Τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, στην οδό Αγίων Αναργύρων δίπλα από την κεντρική πλατεία στου Ψυρρή, μια γκαλερί έγινε στόχος σιωνιστικής εμπρηστικής επίθεσης. Οι θρασύδειλοι έσπασαν το τζάμι της πρόσοψης καθώς και στο πίσω μέρος του ακαλύπτου, έριξαν εύφλεκτο υλικό και προκάλεσαν πυρκαγιά. Οι ζημιές που προκλήθηκαν ήταν εκτεταμένες. Αυτό που στοχοποίησε τη γκαλερί ήταν η επιγραφή στη βιτρίνα: The gallery is not genocide friendly (αυτή η γκαλερί δεν είναι φιλική προς τη γενοκτονία). Η ιδιοκτήτρια της gallery αναφέρει πως δεχόταν συχνά λεκτικές επιθέσεις και απειλές.

Gilbert Achcar

Ποτέ μια στρατιωτική πρωτοβουλία της λιβανέζικης Χεζμπολλάχ (κυριολεκτικά, «Κόμμα του Θεού») δεν είχε συναντήσει τόσο έντονη απόρριψη στο Λίβανο όσο η απόφασή της, στις 2 Μαρτίου, να εκτοξεύσει ρουκέτες πέρα από τα νότια σύνορα της χώρας με το κράτος του Ισραήλ, ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ. Αυτή η πρώτη επίθεση αξιοποιήθηκε αμέσως από το σιωνιστικό κράτος ως πρόσχημα για να ξεκινήσει μια από καιρό προμελετημένη εισβολή στο νότιο Λίβανο.

Michael Karadjis

Μετά από μια εβδομάδα αδικαιολόγητης, βίαιης και παράνομης επιθετικότητας των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.300 άτομα, μεταξύ των οποίων ο «Ανώτατος Ηγέτης» Αγιατολάχ Χαμενεΐ και μια σειρά άλλων κορυφαίων ηγετών, καθώς και μερικές εκατοντάδες μαθήτριες σε δύο σχολεία θηλέων, ολόκληρη η περιοχή της Δυτικής Ασίας βρίσκεται σε κατάσταση χάους… Μια τέτοια περιφερειακή ανάφλεξη είναι που επιδίωκαν οι Ισραηλινοί ηγέτες τα τελευταία δύο χρόνια (ή μάλλον εδώ και δεκαετίες) ως πρόσχημα για να ολοκληρώσουν την καταστροφή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και, ενδεχομένως, να προωθήσουν το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ», το οποίο ορισμένοι ηγέτες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν να διακηρύξουν ανοιχτά τις τελευταίες ημέρες και μήνες.

Gilbert Achcar

Γιατί η Μέση Ανατολή μαστίζεται τόσο συχνά από πολέμους; Σε συνέντευξή του στον Bashir Abu-Manneh, συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας Gilbert Achcar υποστηρίζει ότι η απάντηση βρίσκεται κυρίως στην κεντρική θέση της περιοχής στην παγκόσμια οικονομία του πετρελαίου και στις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων που επιδιώκουν να την ελέγξουν. Ο Achcar αναλύει τη λογική της αμερικανικής επέμβασης, τα όρια της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, τη στρατηγική του Ιράν στη σημερινή σύγκρουση και τις περιφερειακές συνέπειες του εξελισσόμενου αυτοκρατορικού δόγματος της Ουάσιγκτον.

Ilan Pappé

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους το Ισραήλ θα δυσκολευτεί να ακολουθήσει τη στρατηγική του μακροπρόθεσμα. Παρόμοιες εκστρατείες στο παρελθόν εγκαταλείφθηκαν τη στιγμή που αντιμετώπισαν δυσκολίες. Η απώλεια ζωών Αμερικανών, η πίεση από άλλες χώρες της περιοχής, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, η πιθανή ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος και η συνεχιζόμενη αντίσταση των Παλαιστινίων μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία. Η εισβολή στο Λίβανο, κρίνοντας από προηγούμενες προσπάθειες, δεν θα ωφελήσει κανέναν. Πολλά εξαρτώνται από την παγκόσμια συμμαχία που ενισχύει τους πολέμους του Ισραήλ: η βιομηχανία όπλων, οι πολυεθνικές εταιρείες, οι μεγαλομανείς ηγέτες ισχυρών κρατών, οι χριστιανικές και εβραϊκές σιωνιστικές ομάδες πίεσης, οι δειλές κυβερνήσεις του βόρειου ημισφαιρίου καθώς και τα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή. Το σίγουρο είναι ότι πριν τελειώσει αυτό το φιάσκο, το Ισραήλ θα προκαλέσει μεγάλο πόνο στους Ιρανούς, τους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους.

