Carlos Sapir

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την εισβολή του στη Γάζα και παρά την παγκόσμια κατακραυγή ενάντια στη γενοκτονία που διαπράττει εναντίον των Παλαιστινίων, το Ισραήλ επιτέθηκε στο Λίβανο με μια σειρά βομβαρδισμών και προετοιμάζει ανοιχτά μια χερσαία εισβολή στη χώρα. Αυτή η κλιμάκωση, εξωφρενική ακόμη και στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου πολέμου ως προς την κατάφωρη περιφρόνηση της κυριαρχίας του Λιβάνου, έχει ήδη σκοτώσει εκατοντάδες αμάχους. Ενώ οι επιθέσεις του στο Λίβανο ήταν βάναυσες, η κλιμάκωση του σιωνιστικού κράτους σε έναν πόλεμο που το έχει ήδη καταστήσει παρία στην παγκόσμια σκηνή είναι μια σιωπηρή παραδοχή της αποτυχίας στη Γάζα και εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας διπλωματικής, στρατιωτικής και οικονομικής υπερεπέκτασης που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για το κράτος απαρτχάιντ. Επιπλέον, οι εγκληματικές επιθέσεις του Ισραήλ κατά του Λιβάνου είναι δυνατές μόνο μέσω της συνεχιζόμενης στρατιωτικής υποστήριξης που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει στο Ισραήλ, και είναι καθήκον του κινήματος αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη στη Βόρεια Αμερική να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει αυτή η υποστήριξη.

Gilbert Achcar

Δεν είχε περάσει ούτε μια ώρα από τότε που έγραψα το άρθρο μου πριν από μια εβδομάδα («Ο Λίβανος και η ισραηλινή στρατηγική εκφοβισμού», 17/9/2024) όταν οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες ξεκίνησαν μια μαζική τρομοκρατική επιχείρηση στο Λίβανο ανατινάζοντας μεμονωμένες συσκευές επικοινωνίας σε δύο διαδοχικά κύματα μέσα σε δύο ημέρες, σκοτώνοντας περισσότερους από 40 ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από 3.500. Αυτά τα δύο κύματα μαζικής τρομοκρατίας ακολουθήθηκαν από μια κλιμάκωση της ανταλλαγής οβίδων πέρα από τα σύνορα, μεταξύ της Χεζμπολλάχ και των Ισραηλινών Δυνάμεων Επίθεσης (ή αλλιώς IDF), που προηγήθηκε του έντονου βίαιου βομβαρδισμού που εξαπολύθηκε τη Δευτέρα στο νότιο Λίβανο και σε άλλες περιοχές όπου η Χεζμπολλάχ έχει παρουσία, σκοτώνοντας σχεδόν 500 ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από 1.600. Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται ακόμη την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Είμαστε εμείς, οι Ισραηλινοί, διατεθειμένοι να ζήσουμε στη μόνη χώρα στον κόσμο της οποίας η ύπαρξη βασίζεται στο αίμα; Το μόνο όραμα που είναι τώρα πλατιά διαδεδομένο στο Ισραήλ είναι να ζούμε από πόλεμο σε πόλεμο, από αιματοχυσία σε αιματοχυσία, από σφαγή σε σφαγή, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερα διαλείμματα μεταξύ τους. Οι αισιόδοξοι υπόσχονται μεγάλα διαλείμματα, ενώ η δεξιά υπόσχεται μια μόνιμη αιματοβαμμένη πραγματικότητα: ο πόλεμος, οι σφαγές, η συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ένα κράτος παρίας, που επαναλαμβάνονται σε έναν ατέρμονο κύκλο.

