Της Paula Varela.

Η θέση των εργαζομένων γυναικών, που διαμορφώθηκε από τη θηλυκοποίηση του εργατικού δυναμικού, η οποία δεν είχε συντελεστεί τη δεκαετία του 1970, όταν διεξήχθη η συζήτηση για την οικιακή εργασία, μας επιτρέπει να σκεφτούμε τις γυναίκες ως γέφυρα μεταξύ παραγωγής και αναπαραγωγής. Σκεπτόμενοι τις γυναίκες της εργατικής τάξης ως γέφυρα, μπορούμε να σκεφτούμε τους (ταξικούς) αγώνες που εκτείνονται «από το εργοστάσιο στη γειτονιά» και «από τη γειτονιά στο εργοστάσιο» —διασχίζοντας το χάσμα μεταξύ αναπαραγωγής του εργατικού δυναμικού και κοινωνικής παραγωγής. Η Διεθνής Γυναικεία Απεργία, η οποία, όπως όλα δείχνουν, αποτελεί κεντρικό παράδειγμα της φεμινιστικής νέας τάσης σε παγκόσμιο επίπεδο, ανοίγει το ενδεχόμενο (όπως και άλλες σύγχρονες συγκρούσεις) της άσκησης αυτής της αμφίπλευρης ταξικής πάλης: απεργίες ολόκληρης της εργατικής τάξης στον τόπο της παραγωγής και της αναπαραγωγής, με επικεφαλής τις εργαζόμενες γυναίκες.

 Έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες για θρησκευτική και φυλετική βία σε όλες τις κατευθύνσεις... Σε όλο τον κόσμο, οι δυνάμεις της αντίδρασης προσπαθούν να εξαλείψουν τις αρχές της διεθνιστικής, αντικαπιταλιστικής αλληλεγγύης. Το παλαιστινιακό κίνημα αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα αλληλεγγύης και συνεργασίας σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο από τη ρατσιστική και θρησκευτική βία. Όσοι εκμεταλλεύονται ευκαιριακά τη σφαγή του Μπόντι για να δυσφημίσουν αυτό το κίνημα θα πρέπει να ντρέπονται, ενώ οι ακτιβιστές του κινήματος πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για να αναδείξουν τη σημασία του διεθνισμού, της συνεργασίας και της αντίστασης σε αυτόν τον ατέλειωτο εφιάλτη

Συλλογικότητες και αγωνιστές των περιοχών  Πετρούπολης, Ίλιου, Αγ. Αναργύρων Καματερού και των δυτικών, με αφορμή την εμφάνιση σε σχολεία της περιοχής, πανό και συνθήματα της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης με πανό  σπίλωσης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και αγκυλωτούς σταυρούς αποφασίσαμε να συντονίσουμε τον αγώνα ενάντια στην φασιστική απειλή, να μην επιτρέψουμε να τρυπώσει ξανά ο φόβος από την βία των αναπτυσσόμενων φασιστικών ομάδων, να μην επιτρέψουμε να  αναπτύξουν τον μισα-νθρωπισμό, το μίσος στον αδύναμο, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τον μισογυνισμό και τον σοβινισμό, προκειμένου να προστατεύσουν το σύστημα που είναι υπεύθυνο για τα προβλήματα και την εξαθλίωση του λαού και της νεολαίας.

Δεν τρομοκρατούμαστε! Δεν θα επιτρέψουμε να δημιουργήσουν οι φασίστες νέα άβατα, ούτε να έχουμε νέους νεκρούς σαν τον Παύλο Φύσσα και τον Σαχζάτ Λουκμάν. Συνεχίζουμε τις αντιφασιστικές δράσεις στην Πετρούπολη. Συμμετέχουμε στην πορεία της 20ης Δεκέμβρη, 11.30 π.μ. στη Στρογγυλή Πλατεία Πετρούπολης. Καλούμε τους Συλλόγους Γονέων, τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών, όλους τους μαζικούς φορείς όπως και τους μαθητές, να συμμετέχουν στην πορεία της 20ης Δεκέμβρη.

 Ο Νετανιάχου έσπευσε να αξιοποιήσει τη σφαγή του Σίδνεϊ κατηγορώντας την πλατιά πίεση για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, λες και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων είναι κάποιο είδος «σκανδάλης τρομοκρατίας», ενώ ο Έλληνας υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης χαρακτήρισε αμέσως τους επιτιθέμενους «ισλαμιστές τρομοκράτες» πριν ακόμη τα γεγονότα γίνουν δημόσια γνωστά. Αυτό είναι ρατσισμός — απλός και συγκεκριμένος: η μετατροπή της εβραϊκής θλίψης σε πρόσχημα για την ποινικοποίηση των Παλαιστινίων και η μετατροπή μιας αντισημιτικής θηριωδίας σε συλλογική δυσπιστία απέναντι στους μουσουλμάνους. Είναι ο ίδιος αποικιακός αλγόριθμος κάθε φορά: αντικατάσταση της έρευνας με την ταυτότητα, αντικατάσταση των ανθρώπων με ετικέτες και στη συνέχεια προσποίηση ότι το μίσος «απλά συμβαίνει». 

