Ένα δεκαπενθήμερο μετά τις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου, οι Comunistas αποτίουν φόρο τιμής στους μάρτυρες της 26ης Ιουλίου και αναλύουν τις αμφιλεγόμενες διαδηλώσεις.
Η 26η Ιουλίου σηματοδοτεί την 68η επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα και 15 ημέρες από τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Κούβα στις 11 του περασμένου Ιουλίου. Και τα δύο γεγονότα απέχουν πολύ από το να είναι παρόμοια ιστορικά γεγονότα, αλλά η αντεπανάσταση προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί. Σύμφωνα με τη δεξιά, οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου ήταν η πραγματική ημέρα της εθνικής εξέγερσης και όχι η επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα.
Δυστυχώς, σημαντικά τμήματα της αριστεράς δεν αναλύουν καθόλου κριτικά την κατάσταση που βιώνει η Κούβα, τη φθορά του πολιτικού της συστήματος και την απελπισία των νέων γενεών. Αντίθετα, βλέπουμε σε πολλές χώρες μια άκριτη σκλήρυνση γραμμών, όπου όλα ανάγονται σε μια συνωμοσία του ιμπεριαλισμού, όπου η ίδια η λαϊκή κινητοποίηση δεν θεωρείται ως νομιμοποιημένη και αποδίδεται αποκλειστικά στους «πράκτορες του ιμπεριαλισμού». Είναι προφανές ότι ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να διαστρέψει το νόημα των κοινωνικών διαμαρτυριών για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα μέσα στις διάφορες διεθνείς διενέξεις ενός κόσμου με όλο και μεγαλύτερους σπασμούς, ακόμα περισσότερο που αφορά μια χώρα που η επικυριαρχία της μοιάζει παραδειγματική στην περιοχή για την αντίστασή της...
Τέσσερις ημέρες μετά τα γεγονότα και μετά από ενδελεχή ανάλυση, οι Comunistas γνωστοποιούν την επίσημη θέση τους σχετικά με τις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην Κούβα την περασμένη Κυριακή 11 Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα και με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση, την Κυριακή 11 Ιουλίου, η Κούβα βίωσε μια σειρά από κοινωνικές εκρήξεις που κάλυψαν τουλάχιστον 6 από τις 14 επαρχίες της χώρας. Στα 62 χρόνια από τον θρίαμβο της επανάστασης με επικεφαλής τον Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, η Κούβα δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ μια τέτοια κατάσταση…
Είναι οδυνηρό να βλέπεις την κοινωνική αναταραχή στην Κούβα, ωστόσο, δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη. Οι κοινωνικές επιστήμες μπορεί να μην είναι ακριβείς, αλλά δεν είναι τυφλές. Αν οι κυβερνώντες κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα, εμείς οι γυναίκες και οι άνδρες επιστήμονες δεν πρέπει να το κάνουμε. Η αξιοπιστία μας και, το σημαντικότερο, οι ζωές πολλών ανθρώπων και το μέλλον της χώρας διακυβεύονται.
International Socialist Alternative
Η έλλειψη φαρμάκων, καθώς και η αυξανόμενη οικονομική κρίση που έχει επιδεινωθεί από την πανδημία, έχει προκαλέσει αυξανόμενη δυσαρέσκεια στους εργαζόμενους της Κούβας, οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους στις 11 Ιουλίου. Η γραφειοκρατία του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚ) χαρακτήρισε τις διαδηλώσεις αντεπαναστατικές και φιλοϊμπεριαλιστικές. Από την άλλη πλευρά, ο ιμπεριαλισμός και τα δεξιά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να παρουσιάσουν αυτές τις διαδηλώσεις ως «αγώνα για τη δημοκρατία στην Κούβα» (εννοώντας φυσικά, «για τον καπιταλισμό»). Και οι δύο χαρακτηρισμοί απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση του Ντίαζ Κανέλ και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας (PCC) λένε ότι οι διαμαρτυρίες «ενορχηστρώνονται και χρηματοδοτούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Φυσικά ο ιμπεριαλισμός θέλει να χρησιμοποιήσει τις διαδηλώσεις προς όφελός του. Όμως οι βαθύτερες αιτίες βρίσκονται στις πολιτικές λιτότητας που εφάρμοσε τον Ιανουάριο η κουβανική κυβέρνηση και οι οποίες βάθυναν την κοινωνική ανισότητα. Ο καπιταλισμός κουβανικού τύπου υπάρχει στην Κούβα εδώ και δεκαετίες.
Εδώ και χρόνια, και μάλιστα δεκαετίες, καταγγέλλουμε τον αποκλεισμό που επιβάλλουν οι αμερικανικές αρχές στην Κούβα… Είμαστε αντιιμπεριαλιστές και πεπεισμένοι διεθνιστές. Ως εκ τούτου, με μεγάλη ανησυχία πληροφορηθήκαμε τη σύλληψη κατά τη διάρκεια μιας πορείας διαμαρτυρίας στην Αβάνα στις 11 Ιουλίου του Frank García Hernández, Κουβανού ιστορικού και μαρξιστή, του Leonardo Romero Negrín, νεαρού σοσιαλιστή που σπουδάζει φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, του Maykel González Vivero, διευθυντή της Tremenda Nota και του Marcos Antonio Pérez Fernández, προπανεπιστημιακού φοιτητή... Ζητάμε την άνευ όρων απελευθέρωση του Φρανκ και όλων των συντρόφων του και τον σεβασμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων όλου του κουβανικού λαού.
Αυτή την Κυριακή οι διαδηλώσεις σε διάφορα μέρη της Κούβας είχαν μεγάλη διεθνή απήχηση. Τα κεντρικά αιτήματα των διαδηλώσεων στην Αβάνα και σε άλλα μέρη του νησιού αφορούσαν στις ελλείψεις, τις υψηλές τιμές των τροφίμων και τις διακοπές ρεύματος εν μέσω της κρίσης υγείας που προκλήθηκε από τον κορονοϊό. Τμήματα του πληθυσμού βγήκαν στους δρόμους με αυτά τα δικαιολογημένα αιτήματα, όταν η χώρα περνάει τη χειρότερη στιγμή της πανδημίας, με αναφορές για καταρρεύσεις κέντρων υγείας, όπως συνέβη σε άλλες χώρες, και έλλειψη φαρμάκων και άλλων βασικών αγαθών.
Σήμερα το απόγευμα ο κουβανικός λαός βγήκε στους δρόμους. Ένας λαός που δεν τον κάλεσε καμία άλλη οργάνωση εκτός από την ακραία οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Κούβα και την ανικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κατάσταση. Η Κούβα βγήκε στους δρόμους με το λάθος σύνθημα «Πατρίδα και ζωή», αλλά βγήκε στους δρόμους για κάτι περισσότερο από ένα σύνθημα, βγήκε στους δρόμους για να απαιτήσει πραγματικό σοσιαλισμό από την κυβέρνηση. Αυτοί που βρίσκονταν στους δρόμους δεν ήταν μόνο καλλιτέχνες και διανοούμενοι, αυτή τη φορά ήταν ο λαός στην ευρύτερη ποικιλομορφία του.
Αυτή την Κυριακή, 11 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις στην Αβάνα και σε διάφορες περιοχές της Κούβας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υγειονομική κρίση, τις ελλείψεις και τα διάφορα μέτρα της κυβέρνησης, που επιδεινώνονται από την σκλήρυνση του εγκληματικού ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού των Ηνωμένων Πολιτειών.
