Φρίντριχ Ένγκελς Χωρίς αμφιβολία, η κοινότητα και, σε κάποιο βαθμό, το αρτέλ, περιείχαν σπόρους που, υπό ορισμένες συνθήκες, θα μπορούσαν να αναπτυχθούν και να γλιτώσουν τη Ρωσία από την ανάγκη να περάσει από τα βασανιστήρια του καπιταλιστικού καθεστώτος. Συμφωνώ απόλυτα με την επιστολή του συγγραφέα μας σχετικά με τον Ζουκόφσκι. Αλλά κατά τη γνώμη του, όπως και κατά τη δική μου, η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό ήταν η ώθηση από έξω, η αλλαγή του οικονομικού συστήματος στη Δυτική Ευρώπη, η καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος στις χώρες όπου είχε δημιουργηθεί. Ο συγγραφέας μας είπε σε ένα πρόλογο σε ένα…

Καρλ Μαρξ Στο κλαν, στην οικογένεια, ανήκε η περιοχή όπου είχε εγκατασταθεί, ακριβώς όπως στη Ρωσία, η γη που καταλαμβάνεται από μια κοινότητα αγροτών δεν ανήκει στους μεμονωμένους αγρότες, αλλά στην κοινότητα. Έτσι, η περιοχή ήταν κοινή ιδιοκτησία της οικογένειας. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, δεν μπορούσε να υπάρχει θέμα ιδιωτικής ιδιοκτησίας, με τη σύγχρονη έννοια του όρου, όπως δεν μπορούσε να υπάρχει θέμα σύγκρισης της κοινωνικής ύπαρξης των μελών της φυλής με εκείνη των ατόμων που ζουν στη σύγχρονη κοινωνία μας. Η διαίρεση και υποδιαίρεση της γης αντιστοιχούσε στις στρατιωτικές λειτουργίες των μεμονωμένων μελών του κλαν. Ανάλογα με τις…

Καρλ Μαρξ Από ιστορική άποψη, έχει διατυπωθεί μόνο ένα σοβαρό επιχείρημα για την αναπόφευκτη διάλυση της ρωσικής αγροτικής κοινότητας: αν πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, λέγεται, ένας περισσότερο ή λιγότερο αρχαϊκός τύπος κοινοτικής ιδιοκτησίας μπορεί να βρεθεί παντού στη Δυτική Ευρώπη. Αλλά με την πρόοδο της κοινωνίας έχει εξαφανιστεί παντού. Γιατί να γλιτώσει από την ίδια μοίρα μόνο η Ρωσία; Η απάντησή μου είναι ότι, χάρη στον μοναδικό συνδυασμό συνθηκών στη Ρωσία, η αγροτική κοινότητα, η οποία εξακολουθεί να είναι εδραιωμένη σε εθνική κλίμακα, μπορεί σταδιακά να αποτινάξει τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά της και να αναπτυχθεί άμεσα ως στοιχείο συλλογικής παραγωγής…

Andy Durgan Στην πλούσια βιβλιογραφία που αφορά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συχνά ως μια πάλη μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού. Αυτή η άποψη είναι σχεδόν κυρίαρχη σε τμήματα της αριστεράς, πολλά από τα οποία έχουν επηρεαστεί ιστορικά από τον σταλινισμό. Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Συχνά, η ιστοριογραφία του Εμφυλίου Πολέμου παρουσιάζει τη διαίρεση μεταξύ των αντιφασιστικών δυνάμεων ως διαίρεση μεταξύ εκείνων που ήθελαν να δώσουν προτεραιότητα στον πόλεμο (κομμουνιστές, ρεπουμπλικάνοι και σοσιαλιστές) και της CNT και του POUM, που έθεταν τα συμφέροντα της επανάστασης πάνω από αυτά…

Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς τη συμβολή του σε μία μόνο πρόταση, θα μπορούσε να πει το εξής: μας έμαθε ότι η επανάσταση δεν αφορά μόνο την εξουσία αλλά τον τρόπο που ζούμε. Ότι η αναρχία δεν είναι απλώς η κατάργηση του κράτους αλλά η κατάργηση κάθε σχέσης που μετατρέπει τη ζωή σε επιβίωση. Ότι η κοινωνική απελευθέρωση δεν αρχίζει την επόμενη μέρα της εξέγερσης- αρχίζει από τη στιγμή που οι άνθρωποι αρνούνται να θυσιάσουν την επιθυμία, τη δημιουργικότητα και τη χαρά στον βωμό της εξουσίας, της εργασίας και του εμπορεύματος.