Joey Ayoub Dana El Kurd Leila Al-Shami Romeo Kokriatski Θέτουμε ένα κεντρικό ερώτημα: πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τους καταπιεσμένους λαούς, ακόμη και όταν είμαστε αντιμέτωποι με τη δική μας καταπίεση, αφήνοντας παράλληλα χώρο για να ασκήσουμε κριτική στις γεωπολιτικές δυναμικές και τις ηγεμονικές δυνάμεις που εκμεταλλεύονται τους αγώνες μας; Ελπίζουμε ότι οι προοπτικές που μοιραζόμαστε σε αυτό το άρθρο αναδεικνύουν ότι είναι δυνατόν να κάνουμε και τα δύο. Είναι δυνατόν να ακούσουμε τους ανθρώπους στην κάθε περιοχή και να οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης μαζί τους, παρόλο που οι άμεσες πραγματικότητές τους συγκρούονται με τις γεωπολιτικές ατζέντες και φαντασιώσεις.

Nick de Voil «Ο πολιτισμός δεν μπορεί να καταστραφεί με τη βία», έγραφε το πανό που κρατούσαν οι εκπρόσωποι του Σωματείου Εργαζομένων της Τόχο στις 19 Αυγούστου 1948, καθώς αντιμετώπιζαν περισσότερους από 2.000 αστυνομικούς και πέντε αμερικανικά άρματα μάχης Sherman, «τα πάντα εκτός από τα θωρηκτά», σύμφωνα με την ηθοποιό και συνδικαλίστρια Ακάγκι Ράνκο. Πίσω από τα οδοφράγματα, βιαστικά κατασκευασμένα από σκηνικά ταινιών που βρίσκονταν σε εξέλιξη, στέκονταν χίλιοι απεργοί εργαζόμενοι από κάθε τμήμα του στούντιο Τόχο στο Τόκιο.

Το ζήτημα της στάσης του Άρη απέναντι στη Βάρκιζα είναι ένα κομβικό ζήτημα αρχών για το κομμουνιστικό μας κίνημα. Οι ηγεσίες του ΚΚΕ την αποκήρυξαν διαχρονικά, με το επιχείρημα ότι με την εναντίωσή του στη Βάρκιζα ο Άρης παραβίασε την κομματική πειθαρχία, τη λεγόμενη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, κάτι πάντα ανεπίτρεπτο στους κομμουνιστές. Η ζαχαριαδική ηγεσία μάλιστα παρουσίασε τη στάση του Άρη σαν δείγμα χαφιεδισμού και υπηρεσίας του στην Ιντέλιτζενς Σέρβις – όπως έκανε ρητά ο ίδιος ο Ζαχαριάδης στην 3η Συνδιάσκεψη του 1950.

Allen Myers Όταν ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν, δήλωσε πρόσφατα σε ένα ακροατήριο στη Σιγκαπούρη ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν τον «εκβιασμό και τον εκφοβισμό» των συμμάχων τους από την Κίνα, πρέπει να υπολόγιζε στην έλλειψη ιστορικών γνώσεων (ή στην ανοχή της υποκρισίας) του ακροατηρίου του. Ο εκφοβισμός και ο εξαναγκασμός, συμπεριλαμβανομένων των απειλούμενων και των πραγματικών στρατιωτικών επιθέσεων, δεν είναι κάτι νέο∙ αποτελούν μέρος της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ασία (και αλλού) εδώ και δύο αιώνες.

Acácio Augusto Ιστορικά, η αστυνομία είναι μια σύγχρονη πολιτική τεχνολογία που λειτουργεί ταυτόχρονα ως κυρίαρχη εξουσία θανάτωσης και ως βιοπολιτική διαχείριση της ζωής του πληθυσμού και των πολιτών του. Από την εμφάνιση της νεοφιλελεύθερης ορθολογικότητας στη δεκαετία του 1970, το κυρίαρχο της πρόσωπο του θανάτου έχει ενισχυθεί. Αυτό εκδηλώνεται σε διαδικασίες όπως η στρατιωτικοποίηση, η υπερ-φυλακή, η δικαστικοποίηση της ζωής, η ειρήνευση με καταστολή εξαθλιωμένων αστικών περιοχών όπως οι φαβέλες, ή ακόμη και σε ολόκληρες χώρες όπως η Αϊτή και η Συρία.