Gilbert Achcar

Τις τελευταίες ημέρες, οι ισραηλινές απειλές σχετικά με επικείμενη επίθεση στο Λίβανο έχουν πολλαπλασιαστεί, ιδίως μετά την προληπτική επίθεση του Ισραήλ κατά της Χεζμπολλάχ στις 25 Αυγούστου, την οποία ακολούθησε η επίθεση του κόμματος σε αντίποινα για τη δολοφονία του στρατιωτικού διοικητή Φουάντ Σουκρ. Από εκείνη την ημέρα, μια χορωδία άρχισε να κατηγορεί τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου για το μέγεθος της προληπτικής επιχείρησης, το οποίο ορισμένοι σιωνιστές σχολιαστές θεωρούν μικρότερο από το απαιτούμενο, καθώς επιθυμούν μια επίθεση που θα ξεπερνά τους στρατιωτικούς στόχους και θα αποκτά αποτρεπτικές διαστάσεις, εξαπολύοντας εντατική καταστροφή στα πληθυσμιακά κέντρα στα οποία κυριαρχεί το κόμμα.

Gilbert Achcar

Ποια είναι η σύγκρουση εντός της σιωνιστικής ελίτ της εξουσίας; Μην πιστεύετε ότι πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ γερακιών και περιστεριών, όπως την παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Όχι, μη νομίζετε καν ότι οι περισσότεροι από τις ισραηλινές μάζες που διαδηλώνουν για να απαιτήσουν μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε μια νέα ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ της κυβέρνησής τους και της Χαμάς, επιδιώκουν να τερματιστεί η τραγωδία της Γάζας και να αποσυρθεί ο στρατός κατοχής από αυτήν. Όχι, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, ο σιωνιστικός στρατός δεν θα αποχωρήσει για δεύτερη φορά από τη Λωρίδα, αφού ακόμη και οι «μετριοπαθείς» στις τάξεις του πιστεύουν ότι μια νέα αποχώρηση θα σήμαινε επανάληψη του ίδιου λάθους.

Joseph Daher

Έχοντας στριμωχτεί στη γωνία, εξαπολύοντας έναν πόλεμο που σκότωσε 40.000 Παλαιστίνιους και αποτυγχάνοντας να νικήσει τη Χαμάς, το Ισραήλ διπλασίασε τις προσπάθειές του, προκαλώντας έναν ευρύτερο πόλεμο με το Ιράν και τη Χεζμπολλάχ για να φέρει τις ΗΠΑ εναντίον εχθρών που δεν μπορεί να νικήσει μόνο του. Μέσα σε λίγες ώρες, το Ισραήλ δολοφόνησε τον πολιτικό ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγια, και έναν ανώτερο στρατιωτικό διοικητή της Χεζμπολλάχ, τον Φουάντ Σουκρ. Το γεγονός ότι οι εκτελέσεις αυτές, που πραγματοποιήθηκαν στις 30 και 31 Ιουλίου, συνέβησαν στην Τεχεράνη και τη νότια Βηρυτό αντίστοιχα, σηματοδοτεί την προθυμία του Ισραήλ να παραβιάσει την ιρανική και λιβανέζικη κυριαρχία και να προκαλέσει και τους δύο δρώντες για την επίτευξη των στρατηγικών του στόχων, ακόμη και αν αυτό ενέχει τον κίνδυνο ευρύτερου πολέμου. Η επίθεση του Ισραήλ ήταν η δεύτερη στα νότια προάστια της Βηρυτού από τις 7 Οκτωβρίου, μετά τη δολοφονία του Σάλεχ αλ Αρούρι, αναπληρωτή επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς.

Banah Ghadbian

Αυτή η παρέμβαση εξετάζει: 1) την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων στη Συρία από τον Άσαντ ως ένα από τα κίνητρα για τις εξεγέρσεις στη Συρία∙ 2) την κατοχή του συριακού Γκολάν από τους εποίκους της σιωνιστικής οντότητας και την χρησιμοποίηση του «πράσινου ξεπλύματος»∙ 3) τα πεδία και τα κινήματα μεταξύ των Σύριων όπου συγκλίνει η συνείδηση των πολλαπλών καταπιέσεων, και ειδικότερα, όπου η σχέση με τη γη (χρησιμοποιώντας τα τριαντάφυλλα και τα μήλα ως τεχνολογίες αντίστασης) αψηφά τόσο τις λογικές της κυριαρχίας των εποίκων-αποικιοκρατών όσο και τις λογικές του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος.

