Joel Geier Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της υποτιμημένης κληρονομιάς του Ζινόβιεφ. Θα υποστηρίξω ότι ο ζινοβιεφισμός ήταν ένα πολιτικό ρεύμα διακριτό τόσο από τον λενινισμό όσο και από τον σταλινισμό, παρά τις προσπάθειες να συγχωνευθούν αυτά τα τρία πολύ ανόμοια πολιτικά ρεύματα… Αυτή η μελέτη του ζινοβιεφισμού ως μέρος του εκφυλισμού –του μεσοδιαστήματος μεταξύ λενινισμού και σταλινισμού, αλλά όχι ακόμα της αντεπανάστασης– θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε καλύτερα τις παρεκκλίσεις που εισήγαγε στο κίνημα και να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο να διαστρεβλώσουν τη μελλοντική επαναστατική θεωρία και πρακτική.

Mark Hoskisson Το καθήκον του επαναστατικού μπολσεβικισμού το 1921 ήταν επομένως να διατηρήσει την κομματική δημοκρατία ως εφαλτήριο για την αναβίωση της πραγματικής σοβιετικής δημοκρατίας. Αντί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, ο Λένιν, με την υποστήριξη του Τρότσκι, προχώρησε στον περιορισμό της κομματικής δημοκρατίας στο Δέκατο Συνέδριο του κόμματος το 1921, ταυτίζοντας συγκεκριμένα τις φράξιες με αντεπαναστατικούς κινδύνους και απαγορεύοντας έτσι τις φράξιες μέσα στο κόμμα.

Paul Le Blanc Θα ακολουθήσει μια σκιαγράφηση του ιστορικού πλαισίου μέσα από το οποίο οργανώθηκε η συνδιάσκεψη του 1912 και, στη συνέχεια, μια εξέταση των απόψεων του ίδιου του Λένιν που αναπτύχθηκαν πριν από τη συνδιάσκεψη του 1912 και αντανακλώνται σε όσα πραγματικά συνέβησαν στη συνδιάσκεψη αυτή. Θα κλείσουμε με την επισκόπηση των εκτιμήσεων διαφόρων επαναστατών αγωνιστών που έζησαν εκείνη την περίοδο σχετικά με το νόημα των εξελίξεων του 1912.

Charles Post Με απλά λόγια, ο λενινισμός δεν μπορεί να περιοριστεί στη μετά το 1923 καρικατούρα του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού». Αντίθετα, η διαρκής κληρονομιά του λενινισμού παραμένει ο στόχος της οικοδόμησης μιας ανεξάρτητης οργάνωσης αντικαπιταλιστών οργανωτών και ακτιβιστών που προσπαθούν να προβάλουν μια πολιτική εναλλακτική λύση απέναντι στις δυνάμεις του επίσημου ρεφορμισμού όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και σε μαζικούς, εξωκοινοβουλευτικούς κοινωνικούς αγώνες.

Paul Le Blanc Η έννοια του «λενινισμού» είναι εδώ και πολλά χρόνια αμφιλεγόμενη. Είναι ένας «-ισμός» που έχει στοχοποιηθεί όχι μόνο από όλους τους εχθρούς της επανάστασης, αλλά και από πολλούς που υποστηρίζουν την επαναστατική μετάβαση σε μια μελλοντική κοινωνία της ελευθερίας και της ισότητας. Και, σε τελική ανάλυση, ο ίδιος ο Λένιν δεν αποκάλεσε ποτέ τον εαυτό του «λενινιστή». Έβλεπε τον εαυτό του ως οπαδό του Καρλ Μαρξ, ασπαζόμενος την κεντρική μαρξιστική αντίληψη ότι ούτε ο σοσιαλισμός ούτε οι πραγματικοί αγώνες της εργατικής τάξης μπορούν να θριαμβεύσουν αν δεν συγχωνευτούν μαζί. Ποιος ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος και ποιες…