Η θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ στην ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος μένει να καθοριστεί. Μετά την παρακμή του σταλινικού μονολιθισμού, είναι σχεδόν ομόφωνη η υπογράμμιση της αξίας της, αλλά συχνά σπεύδουμε να προσθέσουμε ότι "ανήκει στον πριν από το 1914 κόσμο". Στην πραγματικότητα, οι ταξινομητές είναι αμήχανοι επειδή προσεγγίζουν την ιστορία του εργατικού κινήματος με κυρίως υποκειμενικά κριτήρια. Τα προτερήματα της Ρόζα κατανέμονται επομένως, ανάλογα με την κλίση του συγγραφέα, στην αποκάλυψη των ριζών του ιμπεριαλισμού, στην ασυμβίβαστη υπεράσπιση του μαρξισμού ενάντια στον αναθεωρητισμό του Μπερνστάιν, στην προσήλωση στις αρχές της δράσης και του αυθορμητισμού των μαζών…

Azar Tabari Τι δουλειά έχει ο σιιτικός κλήρος ως τέτοιος στην ιρανική πολιτική; Εκτός από το πιο ευρέως συζητημένο ερώτημα γιατί και πώς έγιναν ηγέτες της εθνικής πολιτικής και αργότερα κάτοχοι της κρατικής εξουσίας, παραμένει το ερώτημα ποια ήταν τα κίνητρα και οι στόχοι του ίδιου του κλήρου, ως ξεχωριστής κοινωνικής ομάδας, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης εμπλοκής του στη σύγχρονη ιρανική πολιτική [19ος αι. – 1979].

Lee Sustar Saman Sepehriwa Η μεγάλη κινητοποίηση που ακολούθησε τις αμφισβητούμενες εκλογές το 2009 στο Ιράν μεταμόρφωσε αμετάκλητα την πολιτική της χώρας. Μια κατάφωρη απόπειρα εκλογικής νοθείας από τον νυν πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μετατράπηκε σε πραξικόπημα, δημιουργώντας ένα βαθύ ρήγμα στην ιρανική άρχουσα τάξη. Η ιδεολογική νομιμοποίηση και αξιοπιστία του καθεστώτος έχει καταρρεύσει. Για να κρατηθεί στην εξουσία, ο Αχμαντινετζάντ έχει ξεκινήσει μια δίκη για επίδειξη εναντίον επιφανών ρεφορμιστών πολιτικών, ενώ βασίζεται στην άγρια καταστολή στους δρόμους για να διατηρήσει την «τάξη».

Fred Halliday Η περίοδος αμέσως μετά τη Ρωσική Επανάσταση κατέχει μια ξεχωριστή θέση ακόμα και σήμερα, στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα. Στις συγκεχυμένες συνθήκες που ακολούθησαν την κατάρρευση των Κεντρικών Δυνάμεων και υπό την έμπνευση των γεγονότων στην Πετρούπολη και τη Μόσχα, έγιναν αρκετές προσπάθειες να επεκταθούν τα σύνορα της εργατικής εξουσίας – στο Βερολίνο, το Μόναχο και τη Βουδαπέστη το 1919, και στα σοβιέτ του Τορίνο το 1919-20… Ωστόσο, αν οι Σπαρτακιστές και η πολιτοφυλακή της Βουδαπέστης διατηρούν μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη του ευρωπαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για ένα σημαντικό και κατά κάποιο τρόπο συγκρίσιμο…

Ε. Χ. Καρρ Την άνοιξη του 1920, όταν πια η σοβιετική κυβέρνηση ήταν σε θέση να δράσει, παρέμεναν στη βόρεια Περσία λίγες ακόμη βρετανικές δυνάμεις... Τη νύχτα της 18ης Μαΐου 1920, μια ισχυρή σοβιετική στρατιωτική δύναμη, με επικεφαλής τον Ρασκόλνικωφ, αποβιβάστηκε στο λιμάνι Ενζελί της Κασπίας, με άμεσο στόχο την κατάληψη των ρωσικών πλοίων του στόλου της Κασπίας που είχε εγκαταλείψει εκεί με το πλήρωμά τους ο ηττημένος Ντενίκιν. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα. Η βρετανική φρουρά αποσύρθηκε από το Ενζελί καθώς και από τη γειτονική πόλη Ρεστ, που καταλήφθηκε κι αυτή από σοβιετικές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, σοβιετικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν... έμπαιναν…