Από την πτώση του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο, οι κάτοικοι της επαρχίας Σουουέιντα της Συρίας μάχονται ενάντια στην κεντρική κυβέρνηση και τις φιλοκυβερνητικές ένοπλες ομάδες. Ο Ελβετο-Σύριος σοσιαλιστής Joseph Daher περιγράφει το τοπίο αυτών των συγκρούσεων και υποστηρίζει ότι, δυστυχώς, οι θρησκευτικές σεκταριστικές επιθέσεις και εντάσεις εμπόδισαν την αντίσταση από τα κάτω και νομιμοποίησαν την ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση. Παρ' όλα αυτά, νέες πολιτικές, κοινωνικές και τοπικές ομάδες και οργανώσεις έχουν εμφανιστεί και οργανώνονται, αλλά δεν έχουν ακόμη εξελιχθεί σε κοινωνικές δυνάμεις που έχουν τις ρίζες τους στον πληθυσμό και που θα είναι ικανές για ευρύτερες κινητοποιήσεις στην κοινωνία.

Andrea Ferrario

Τον Φεβρουάριο του 2022, καθώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν εδραίωνε με τον Σι Τζινπίνγκ μια συνεργασία που οριζόταν ως «απεριόριστη», λίγοι θα φαντάζονταν ότι τρία χρόνια αργότερα ρωσικά και κινεζικά στρατιωτικά αεροσκάφη θα πετούσαν μαζί πάνω από τον ουρανό της Αλάσκας ή ότι οι αντίστοιχες ακτοφυλακές τους θα διεξήγαγαν κοινές περιπολίες στην Αρκτική. Ωστόσο, πίσω από αυτή την αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασία κρύβεται ένα στρατηγικό παράδοξο που καθορίζει την παρουσία της Ρωσίας στην Ασία. Η Μόσχα τάσσεται αποφασιστικά στο πλευρό του Πεκίνου εναντίον της Δύσης στην παγκόσμια σκηνή, αλλά ταυτόχρονα καλλιεργεί ολοένα και πιο στενές σχέσεις με τους κύριους περιφερειακούς αντιπάλους της Κίνας.

Το κύριο σχέδιό μας πρέπει να είναι η οικοδόμηση της διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των εργατικών τάξεων σε όλες τις αυτοκρατορικές και περιφερειακές δυνάμεις, καθώς και στα καταπιεσμένα έθνη. Αυτό είναι τώρα πιο δυνατό από ποτέ. Η παγκοσμιοποίηση έχει συνδέσει την τύχη των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ξεκάθαρο από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Μεξικό, όπου η περιφερειοποίηση της παραγωγής και η μετανάστευση των ανθρώπων έχει συνδέσει τη μοίρα της εργατικής τάξης της Βόρειας Αμερικής. Είτε θα μείνουμε ενωμένοι ως ένα, είτε θα διασπαστούμε και θα νικηθούμε  χωριστά.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει καταστρέψει πλήρως την υφιστάμενη εσωτερική και διεθνή τάξη. Όλη η ζημιά που έχει κάνει μπορεί να φαίνεται ότι είναι απλώς μια κυνική επιχείρηση διάλυσης και αρπαγής για τον Ντόναλντ Τραμπ  και τους άλλους λούμπεν καπιταλιστές φίλους του. Είναι αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο ορθολογικός πυρήνας του σχεδίου του Τραμπ καθορίζεται από το «Heritage Foundation» στο «Mandate for Leadership» και «The Prioritization Imperative»: A Strategy to Defend America’s Interests in a More Dangerous World. Αυτά του παρείχαν ένα σχέδιο για την εφαρμογή μιας αυταρχικής εθνικιστικής στρατηγικής για την επαναβεβαίωση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Παρακολουθούμε τα γεγονότα και επιμένουμε ότι τα ημίμετρα δεν είναι διέξοδος. Η πλήρης ανεξαρτησία του Εθνικού Γραφείου Καταπολέμησης Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) και της Ειδικής  Εισαγγελίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς (SAPO) πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ωστόσο, οι πολίτες πρέπει να αναζητήσουν τη ρίζα του προβλήματος και να επιδιώξουν τη δήμευση της περιουσίας όλων των ολιγαρχών - των κύριων χορηγών της διαφθοράς. Συγχαίρουμε όλους τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη νίκη του λαού ενάντια στα ψέματα και ελπίζουμε ότι η εμπειρία που αποκτήθηκε από τις διαμαρτυρίες θα βοηθήσει να κερδίσουμε πίσω τα αξιοπρεπή κοινωνικά δικαιώματα!