Gilbert Achcar

Φανταστείτε να ήταν οι νεκροί του Μάτζνταλ Σαμς Εβραίοι αντί για Δρούζοι: θα είχε ξεσπάσει κόλαση, όχι μόνο στο κράτος του Ισραήλ, αλλά και στις συμμαχικές κυβερνήσεις, με επικεφαλής την κυβέρνηση των ΗΠΑ, και στα δυτικά μέσα ενημέρωσης γενικότερα. Αλλά το Μάτζνταλ Σαμς τυχαίνει να είναι το μεγαλύτερο από τα συγκροτήματα στα συριακά Υψίπεδα του Γκολάν, που κατέχονται εδώ και 57 χρόνια. Οι κάτοικοι της περιοχής επιμένουν στην αραβοσυριακή τους ταυτότητα, αρνούμενοι να προσαρτηθούν στο σιωνιστικό κράτος, όπως έδειξαν ξεκάθαρα διαδηλώνοντας ενάντια στις κακοήθεις επισκέψεις στο Μάτζταλ Σαμς του νεοναζιστή υπουργού Μπεζαλέλ Σμότριτς και κάποιων ομοϊδεατών του από τη σημερινή κυβέρνηση, καθώς και του νεοφασίστα πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Michael Karadjis

Είναι γνωστό ότι η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα γίνεται κατά κύριο λόγο δυνατή χάρη στη συνεχή προμήθεια δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε φονικό εξοπλισμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που τις καθιστά τον κύριο συνένοχο στη γενοκτονία, με τη Γερμανία να έρχεται δεύτερη σε απόσταση αναπνοής. Ένα σημαντικό δευτερεύον ερώτημα, ωστόσο, είναι το ποιος συνεχίζει να προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου και του άνθρακα του κράτους (το Ισραήλ έχει τις δικές του προμήθειες φυσικού αερίου στη Μεσόγειο) που κρατούν την ισραηλινή οικονομία και την πολεμική μηχανή σε λειτουργία. Μπορεί να εκπλήσσει κάποιους το γεγονός ότι οι κύριοι ένοχοι έχουν ασκήσει δημόσια κριτική στις ενέργειες του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων των μελών των BRICS, της Ρωσίας, της Βραζιλίας, της Αιγύπτου και της Κίνας, καθώς και ορισμένων που έχουν καταδικάσει το Ισραήλ με τον πιο έντονο τρόπο, όπως το μέλος των BRICS, η Νότια Αφρική και, έμμεσα, η Τουρκία.

Gilbert Achcar

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της UNICEF (Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά) δείχνουν ότι ο αριθμός των παιδιών που έχουν σκοτωθεί στη Λωρίδα της Γάζας έχει πλέον ξεπεράσει τα 14.000, πέραν του αριθμού των αγνοουμένων, των τραυματιών, των για πάντα ανάπηρων και των ορφανών, ο οποίος είναι πολλαπλάσιος. Όσον αφορά τον αριθμό των παιδιών-θυμάτων στην Ουκρανία από την έναρξη της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, σύμφωνα με την ίδια πηγή του ΟΗΕ, ανέρχεται σε πάνω από 600 νεκρά και 1.350 τραυματισμένα. Έτσι, ο αριθμός των παιδιών που σκοτώθηκαν σε εννέα μήνες ισραηλινής εισβολής στη Λωρίδα της Γάζας είναι 23 φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των παιδιών που σκοτώθηκαν σε τριάντα μήνες ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η «βαρβαρότητα της Ρωσίας», όπως την αποκάλεσε ο Μπάιντεν, φαίνεται μάλλον μέτρια σε σύγκριση με τη βαρβαρότητα του σιωνιστικού κράτους, το οποίο υποστηρίζει.