Golnar Nikpour

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Ο Παχλαβί είναι, από κάθε άποψη, ο κλασικός αποτυχημένος γιος. Ποτέ δεν είχε δουλειά, ποτέ δεν ηγήθηκε μιας σοβαρής οργάνωσης και ποτέ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει σημαντική πολιτική υποστήριξη μεταξύ των Ιρανών εντός της χώρας. Για χρόνια, οι εμφανίσεις του ελέγχονταν προσεκτικά μέσα σε μια μικρή φούσκα των μέσων ενημέρωσης, συνήθως ανάμεσα σε θαυμαστές και συμπαθούντες δεξιούς οικοδεσπότες που υποστηρίζουν το νεοσυντηρητικό σχέδιο αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Σε συνέντευξή του στο podcast του Πάτρικ Μπεντ-Ντέιβιντ, δημοφιλές στο δεξιό YouTube και στον χώρο των «εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης», ο Παχλαβί παραδέχτηκε ότι μπορούσε να φανταστεί να επιστρέφει στο Ιράν μόνο με μερική απασχόληση, καθώς η κοινωνική του ζωή και οι προσωπικές του δεσμεύσεις ήταν ριζωμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ήταν μια από τις λίγες στιγμές που ο Παχλαβί έβγαλε τη μάσκα του, αποκαλύπτοντας ακούσια πόσο μακριά βρίσκεται από τη χώρα για την οποία ισχυρίζεται ότι μιλάει.

Γάζα: Πρόκειται να πλουτίσουν από την ανοικοδόμησή της - 0% κοινωνική κατοικία στην Ελλάδα - Απεργία για το ωράριο στα Starbucks - Γιατί οι αγρότες αρνούνται την ένταξη του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ - Το γδάρσιμο των κτηνοτρόφων- Η Υγεία στον ωκεανό της εμπορευματοποίησης με τη σφραγίδα του ΣΕΒ! - Το Ισραήλ δαιμονοποιεί τους μουσουλμάνους για να βελτιώσει την εικόνα του

 Ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα συντελέστηκε σήμερα 26 Γενάρη στα Τρίκαλα! Πέντε νεκρές της τάξης μας. Όλες γυναίκες, εργαζόμενες νυχτερινές ώρες στην - 24ωρη, αδιάκοπη λειτουργία– της γνωστής βιομηχανίας μπισκότων ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα. Πάλι θα αναζητηθούν ευθύνες… Πάλι πιθανά θα μιλήσουν για «ανθρώπινα λάθη» και «ατομική ευθύνη»…. Πάλι θα πουν για υπολειτουργία των επιθεωρήσεων εργασίας….Κανείς όμως από την κυβέρνηση, τα αφεντικά, τους καπιταλιστές και τους λαμπρούς «επενδυτές» δεν θα μιλήσει για το ότι οι εργατικές δολοφονίες έχουν γίνει, πλέον, καθημερινότητα. Το 2025 τουλάχιστον 201 εργαζόμενοι-ες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, ενώ 332 ακόμη υπέστησαν πολύ σοβαρούς τραυματισμούς, σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ. Το Υπουργείο Παιδείας πάτησε το κουμπί και, από την 1η Γενάρη έως σήμερα, διαγράφτηκαν 308.605 «μη ενεργοί» φοιτητές (εκ των οποίων οι 17.207 στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) από τα μητρώα των πανεπιστημίων. Βεβαίως, τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν παραπλανητικά το όλο ζήτημα ως μία απαραίτητη εκκαθάριση μητρώων, όπου πράγματι διαπιστώνεται ότι επί σειρά ετών δεν είχε γίνει καμία εκκαθάριση, με αποτέλεσμα να υπάρχουν έως και προπολεμικές εγγραφές φοιτητών, που δεν αποφοίτησαν, αλλά παρέμειναν στους καταλόγους μέχρι τώρα...Το πραγματικό επίδικο εστιάζεται σε κάποιες δεκάδες χιλιάδων φοιτητών που θέλουν πραγματικά να ολοκληρώσουν τη φοίτηση, αλλά για διάφορους, κυρίως σοβαρούς λόγους, δεν τα έχουν καταφέρει. 