Οι ουτοπικοί σοσιαλιστές, Σαιν Σιμόν, Φουριέ και Όουεν, σημάδεψαν με το στοχασμό τους το πρώτο μισό του 19ου αιώνα και εξακολουθούν να συζητούνται ως τις μέρες μας. Άνοιξαν νέους ορίζοντες στην προοδευτική σκέψη, διατύπωσαν τις πρώτες σοσιαλιστικές θεωρίες, πρόβαλαν το αίτημα της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο και προετοίμασαν το έργο του Μαρξ. Στα δυο δοκίμια της παρούσας συλλογής ο Γκεόργκι Πλεχάνοφ, ο «πατέρας του ρωσικού μαρξισμού», συζητά με ευρυμάθεια, μεθοδικότητα και οξύνοια τους μεγάλους ουτοπικούς. Παρουσιάζει την εξέλιξη του ουτοπικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην κοιτίδα του, τη Γαλλία, εντοπίζοντας τα επιτεύγματα και τις αντιφάσεις του.

Μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής, Αντώνης Παντίδης

Τις κυρίαρχες απόψεις για την οικογένεια και τη μοιχεία αμφισβητεί ο Πωλ Λαφάργκ στα δυο δοκίμια της συλλογής «Μητριαρχία. Η Μοιχεία». Γραμμένα σε μια εποχή όταν η πατριαρχία θεωρούνταν η φυσική, αιώνια μορφή της οικογένειας και η μοιχεία μια αμαρτία της γυναίκας και ένα δικαίωμα του άνδρα, εντυπωσιάζουν με το ευρύ πνεύμα και τις γνώσεις τους. Στο πρώτο δοκίμιο, ο Λαφάργκ συζητά τη μητριαρχική οικογένεια από την οποία πέρασαν όλοι οι λαοί στην αυγή του πολιτισμού. Ανιχνεύει τον αντίκτυπό της σε αρχαίους μύθους, όπως η Ορέστεια του Αισχύλου, και επισκοπεί τις έρευνες μεγάλων ανθρωπολόγων σε πρωτόγονες φυλές στην Αμερική, την Ωκεανία και αλλού.

Gilbert Achcar

Η αναγνώριση από περισσότερες χώρες μιας υποθετικής οντότητας με την ονομασία «Κράτος της Παλαιστίνης» είναι θετική από την άποψη του συμβολικού της αντίκτυπου στην αναγνώριση του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού σε ένα κράτος, ένα δικαίωμα που αρνούνται οι περισσότερες συνιστώσες του σιωνιστικού κατεστημένου, ιδίως το ακροδεξιό σιωνιστικό φάσμα που κυβερνά σήμερα το Ισραήλ. Ωστόσο, οι σημασίες και οι επιπτώσεις αυτής της αναγνώρισης διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό με την πάροδο του χρόνου.

Η κοινωνιολόγος Ελίζαμπεθ Μπερνστάιν πραγματοποίησε επιτόπια έρευνα με εργαζόμενες στο σεξ στο Σαν Φρανσίσκο μεταξύ 1994 και 1998. .Σύμφωνα με την εκτίμησή της, το 20% των εργαζομένων στο σεξ στην πόλη το 1994 εργάζονταν στο δρόμο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2% των εργαζομένων στο σεξ κυκλοφορούσε στους δρόμους και το 98% εργαζόταν σε εσωτερικούς χώρους. Η πόλη είχε «καθαρίσει». Αλλά υπήρχαν περισσότερες εργαζόμενες στο σεξ, ήταν συχνά καλά εκπαιδευμένες, έβγαζαν περισσότερα χρήματα και παρείχαν ένα συναισθηματικά διαφορετικό είδος σεξ.  

Το trafficking (σύμφωνα με τους anti-traffiking ακτιβιστές) μπορεί να σημαίνει: Την παροχή βοήθειας σε κάθε είδους ανθρώπους να διασχίσουν παράνομα τα σύνορα/ή την παροχή βοήθειας σε γυναίκες να διασχίσουν τα σύνορα για να εργαστούν στο σεξ/ή τον εξαναγκασμό γυναικών να εργαστούν στο σεξ στο εσωτερικό μιας χώρας/ ή την παροχή βοήθειας ή τον εξαναγκασμό νεαρών γυναικών κάτω των 18 ετών να εργαστούν στο σεξ. Αυτή η σύγχυση μεταξύ αυτών των τεσσάρων εντελώς διαφορετικών εννοιών είναι που δίνει στη λέξη την ιδεολογική της δύναμη. Όπως θα δούμε, μια σειρά από μύθοι σχετικά με το sex trafficking εξιτάρουν και ενοχλούν με τρόπους που συγκαλύπτουν αποτελεσματικά τη σύγχρονη ρατσιστική επίθεση κατά των μεταναστών/τριων...