Η πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας, απέδειξαν για μια ακόμα φορά ότι στέκονται στο πλευρό της κυβέρνησης και του κεφαλαίου και όχι στο πλευρό των εργαζομένων και του λαού. Αρνήθηκαν κατηγορηματικά τόσο στο ΕΚΑ όσο και στην ΑΔΕΔΥ και σε όλα τα άλλα συνδικαλιστικά όργανα την προκήρυξη 24ωρης πανεργατικής απεργίας με αφορμή τον αντιλαϊκό προϋπολογισμό και την αλληλεγγύη στην εξέγερση των αγροτών καθώς και κάθε άλλη απεργιακή πρόταση.

Ο φετινός προϋπολογισμός για την υγεία, όπως και όλοι οι προηγούμενοι είναι προϋπολογισμός φτώχειας, λιτότητας και στραγγαλισμού της δημόσιας περίθαλψης. Μετά την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, μετά την πανδημία η Δημόσια Περίθαλψη είναι ξανά στο στόχαστρο της Ε.Ε και του επίσημου πολιτικού συστήματος. Οι πολεμικές δαπάνες και η στροφή στην πολεμική οικονομία  έχουν ως πρώτα θύματα την πρόνοια και την υγεία. Κάτω ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός - παλλαϊκός απεργιακός αγωνιστικός ξεσηκωμός στο πλευρό των αγωνιζόμενων αγροτών για να ανατραπεί αυτή η άθλια κυβέρνηση αλλά και συνολικά η καταστροφική πολιτική ΕΕ – ΝΑΤΟ – μεγαλοεπιχειρηματιών όποια κυβέρνηση και αν την εφαρμόζει

Με ενίσχυση των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων στο Δημόσιο και πρώτη θέση, σε έδρες και σε αντιπροσώπους στο ΓΣ, για τις δυνάμεις της ΔΑΣ -ΠΑΜΕ στην εκλογή του νέου γενικού συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ τέλειωσαν οι διαδικασίες. Το αποτέλεσμα παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με τελευταία αποτελέσματα σε Ομοσπονδίες και σωματεία του Δημοσίου πριν από λίγους μήνες (π.χ. ΟΕΝΓΕ, ΕΙΝΑΠ), με άνοδο των ίδιων δυνάμεων και υποχώρηση των κυβερνητικών παρατάξεων. Ανάλογη εικόνα καταγράφεται και σε άλλους κλάδους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.Όμως - πέρα από την πρώτη δύναμη ο πολιτικός συσχετισμός δεν άλλαξε καθώς την πλειοψηφία διατηρεί ο κυβερνητικός - σε κάθε εκδοχή - συνδικαλισμός.

Το τελεσίγραφο των αγροτών δεν είναι παρά η απάντηση στα τελεσίγραφα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Τι άλλο από τελεσίγραφο είναι όταν δηλώνει ο Μητσοτάκης ότι: Η κυβέρνηση λαμβάνει υπόψιν κάθε δίκαιο αίτημα. Έτσι, ήδη μελετά μία δέσμη επιπλέον μέτρων ενίσχυσης. Πάντα, όμως, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της εθνικής οικονομίας και σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες”. Γιατί ποιος καθορίζει το “πλαίσιο των δυνατοτήτων “ και “τους ευρωπαϊκούς κανόνες” ασφαλώς όχι οι λαοί αλλά οι κυβερνήσεις για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Λεφτά υπάρχουν για να ικανοποιήσετε τα δίκαια αιτήματα των αγροτών, από εκεί που βγήκαν τα 5,3 δις για την πρόωρη αποπληρωμή των δανείων!!

Lesya Bidochko

Oleksandr Syedin

Η σύγχρονη Ρωσία στερείται τόσο του ηθικά θεμελιωμένου επιχειρήματος για την ανωτερότητα ενός σοσιαλιστικού συστήματος, όπως συνέβαινε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όσο και ενός πλήρως ανεπτυγμένου θρησκευτικού επιχειρήματος υπέρ της Ορθοδοξίας ή του διεθνούς πανσλαβιστικού κινήματος. Η Ρωσία λειτουργεί υπό το καθεστώς του καπιταλισμού, όπως και η Δύση, και η κοσμική εξουσία είναι τυπικά διαχωρισμένη από την εκκλησία, όπως και στα δυτικά κράτη. Συνολικά, η δυτική κουλτούρα κυριαρχεί, αν και σε κάπως τροποποιημένη μορφή. Για να γεμίσουν αυτό το ιδεολογικό κενό, οι Ρώσοι ιδεολόγοι επικαλούνται εκλεκτικά έννοιες όπως ο «ρωσικός κόσμος», η «σωστή παραδοσιακή Ευρώπη» ή, όπως περιγράφεται στην επίσημα υιοθετημένη έννοια της εξωτερικής πολιτικής του 2023,τοποθετούν τη Ρωσία ως «ξεχωριστό κράτος-πολιτισμό». Ωστόσο, όλες αυτές οι έννοιες στερούνται ουσιαστικού περιεχομένου. … Η ομοφοβία έχει καταλάβει κεντρική θέση στην ιδεολογική παρουσίαση της Ρωσίας, όχι λόγω της θετικής της σημασίας για το καθεστώς, αλλά ως ηθικό επιχείρημα για την υπαρξιακή αντιπαράθεση και κλιμάκωση με τη Δύση. Ελλείψει άλλων πειστικών επιχειρημάτων, η ομοφοβία αναδεικνύεται ως μοναδική επιλογή. Το ιδεολογικό στοιχείο της ομοφοβίας γίνεται σωσίβιο για τις ελίτ του Πούτιν εν μέσω ηθικής αναταραχής και μιας ευρύτερης κρίσης δημιουργίας νοήματος.