Yuval Abraham

Λίγους μήνες μετά τις 7 Οκτωβρίου, εγγράφηκα σε ένα εισαγωγικό μάθημα για τη γενοκτονία στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Ισραήλ. Ο διδάσκων ξεκίνησε το πρώτο μάθημα λέγοντάς μας –σε περίπου 20 Εβραίους-Ισραηλινούς φοιτητές που είχαμε συγκεντρωθεί στο Zoom– ότι μέχρι το τέλος του εξαμήνου θα κατανοούσαμε ακριβώς τι σημαίνει γενοκτονία και θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε γιατί το Ισραήλ δεν διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Με λίγα λόγια, το επιχείρημά του ήταν το εξής: το πολύ πολύ, το Ισραήλ μπορεί να καταστρέφει τη Γάζα, αλλά οι ενέργειές του καθοδηγούνται από στρατιωτικούς στόχους και όχι από «πρόθεση να καταστρέψει» μια συγκεκριμένη ομάδα «ως τέτοια», όπως ορίζει η Σύμβαση για τη Γενοκτονία. Χωρίς αυτή την πρόθεση, κατέληξε, ο όρος γενοκτονία δεν ισχύει.

       Gilbert Achcar

Όσο για τον περήφανο παλαιστινιακό λαό, έχει περάσει έναν αιώνα αποδεικνύοντας την άρνησή του να υποταχθεί στους καταπιεστές του – είτε πρόκειται για τις βρετανικές αρχές της Εντολής είτε για τη σιωνιστική κυβέρνηση. Δεν θα φιλήσει το χέρι του Ντόναλντ Τραμπ ούτε θα του δείξει «εκτίμηση», ανεξάρτητα από το τι μπορεί να κάνουν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι τον εκπροσωπούν. Δεν θα υποταχθούν στο λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης που προεδρεύει ο Τραμπ, στο οποίο συμμετέχουν προσωπικότητες όπως ο Τόνι Μπλερ, συνεργάτης του Τζορτζ Μπους στην κατοχή του Ιράκ. Αντίθετα, ο παλαιστινιακός λαός θα συνεχίσει τον αγώνα του για πλήρη δικαιώματα, χωρίς να υποχωρήσει. Είναι καιρός να αντλήσει διδάγματα από την Καρίθα (σοβαρή καταστροφή) του σήμερα, καθώς και από τη Νάκμπα του χθες, και να βρει έναν τρόπο να ανακτήσει τη δυναμική που είχε επιτύχει κατά τη διάρκεια των δύο ένδοξων λαϊκών ιντιφάντα του 1936 και του 1988 – τα αποκορύφωμα της μακράς ιστορίας της αντίστασής του.

 Ο σιωνισμός και το κράτος του δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν, επειδή ούτε η παρούσα θυσία των ισραηλινών ομήρων από τον Νετανιάχου, ούτε οι προνομιακές συμμαχίες του με όλα τα νεοφασιστικά και αντισημιτικά αποβράσματα του κόσμου, αποτελούν κάτι καινούργιο για τον σιωνισμό. Ο Νετανιάχου απλώς δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σπρώχνει τη σιωνιστική λογική στα άκρα. Προς μεγάλη δυστυχία όχι μόνο των Παλαιστινίων, ολάκερης της Μέσης Ανατολής και όλων μας, αλλά και των ίδιων των Ισραηλινών Εβραίων...

Το κείμενο του Ισραηλινού πανεπιστημιακού Ron Dudai, έχει δύο σπάνιες αρετές: περιγράφει πιστά τη διολίσθηση της ισραηλινής κοινωνίας στη σημερινή οικτρή της απάνθρωπη πραγματικότητα, μέσα από την σχέση της με την αλήθεια των ίδιων των εγκληματικών πολιτικών και πράξεων της. Και ταυτόχρονα, εμβαθύνει την αναπόδραστη πορεία του Ισραηλινού Κράτους αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Εβραίων πολιτών του προς την παρούσα γενοκτονική και αγριανθρωπική τους πραγματικότητα, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τέλεια αποκτήνωση τους! Μοναδική ακτίνα φωτός σε αυτό το μαύρο και άραχνο τοπίο, είναι οι, δυστυχώς, λίγοι αλλά, ευτυχώς, αυξανόμενοι ηρωικοί Ισραηλινοί πολίτες που δεν σιωπούν, δεν το βάζουν κάτω και μαχόμενοι στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού...

Η ανάλυση και η θέση που θα αναπτύξω εδώ είναι ουσιαστικά αυτές που προωθώ εδώ και σχεδόν έξι δεκαετίες, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Μπορούν να βρεθούν στο αρχείο της Matzpen, της Σοσιαλιστικής Οργάνωσης στο Ισραήλ, η οποία ιδρύθηκε το 1962, αλλά δεν υπάρχει πλέον.Θα ασχοληθώ με το ερώτημα: ποιο θα ήταν ένα κομμουνιστικό, μαρξιστικό πρόγραμμα για την επίλυση της αποικιακής σύγκρουσης στο ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα. Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται, για ένα ακροατήριο όπως αυτό, να εξηγήσω ότι πρόκειται πραγματικά για μια αποικιακή σύγκρουση, μια σύγκρουση που οφείλεται στην αποικιοκρατία. Αυτό δεν είναι μια αξιακή κρίση. Είναι γεγονός