Γι' αυτό χωρίς τον διεθνισμό των επαναστατικών οργανώσεων η κουβανική εργατική τάξη θα έμενε μόνη, στριμωγμένη ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς γύπες και τους παρασιτικούς γραφειοκράτες, με την χυδαία ιδέα ότι ο σοσιαλισμός σημαίνει καταπίεση να κερδίζει έδαφος. Η αριστερά που θα κοιτάξει αλλού ή, ακόμα χειρότερα, θα συμμαχήσει με την κουβανική γραφειοκρατία, θα ναυαγήσει, όπως συνέβη ήδη με όσους είχαν παρόμοια στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ. Ενάντια στον αμερικανικό αποκλεισμό και ενάντια στην φιλο-καπιταλιστική γραφειοκρατία! Για μια Κομμουνιστική Διεθνή! Για μια σοσιαλιστική επανάσταση στην Κούβα!
Πολλοί Κουβανοί οικονομολόγοι που υποστηρίζουν έναν μεγαλύτερο ρόλο της αγοράς στο νησί, επιμένουν ότι δεν είναι υπέρμαχοι του καπιταλισμού, διότι σύμφωνα με αυτούς οι αγορές δεν είναι ισοδύναμες με τον καπιταλισμό, δεδομένου ότι προηγήθηκαν από αυτόν για πολλούς αιώνες. Αν και αυτό είναι αλήθεια, οι οικονομολόγοι αυτοί δεν αναφέρουν ότι με την εγκαθίδρυση και την εδραίωση του καπιταλισμού οι αγορές όχι μόνο έγιναν η οικονομικά κυρίαρχη δύναμη σε πολλές κοινωνίες, όπου δεν είχαν υπάρξει ποτέ πριν, αλλά ότι δομούσαν επίσης την οικονομική ζωή καθώς και τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις των κοινωνιών αυτών.
Comunistas Cuba
Εκατοντάδες εργαζόμενοι στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κούβας κατέβηκαν σε διαδήλωση, φωνάζοντας βασικά συνθήματα: «Ρεύμα και φαγητό» και «Πεινάμε». Δώδεκα ώρες την ημέρα χωρίς ρεύμα, ψωμί που πωλείται από το κράτος με δελτίο μόνο για παιδιά κάτω των 13 ετών και συχνά καθόλου.
Δύο χρόνια αργότερα, η 11η Ιουλίου εξακολουθεί να είναι μια ανοιχτή πληγή για την εργατική τάξη της Κούβας. Όχι όμως και για την αστική τάξη, η οποία εκείνη τη λαμπρή Κυριακή ήταν αφοσιωμένη μόνο στην προστασία των επιχειρήσεών της. Όχι για την κουβανική κυβερνητική γραφειοκρατία, η οποία τρέμει όταν φτάνει η ημερομηνία, γεμίζει την πόλη με αστυνομία και στρατό και στη συνέχεια ψεύδεται στα ΜΜΕ της, λέγοντας ότι οι "επαναστάτες" βγήκαν να αντιμετωπίσουν τους "αντεπαναστάτες"... H πραγματική Κουβανική Επανάσταση πνίγηκε μέχρι θανάτου πριν από χρόνια, από την ίδια γραφειοκρατία που διέταξε την καταστολή της 11ης Ιουλίου.
Η οικονομική κρίση στην Κούβα δεν λέει να τελειώσει και αυτό συμβάλλει στη συνεχιζόμενη ροή μεταναστών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο το 2022, ένα τέταρτο του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων πέρασαν παράνομα τα σύνορα του Μεξικού προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγιναν δεκτοί από τις μεταναστευτικές αρχές. Παρόλο που ο Μπάιντεν ακύρωσε την αποδοχή παράνομων Κουβανών μεταναστών από το νησί, επικίνδυνες βάρκες συνεχίζουν να φεύγουν για τη Φλόριντα...Η πλειονότητα των Κουβανών μεταναστών είναι νέοι, γεγονός που θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εργατική τάξη του νησιού…
Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στην Κούβα στις 29 Σεπτεμβρίου μοιάζουν με την αρχή του τέλους… Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Ίσως οι διαδηλώσεις να σταματήσουν από μόνες τους, αλλά το γεγονός και μόνο ότι δεν έχουν κατασταλεί –πέρα από τη συνεχή επίδειξη δύναμης και τις παρατεταμένες διακοπές ρεύματος στο διαδίκτυο τις νύχτες 29-30 Σεπτεμβρίου– τις έχει κάνει να εξαπλώνονται και να διατηρούνται όλο και περισσότερο στην Αβάνα. Αν η κυβέρνηση προσπαθήσει να τις καταστείλει, θα έχει πετάξει ένα σπίρτο σε μια θάλασσα από πετρέλαιο.
Κάθε κράτος είναι κατασταλτικό, υποστήριζε ο Λένιν στο βιβλίο του Κράτος και Επανάσταση. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί κάτι θεμελιώδες: ο πολιτικός χαρακτήρας του κράτους καθορίζεται επίσης από το ποια είναι η τάξη την οποία καταστέλλει το κράτος. Κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον κομμουνισμό, το σοσιαλιστικό κράτος καταστέλλει την αστική τάξη και την αντεπανάσταση- επομένως, ένα κράτος που καταστέλλει την εργατική τάξη επειδή διαμαρτύρεται με οικονομικά αιτήματα είναι ένα κράτος που απέχει πολύ από το να είναι σοσιαλιστικό.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Ριαμπκόφ δήλωσε την Πέμπτη ότι αν κλιμακωθούν οι εντάσεις μεταξύ της χώρας του και των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ρωσία θα μπορούσε να αναπτύξει «στρατιωτική υποδομή» στην Κούβα. Η Κούβα δεν εμπλέκεται επί του παρόντος σε καμία στρατιωτική σύγκρουση. Με τις δηλώσεις του, ο Ριαμπκόφ προσπαθεί να εμπλέξει την Κούβα σε μια κλιμάκωση της στρατιωτικής έντασης στην οποία η χώρα μας δεν συμμετέχει.
Καλώ τη διεθνή αγωνιστική αριστερά και όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο να μη διστάσουν να διερευνήσουν και να υποστηρίξουν την υπόθεση των πολιτικών κρατουμένων στην Κούβα. Καλώ σε διεθνή αλληλεγγύη για τον Άμπελ Λεσκάι, γιατί μόνο έτσι θα ακουστούμε. Η Αριστερά, παρά τις αποχρώσεις και τις διαφορές της, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της ως κάτι ενιαίο στον κόσμο μπροστά σε τέτοιου είδους προσβολές. Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε τον καταπιεστή μόνο ως αστό – η γραφειοκρατία επίσης καταπιέζει. Δεν κουράζομαι ποτέ να το λέω: «Σοσιαλισμός ναι, καταπίεση όχι».
Ένα μήνα μετά τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Κούβα στις 11 Ιουλίου, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε σημαντικές αλλαγές και η οικονομική κρίση και η κρίση υγείας παραμένουν στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, τα προβλήματα που προκάλεσαν τις διαδηλώσεις παραμένουν πρακτικά αμετάβλητα.
