στο παρελθόν ο τσαβισμός ήταν ένα πλεονέκτημα –υλικό και συμβολικό– για τις περιφερειακές αριστερές δυνάμεις, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 έχει γίνει όλο και περισσότερο ένα βάρος».

Κοινωνικό Κίνημα (Ουκρανία)

Το ουκρανικό Κοινωνικό Κίνημα (Σοτσιάλνιι Ρουχ) καλεί την διεθνή αριστερά να σταθεί αλληλέγγυα στους Ιρανούς διαδηλωτές και να αναπτύξει δεσμούς με τις εργατικές συλλογικότητες και τους επαναστάτες φοιτητές του Ιράν. Δεν πρόκειται για υποστήριξη της αποκατάστασης μιας ετοιμοθάνατης μοναρχίας, που ενθαρρύνεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά για αγώνα για την πραγματική δημοκρατική ανάπτυξη της χώρας, την οποία επιζητούν οι διωκόμενοι και πεινασμένοι Ιρανοί. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν νέο «ισχυρό ηγέτη», αλλά τη διάλυση του θεοκρατικού κράτους, μια αναδιάρθρωση βασισμένη στην αυτοοργάνωση, την χειραφέτηση των γυναικών και των μειονοτήτων, την συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία, και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους εργάτες και τους αγρότες. Το μέλλον του Ιράν δεν πρέπει να αποφασιστεί από τους αγιατολλάχ, ούτε από τους στρατηγούς του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης, ούτε από ανέντιμους αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, ούτε από ξένους ιμπεριαλιστές, αλλά από τον ίδιο τον ιρανικό λαό.

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε το θάνατο στις 9/1/2026 της αγωνίστριας του αριστερού και του γυναικείου κινήματος διεθνώς Ελένης Βαρίκα. Η Ελένη ήταν ένα από τα πρόσωπα που άφησαν τη σφραγίδα τους, ήδη από τη δεκαετία του 70, στους αγώνες στην Ελλάδα για την ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος και του ρεύματος της 4ης Διεθνούς.

Φαντάζεται ότι μπορεί να χτίσει ένα καπιταλισμό σε Ευρώπη και Ελλάδα αγγελικά πλασμένο! Και φανταστική ενόραση του δεν έχει να κάνει με το εορταστικό “πανανθρώπινο” κλίμα των ημερών, - μια και το παρακάτω άρθρο του Σωκράτη Φάμελου που ψαρέψαμε στην εφημερίδα “ΒΗΜΑ” στη στήλη “Απόψεις” στις 29\12\25 – πρόκειται για ασθένεια χρόνια και κληρονομική, που κρατάει από τον “αείμνηστο” σοσιαλδημοκράτη Μπερστάιν – υπήρχαν ρεφορμιστές και στην εποχή του Μαρξ ωστόσο ήταν δικαιολογημένοι κατά κάποιο τρόπο γιατί ο καπιταλισμός ήτανε στην προοδευτική φάση της νεότητάς του – ρεφορμιστή της εποχής του γεροντικού σάπιου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

H βασική θέση της Χοσεϊνζάντε ήταν απλή: ο δρόμος είναι το αποτέλεσμα μιας δεκαετίας συσσωρευμένης πίεσης, καταστολής και διάσπαρτης οργάνωσης από τη βάση προς την κορυφή. Οι γνωστές προσωπικότητες φτάνουν αργά. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι, αντί να ενισχύσουν την ποικιλομορφία του κινήματος και την πραγματική εμπειρία στο πεδίο, εμφανίζονται σχέδια που δεν έχουν ως στόχο να ανοίξουν τον δρόμο προς την ελευθερία, αλλά να διαχειριστούν και να ελέγξουν ένα κίνημα που έχει ήδη ξεφύγει από τον έλεγχο. Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη με αγγλικούς υπότιτλους στο βίντεο στο τέλος του κειμένου

 Απέναντι στις ΗΠΑ «είμαστε όλοι Ιρανοί και Ιρανές». Απέναντι στο θεοκρατικό, δεσποτικό καθεστώς, είμαστε με τον λαϊκό ξεσηκωμό. Στηρίζουμε τους αγώνες ενάντια στην έμφυλη καταπίεση στο Ιράν, όπως και σε κάθε γωνιά της Γης, για τη γυναικεία χειραφέτηση και απελευθέρωση. Επιμένουμε στην αναγκαιότητα και δυνατότητα νέων σύγχρονων νικηφόρων κοινωνικών επαναστάσεων στον 21ο αιώνα. Αυτές μπορούν να είναι έργο των πραγματικών «σκαπανέων της ιστορίας», των εργαζομένων και των αγωνιζόμενων λαών και όχι των δήθεν «αντι-ιμπεριαλιστικών» αστικών τάξεων που ξέρουν να καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό, μόνο έως το όριο που ορίζουν τα δικά τους κρατικά συμφέροντα και η κυνική λογική των «σφαιρών επιρροής».

Η Ελένη Βαρίκα, επαναστάτρια μαρξίστρια-φεμινίστρια γαλλο-ελληνίδα καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας, γνωστή για την πρωτοποριακή χρήση της έννοιας του φύλου στη γαλλική έρευνα, πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στο Παρίσι στις αρχές Ιανουαρίου 2026. Ήταν 76 ετών και σύντροφος του Μικαέλ Λέβι (Michael Löwy), του γαλλο-βραζιλιάνου μαρξιστή κοινωνιολόγου και φιλόσοφου. Και οι δύο ήταν συνεργάτες του Against the Current και καλοί φίλοι της οργάνωσης που το στηρίζει, της Solidarity. Για όσους από εμάς γνωρίζαμε προσωπικά την Ελένη, οι αναμνήσεις μας είναι σαν θησαυροί...