Καλούμε σε Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών για την αναλυτική ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση και το πλάνο της υπεράσπισης της γειτονιάς και της Κοινότητας. Κυριακή 8/2, 17:00 στο Κοινωνικό Κέντρο της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, Δέγλερη και Λ. Αλεξάνδρας. Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Ο ναυτικός και στρατιωτικός αποκλεισμός των βενεζουελάνικων ακτών από τις ΗΠΑ, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2025, η διαχείριση των διεθνών μέσων ενημέρωσης και η «ήπια δύναμη» των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, έχουν ως στόχο να παρουσιάσουν τη Βενεζουέλα ως μια χώρα διχασμένη μεταξύ των Μπολιβαριανών (οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο) και της δημοκρατικής δεξιάς. Η πόλωση έχει ως σκοπό να αποκρύψει την ύπαρξη της αριστερής αντιπολίτευσης, δηλαδή να βγάλει την αριστερά από την πολιτική εξίσωση για την επίλυση της σύγκρουσης. Και σε μεγάλο βαθμό στα μέσα ενημέρωσης το έχουν πετύχει, γιατί σήμερα πολλοί εκπλήσσονται όταν τους λέμε ότι στη Βενεζουέλα η πραγματική αριστερά δεν είναι μαδουριστική.

 Η κρίση του Ιράν δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των κυρώσεων, ούτε αποτέλεσμα μιας ξένης συνωμοσίας. Είναι το προϊόν συσσωρευμένων διαρθρωτικών κρίσεων μέσα σε μια καπιταλιστική οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση και καθοδηγείται από την πολιτική της ασφάλειας. Οι κυρώσεις θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί, αλλά η συστημική διαφθορά, η αναζήτηση κέρδους, οι βαθιές σχέσεις μεταξύ των θεσμών ασφαλείας και στρατού και της οικονομίας, καθώς και η μετακύλιση του κόστους στους μισθωτούς έχουν μετατρέψει την κρίση σε μια εκρηκτική κατάσταση διαβίωσης. Η λογική της αγοράς και του κέρδους στο Ιράν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και αλλού...

Η Μινεάπολη έχει γίνει αιχμή του δόρατος στον αναδυόμενο ήπιο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της αμερικανικής κυβέρνησης και μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της. Η πόλη προετοιμάζεται τώρα για μια μαζική απεργία την Παρασκευή. Αν και το ακριβές εύρος της απεργίας δεν έχει ακόμη καθοριστεί, οι συζητήσεις για μια «γενική απεργία» για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έχουν βάση στην πραγματικότητα... Στην προσπάθειά του να τρομοκρατήσει ένα τμήμα των εργαζομένων και να διαιρέσει την εργατική τάξη, ο Τραμπ συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία των συνθηκών που επέτρεψαν στους εργαζόμενους να κατανοήσουν τη δική τους δύναμη.

Η Ουκρανία μπορεί να χρειαστεί να καταπιεί το πικρό χάπι, αλλά το ίδιο και κάθε άλλη χώρα που δεν αναζητάει ή δεν είναι σε θέση για αυτοκρατορικές κατακτήσεις. Όποιος περιορίζει την ειρήνη ή τη δικαιοσύνη σε ηθικές κατηγορίες δεν θα μπορέσει ποτέ να επιτύχει ούτε τη μία ούτε την άλλη. Αντί να καταδικάζουμε το κακό, είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που το καθιστά δυνατό. Πρέπει άραγε οι μικρότερες χώρες ή κοινότητες να αποδεχθούν έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις υπαγορεύουν ό,τι θέλουν; Και αν όχι, ποια εργαλεία υπάρχουν στην πραγματικότητα για να αντισταθεί κανείς όταν κάποιος ισχυρότερος τον στριμώξει;

Είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθεί μια υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας που θα παραλείπει την ανάγκη επίλυσης των ανισοτήτων και της έλλειψης ελευθεριών στη Βενεζουέλα. Ο σωστός συνδυασμός αυτών των απαιτήσεων αποτελεί σήμερα την πρόκληση για τον αντιμπεριαλισμό. Επομένως, το κάλεσμα για ένα παγκόσμιο αντιμπεριαλιστικό μέτωπο, βασισμένο στην αλληλεγγύη προς τη Βενεζουέλα, πρέπει να περιλαμβάνει το αίτημα για την πλήρη αποκατάσταση των πολιτικών, εργασιακών και κοινωνικών ελευθέρων στη Βενεζουέλα. Αυτό θα απαιτήσει τακτ και δημιουργικότητα, δέσμευση και ένα σαφές όραμα.